Κι από τη λογοτεχνία

Κι από τη λογοτεχνία
με φτάνουν υποθέσεις εργασίας που δεν υπόσχονται την αφρόντιστη χαρά να ξεχειλίζει. Είτε από την ποίηση με τις χρησμοδοσίες της είτε από της πεζογραφίας τους χάρτες μαθαίνω ότι έζησε και διαιωνίζεται (άκληρη ως επί το πολύ, μα καρποφόρα) μια ολόκληρη φάρα που η μόνη ιστορία που εμπέδωσε ήταν εκείνη για τους πίθους των Δαναΐδων. Γιατί τι να πω για τα Ελεγεία της Οξώπετρας που εσχάτως μελετώ αποσπασματικά, όσο αντέχω, ή για Τα Σακιά της Ιωάννας Καρυστιάνη ή έστω για τον δήθεν φαρφουρένιο Cheri της Colette που όμως είναι πιο αιχμηρός από ατσάλινες βελόνες του Σέφιλντ; Ότι μου ξανοίγουν την ψυχή; Και μήπως δεν αμφιβάλλω κιόλας τελεσίδικα για το το νόημα της φράσης "μου ανοίγει την ψυχή"; Ισχύει, εντάξει, ισχύει ενίοτε σα δωρεά. Μόνο που ό,τι την ανοίγει απλά ξαναβιδώνει κλειδαριές πιο δύσκολες, σκαρφίζεται κωδικούς ασφαλείας που τους ξεχνώ ευκολότερα.
"Άλλο αν και μελετώντας πάλι βγήκα εκεί που το κολύμπι μ' έβγαζε απ' ανέκαθεν" λέει σόλοικα ο Ελύτης, σοφότερος με το γήρας δίπλα στη φωτιά.
Κι εκεί βαθιά, όπου οι απλωτές του μυαλού με βγάζουν, βρίσκω όχι μόνο το φόβο της σκιάς που γυροφέρνει στους βυθούς, όχι μόνο το εγκώμιο για τη μεγαλοσύνη του νερού. Αλλά και την απόσταση που αφήνει το περιθώριο στη ματιά να παρατηρεί την προοπτική. Ιστορίες των ανθρώπων. Οι πιο μεγάλες ένας ύφαλος, οι περισσότερες τριμμένες, άμμος στην κλίνη του πελάγους.

Τυραννίς

φωτογραφία του L. Galanis από τη Σίφνο, άνοιξη

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας

Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.
Τ.Σ.Έλιοτ, Έρημη χώρα, μετάφρ.: Γ.Σεφέρη

Η ισημερία (παράξενο που άλλες γλώσσες της Δύσης προτιμούν τον όρο "ισονυκτία") είναι προάγγελος και τόσο πεινασμένοι είμαστε να γυρίσουμε λίγο το βλέμμα έξω από τον κύκλο των ανθρώπων και των έργων τους που καθιερώνουμε και τη μέρα της ποίησης τότε. Παρεμβάλλεται ολόκληρη χρονιά έπειτα και τη λησμονούμε. Ωστόσο είναι ο Απρίλιος που τραβάει τη γραμμή στα πράγματα, εκείνος που φουσκώνει τις ρίζες και φέρνει τα άνθη τολμηρά και τα πολλά τα χρώματα. Εκείνος που φέρνει τη βαθιά αναπνοή και τις ελπίδες. Τι είναι να συμβεί μέχρι το καλοκαίρι, τούτο δε διαφαίνεται.
Τον Απρίλιο ξεχωρίζει το φύλο στα αισθήματα, στην επιθυμία, στο σώμα.
ِΑυτουνού την εσθήτα φοράει η Άνοιξη του Μποτιτσέλι.
Τότε βγαίνουν και οι έγκλειστοι από το έρμο Μισολόγγι. Και μέσα στο θάμπωμα του μυαλού από τις αντιβαίνουσες πολυρυθμίες των αισθήσεων, κοιμάσαι ελεύθερος μα ξυπνάς από τα διαγγέλματα των τυράννων με το "ημείς, ημών, ημίν, ημάς".

Discordant Muse

What verse on earth
was ever written in joy...

Apparently, the music comes
when chords are cut or broken.
The golden lyre is tuned
in our shabby attic.

Epics of wounded heroes,
their arms are stiff holding
the spear for years,
and now suddenly they yearn
for their velvet slippers.

Performances on stage
under the tragic mask
or under the comic mask alike,
while events have carried through
some kind of adjustment.

What verse on earth
was ever written.

Ημεροδείκτης

ُΕ Μάιε που έφτασες
δρασκελώντας,
όπως στα μελανόμορφα σε δείχνουνε δρομέα,

τι κάθισες, τι ρίχτηκες στα στάχυα και ξαπλώνεις;
Ποιον να ξεπλανέψεις προσπαθείς;

Μήπως δεν είδα, θάρρεψες,
που έκανες τον δείκτη σου
ρολόι;
Ίδια η σκιά στο πράσινο, στο γκρίζο ή στην ώχρα.

Άνοιξη σαν πάντα

Μέρες χρονιάρες-
άλλοτε το θυμόσουν και μου έφερνες
άλλοτε υποσχόσουν και το ξέχναγες
αυγά του Πάσχα χάρτινα, ντυμένα στο ατλάζι.

Μου πήρε καιρό
να μετρήσω ψύχραιμα
πεντέξι κουφέτα άνοστα
και τόσο θάνατο-
στρώσεις πολλές βαμβάκι.

Αιώνια επιστροφή

Πράγματι είναι τρομαχτική η παρακολούθηση λεπτομερειών κατά την εφαρμογή της υπόθεσης του Νίτσε περί αιώνιας επιστροφής, να ξανασυμβαίνει επ'άπειρον η ζωή, σε καρμπόν χρόνου, ύπαρξης, περιστάσεων: κι ας μην πάρει κανείς τα επεισόδια που χαράχτηκαν με την ατσάλινη σμίλη στα μικρά χρόνια, ας μην υπολογίσει τα βήματα από το σχολείο πίσω στη σκάλα του σπιτιού ή τους κύκλους που γράφαμε στον προαύλιο χώρο, ή ας αγνοήσει πονηρά τα δρομολόγια στα νυχτερινά λεωφορεία του ΟΑΣΘ, ας κάνει εν ολίγοις ό,τι μπορεί για να στρογγυλέψει τη μνήμη του χρόνου. Θα αρκούσε η άνοιξη εκείνη, όταν γύρισε από τον κήπο του αστεροσκοπείου (όχι, δεν είναι το κεφαλαιογράμματο των Αθηνών) κι είχε μαζέψει σε μικρή χαρτοσακούλα για ξηρούς καρπούς ροζ μικρά-μικρά μπουμπούκια ενός καλλωπιστικού δέντρου με κορμό γέρικο και με έρανε, ενώ καθόμουν ακίνητος, εμβρόντητος από το ανεπανάληπτο της ομορφιάς. Το θυμήθηκα καθώς έφτιαχνα το παρακάτω...

On December and his golden table

I was trying to make a small video for the song "December 10th". And my few ideas came on gray wings. Reading has gotten an ironic dimension among other: once I accomplished it with the imperfections of a beginner amateur and still under the recurrent shock of last year's December, I read Yalom's remark to one of his patients that Hypnos and Thanatos are twin brothers; something I had noticed while studying the crater depicting Sarpedon's funerary procession.

Αναγωγικός διαβήτης ήτοι πολυχρόνιον

Είκοσι χρόνια συναπτά ακούω
Ένα λαχάνιασμα ζωής ενώ
είμαι σε βαθυσκάφος

Ποντισμένος σε λεπτομέρειες
Ταξιδεμένος χάρη στην άνωση
σπαραγμάτων, σπαραγμών

Πόσο θα ήταν προς ίδιον όφελος
Να μην ένιωθα τη λογική
του ήσυχου χαρτογράφου

Μετεωρολογία

Τι καταχνιά, Θεέ μου, τι βροχή

Πάντα η βροχή φτιάχνει καθρέφτες
Όπου αντί γι' ασήμι, μάλαμα
Και όταν τους μιλείς
Κάτι χαλίκια ελάχιστα, κάτι γυαλιά σπασμένα
Φτιάχνουν τη φωνή σου, όπως παλιά, με τις μικρές γωνίες
Κι έτσι σου αποκρίνονται.

Άνθρωπος πέρασε από εδώ

Ποτέ σου δε θα ξαναδείς
Θάλασσες να καλπάζουν
Νύχτες, ιππότες της Ευχής
Βουνά να σ'αγκαλιάζουν

Ποτέ σου δε θα ξαναδείς
Δάση να σε φωνάζουν
Αστέρια, Μοίρες της Αυγής
Ποτάμια να γιορτάζουν

Άνθρωπος πέρασε από εδώ
Και γέρασε τα μάτια
Στα χείλη έσταξε καημό
Πληγές, Ζωές κομμάτια

Άνθρωπος πέρασε από εδώ
Και τρόμαξε ό,τι ζούσε
Τον κόσμο χώρισε στα δυο
Στο νου του πολεμούσε

Ποτέ σου δε θα ξαναδείς
Μήνες να σε γυμνάζουν
Όνειρα, φώτα της Ακτής
Φεγγάρια να σ'αλλάζουν

Το ποιητικό τραγούδι γράφτηκε από τον Παρασκευά Καρασούλο, μελοποιήθηκε από το Θοδωρή Οικονόμου και τραγουδήθηκε από τη Μαρία Δημητριάδη. Κυκλοφόρησε στους Δον Κιχώτες το 2001, με το όμορφο εξώφυλλο (ακουαρέλες του Ανδρέα Γεωργιάδη- Ναυαγοί σε νυχτωμένη θάλασσα). Χτες και σήμερα νεκρολογούν την ερμηνεύτρια οι εφημερίδες και τα ιστολόγια. Για μένα η φωνή της, όσο μεγάλωνε, γινόταν αποκάλυψη, στου Μιχάλη Τρανουδάκη για παράδειγμα τη Μυθολογία του Σαββάτου, 1985 (ιδιαιτέρως στην Άννα της Αραγωνίας ή στο Χαμάμι του Μουχτάρ Πασά με τους στενόχωρους στίχους του Γ.Χρονά).
Ανησυχώ πού να πηγαίνουν αυτοί οι άνθρωποι που με κουβέντιασαν και με μόρφωσαν με τις φωνές ή τις μουσικές τους. Αλλά και με τις επιλογές τους, την πολιτική τους εγρήγορση και τη διαθεσιμότητά τους προς τους νέους δημιουργούς. Αναρωτιέμαι αν βρίσκουν ένα μικρό κινηματοθέατρο με φαγωμένες βελούδινες καρέκλες, σε ανώνυμη σχεδόν επαρχία στη Χώρα των Σκιών. Το σίγουρο είναι ότι δε με εγκαταλείπουν, μα από καιρού εις καιρόν μου γνέφουν.

Γυάλινος και χάρτινος

Όπως στο σχέδιο αυτό του νεαρού Brian Zhang, καθρεπτίζομαι αυτές τις μέρες μουτρωμένος στις μπάλες (τις λίγες που δίνουν είδωλο) του συνθετικού δέντρου μου. Και μουρμουρίζω λίγο Σεφέρη, ό,τι επέλεξε- ποιος να μ'ακούσει άλλωστε στο σπίτι;... και ψυχή, ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν εις ψυχήν αυτήι βλεπτέον... και ψυχή, ει μέλλει.... (Πλάτων, Αλκιβιάδης, A, 133 Β-C. Θεέ μου σ'χώρα με, έτυχε και στις Πανελλαδικές, διαπιστώνω τώρα, ως αδίδακτο κείμενο.)

Μικρά τεχνάσματα

Ο επαγγελματίας οφείλει να ποριστεί κάποια μέθοδο και μια άλλη υπερ-μέθοδο που θα αναθεωρεί τη μέθοδό του έγκαιρα και χαριτωμένα. Είναι ανάγκη κάπως να ισορροπήσει τα προσωπικά του, όσα τον χαράζουν κι από γλυπτό τον μετατρέπουν σε στικτή πλάκα ή σε χαρακτικό έκτυπο, με τον καιρό. Να βρει ρίζες γέλιου και μειδιώσας αυτοθεώρησης, αλλά κι επιστημοσύνη, όχι απαραίτητα την τελευταία λέξη στον κλάδο, μα μια δική του πρόσκαιρα τελευταία λέξη. Ίσως το φρέσκο βλέμμα να μη χρειάζεται περισσότερες παραπομπές από τον Αριστοτέλη και τον Emile. Ας κρατήσει όμως και τη συγκίνηση ζωντανή, ένεκα που το επιτήδευμά μας είναι δραματικό, σαν τον περαστικό λόγο του εξάγγελου (τι συνέβη στα παλάτια "είσω") και σύντομη στιχομυθία. Τόση είναι η σημασία του, ας μη γελιέται και κορδώνεται, στο συνολικό δραματικό χρόνο του νέου ανθρώπου που μορφώνεται ή μαθαίνει ή σπουδάζει και σχολάζει.
Από το πρωί νωρίς, πριν βγει ο ήλιος από τα δέντρα, ακούω την "Εποχή της Μελισσάνθης", έργο στοχαστικό. Λίγοι το αγαπούν. Τους καταλαβαίνω. Μου γεννά την ίδια εντύπωση με τον αναγκαστικό μου μονόλογο, όταν περπατώ για ώρες σε μεγάλη πόλη που ξέρω και δε με εντυπωσιάζει πια με αξιοθέατα σημεία ή μνημεία. Μου εντυπώνεται όμως καλύτερα και την ονειρεύομαι κάποια βράδια έτσι, χωρίς τους τουριστικούς κολοφώνες της. Ο στοχασμός δεν έχει πλάκα. Είναι κάτι προσωπικό που, όπως κι αν το πεις, κάτι θα προδώσεις: την ακρίβεια, την ιδιαίτερη αίσθηση ή την αισθητική του πλαισίωση. Αυτό το αναφέρω ως παράδειγμα της σύντομης στιχομυθίας, όπου Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει.
Σε ό,τι αφορά την κωμική αυτοθεώρηση, γι'αυτήν ξεψάχνιζα άλλα, και πιο πολύ το παρακάτω:
Kάτω από την τεράστιαν τεντάν , ο τσίρκος τώρα εκόχλαζε και εβόα. Το νούμερον με τα μικρά ιππάρια είχε τερματισθή καθώς και η άρσις των βαρών. Δύο παλιάτσοι, ευρυπαντέλονοι κρεμανταλάδες – ένας ψηλός, ισχνός και ένας μικρούλης νάνος – ξεφώνιζαν εις τον στίβον, εξεκλειδώνοντο, έπεφταν, εσηκώνοντο, κλαυσιγελούσανε και εχαστουκίζοντο αμοιβαίως ανταποδίδοντες με ιαχάς τας ηχηράς και περιτέχνους φάπας. Αίφνης η ορχήστρα ανέκρουσε ένα γοργόρυθμον σκοπόν και ο στίβος ελευθερώθηκε απ’ τους παλιάτσους. Τέλος, αφού εστήθη ολόγυρα το σιδηρούν κιγκλίδωμα, με βρυχηθμούς λαχταριστούς, γοργόσκιρτα και λυγερά ώρμησαν μέσα τα λεοντάρια.Μόλις εισήλθον, τους ακολούθησε τροχάδην χαρίεσσα και φιλομειδής, με κυανοπόρφυρη σφιχτή στολή ουσάρου, αλλά χωρίς καπέλλο στο κεφάλι, με άσπρα σειρήτια και χρυσά κουμπιά, κραδαίνουσα μαστίγιον στο χέρι, η περιώνυμος δαμάστρια Ζεμφύρα, κατάξανθη, με μαύρα μάτια ηδυπαθή, με μπότες στιλπνές ψηλές και αστραφτερά σπιρούνια. Στη μέση του στίβου ακριβώς, η νεάνις εστάθη αποτόμως και κάμπτουσα τα γόνατά της εις δίχρονον υπόκλισιν βραχείαν, χαιρέτησε δεξιά και αριστερά το πλήθος.
............
Αφού υπεκλίθη η Ζεμφύρα, έκαμε μεταβολήν και αντίκρυσε τα λεοντάρια. Ο κόσμος ενθουσιών την υπεδέχετο με ποδοβολητά, χειροκροτήματα και επευφημίας. Την ίδια στιγμή, σαν ρόδι που σκάει αποτόμως, ορμητικόν και ασπαίρον, εξέσπασε απ’ τα πνευστά το εμβατήριον “El Capitan” του Σούζα. Η Ζεμφύρα ηυχαρίστησε γοργά το πλήθος, κλίνουσα τρεις φορές την κεφαλήν της.
(Α.Εμπειρίκος, Ζεμφύρα ή το μυστικόν της Πασιφάης, Αθήνα 1998)

Κάτι έχουν από το θηριοδαμαστικό ήθος τα ξεκινήματα. Καλή ακαδημαϊκή χρονιά.

Μετά τη ραμαζανική νύχτα

Στο Αμμάν, όταν έρχονται οι μέρες του Ραμαζανιού, έπονται αλαφρόκαρδες οι αντίστοιχες νύχτες. Μικρά τεχνάσματα των καταστηματαρχών επιχειρούν να εξασφαλίσουν κέρδος περαστικό και οι πελάτες που ξέρουν την περιοδικότητα αυτού του παραδοσιακού μάρκετινγκ, δε διαμαρτύρονται: Έξω από ορισμένα καφενεία, ναργιλετζίδικα, βάζουν οι πολυμήχανοι χρωματιστά πανιά, δήθεν για να δοθεί η εντύπωση της γιορτινής τέντας. Μπαίνοντας στο μαγαζί, πολύ καπνισμένο ήδη από την εντατική ναργιλοποσία, ένεκα η αποχή πολλών ωρών από νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, βρίσκει κανείς στα τραπέζια λίγους ξηρούς καρπούς, λούπινα και ίσως κανένα γλύκισμα, και μερικές φορές έναν τραγουδιστή συνοικιακό που τραγουδάει μεγάλες αραβικές επιτυχίες του παρελθόντος. Στο τέλος έρχεται οπωσούν φουσκωμένος ο λογαριασμός. Με τη λήξη της περιόδου, όλα εξαφανίζονται σε μια νύχτα. Όπως οι γητειές στα παραμύθια. Απομένει μονάχα το ίχνος της κόλλας που χρησιμοποιήθηκε για τα πολύχρωμα πανιά ώστε να αρμοστούν στον τοίχο ή στη βιτρίνα. Μα κι ετούτο γρήγορα θα φύγει κάτω από το εργατικό χέρι του Αιγύπτιου υπαλλήλου που θα το τρίψει μέρα τη μέρα.
Έτσι, χτες βράδυ, σα ραμαζανική νύχτα είχα κι εγώ στο σπίτι με αγαπημένους φίλους, μάλιστα ο Άνας έφερε και " 'ατάγιεφ", το γλύκισμα της εποχής. Είπαμε πολλά ευχάριστα, ακούσαμε μουσική, είπαμε όμως και τις στενόχωρες διαπιστώσεις από τα εκπαιδευτικά και τα άλλα. Πλούσια ευτυχώς η καταγραφή ιστοριών και, βρίσκοντας παραλληλίες, μισογελάς γιατί στην πλάτη σου είναι φορτωμένη η ιστοριούλα:

"Ο Ντεληχλίμπαμπας"
Τον καιρόν των Βενετσάνων ένας Ρωμιός, ο Ντεληχλίμπαμπας, είχε σπίτια εκεί απάνω στο νησιδάκι, και ήταν δάσκαλος και εδιάβαζε τα παιδιά. Όταν πέθανε, άγιασε. Τον είδανε όμως οι Τούρκοι και είπανε πως ήτανε δικός των άγιος, γιατί τον εβρήκανε σινουτεμένο (περιτετμημένο). Οι Τούρκοι εμοίραζαν εφτάζυμα και γλυκά στ' όνομά του, κι επήγαιναν κι εκαίγανε τόρτσα λαμπάδες στο μνήμα του και μπουγούρι, που είναι λιβάνι καλύτερο από το δικό μας. (Παράδοση Πύλου)

Ν. Γ. Πολίτης, Παραδόσεις- Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του Ελληνικού λαού, Αθήνα 1994, τ. 1, σ. 89.

Ένα παντοτινό καλοκαίρι...

Που έλεγε με το στόμα του θαυμαστικού Βρετανού αποίκου στην Κύπρο, ο Σεφέρης, μετά το "γινόσαστε μελαγχολική Μαργαρίτα"... και την τουριστική περιγραφή των κλιματικών πλεονεκτημάτων της Μεγαλονήσου. Εκεί, στους στίχους, περιπλανιόταν ή καιροφυλακτούσε κι ένας κακομαθημένος σκύλος που γινόταν οικείος και ήταν έτοιμος να ορμήξει πασιχαρής, να λερώσει τα ρούχα των αφεντάδων.
Ένα παντοτινό καλοκαίρι και εδώ, από χρόνια, η Ελλάδα μου (και μια βιαστική ματιά το χειμώνα, ανάμεσα Τριών Ιεραρχών και της γιορτής των Ερωτιδέων με τα τριαντάφυλλα και τα πολυτελή εσώρουχα).
Άπνοια: ξυπνώ με τις μπλούζες μου μουλιασμένες στον ιδρώτα από όνειρα που απλά αναπαράγουν τις βασικές μορφές των ηρώων που κοιμούνται παραδίπλα. Ζεσταίνει η οικουμένη, σκέφτομαι, συγκρίνοντας με τα προηγούμενα χρόνια.
Σύμπνοια: πιο εύκολα συμφωνώ, δεν μπαίνω σε συζητήσεις που θα έφερναν τη σκιά της διαφωνίας. Μπορεί να φτάσει κάποιος στα ίδια αδιέξοδα και την πεισματική σιωπή από μαλακότερες κατεβασιές του λόγου, συμφωνώντας στα δευτερεύοντα.
Συμπόνια: Για τους ανθρώπους μου που μεγαλώνουν, για την ψυχή που μικραίνει, για το διάβημα να στοιβαχτεί η ζωή στα ακουστικά των τηλεφώνων, για τον εαυτό τον ίδιο, όπως περπατάει τα απογεύματα στους δρόμους που τον μεγάλωσαν κι αποφεύγει να χωθεί στο πιο σημαντικό στενό από το φόβο της ανάμνησης- χωρίς πρόσημο, το θετικό ή το μείον, μονάχα με μέγεθος και φωτοσκίαση.
Τέτοιοι καλοκαιρινοί σκύλοι ενδημούν: άλλα έψαχνα, όμως κι αυτά μ'έφεραν στα ελεγεία της Οξώπετρας (συνάγουν οι μελετητές πως εννοεί με τη λέξη ο σκοτεινός το άκρο της προβλήτας, εκεί που πατάς για να επιβιβαστείς στο πλοιάριο που κάνει το γνωστό δρομολόγιο)

Θάλασσα πεινασμένη που ορμάει να φάει μαράζι απ' τα παλιά

ορυχεία σου
Κείνα των κίτρινων καιρών με τον μεγάλο μαύρο σκύλο

Γαβ η αγάπη· γαβ η απάρνηση· γαβ η Μαρία και η
Προσκύνησις των Μάγων γαβ όλα σου τα υπάρχοντα

.............

Α τι να πεις που κι έναν μόνον

Αναστεναγμό ν' ανοίξεις θα σε ρίξει χάμου ο άνεμος

Γαβ η αγάπη· γαβ ο Ιούδας με το φυγαδευμένο βλέμμα του

Γαβ του κόσμου όλου οι αποστάσεις και οι μακρύτατοι καιροί
Δεν ακούγεται πια τίποτε. Κείνο που 'θελε ο Θεός
Η ψυχή μου, η προς στιγμήν αιώνια, το 'νιωσε
Και ξανά βρήκε το νόημα της υλακής του ο σκύλος

(Ελύτης Οδ., Τα ελεγεία της οξώπετρας, Άσημον)

Icarus again

I depart

again as planned

everything is now arranged

I guess one gets accustomed

I guess one gets his fair pay

the distance he wished for

the constant doubt

What one may call "here" and "there".

But the aforementioned one starts losing his shadow.

2008 for beginners

with no resolutions do I set off
just the thankful gaze at the robber
at the robber tycoon
at Time, the robber tycoon,
who clinks a nickel
while passing in front of me.
In his fur and scarf, like always.


χωρίς τον Καζαμία ξεκινώ
μόνο το βλέμμα τρυφερό
γι'αυτόν τον μπαγαπόντη
γι'αυτόν τον Κροίσο μπαγαπόντη
γι'αυτόν τον Κροίσο μπαγαπόντη, το Χρόνο λέω

που ντιν-ντινίζει μια πεντάρα
καθώς με προσπερνάει
μες στο παλτό, το υφαντό φουλάρι του, σαν πάντα.

Antiphonon

November in everything excels

And has his crowns of gray.

To find a leafy new one

With every single day.

November in all and everything excels.

For, a tunic of chrysanthemum he dresses.

Who would so blind be to step on his silver scale?

note

Electrophone

Summertime in Prague
You do a simple action: you connect to www.radiofono.gr/live -because you suddenly missed the sound of your own language- and you choose Μελωδία fm among several options, but then it is the demon of the random melancholy who takes the steering wheel from your hands, with the decisive motion of a youthful apprentice. And it is the night, it is the hour, it is the specific four, four and a half minutes that Elli Paspala is singing, and it is the moment that your ears are open to comprehend the words, which on other occasions just come as blocks of cemented sensation. You set your adventure just for the sake of language, but the sentences come in english:

Summertime in Prague
When blood was warm, when blood was young
After all those tears
After all those years I long for...

Summertime in Prague
We were so rich without a dime
When I was your queen
And you were my king
Without a palace

We would sleep in cheap hotels
And wake up from the sound
Of bells on Sundays
We would only drink cheap wine
But I was yours and you were mine

Summertime in Prague
I was a fool I could not see
That you were meant to be
The only one for me
Now I long for...

We would sleep in cheap hotels
And wake up from the sound
Of bells on Sundays
We would only drink cheap wine
But I was yours and you were mine

Summertime in Prague
When blood was warm, when blood was young
After all those tears
After all those years I long for...
Summertime in Prague...

and there is a special breaking of the beautiful voice at that "I was yours and you weeeeeeere miii--ne". Then you are left behind, on the stopped carriage of the comments of the radio-producer: "in simple things, truth and deep emotion are to be found..." and then you do not listen anymore. You go back to the Summertime in Prague (last year) which was fine, but your steps take you even to other more meaningful "Pragues", with Maria and Leonidas on Skopelos, on the rock, with your long hair and the dozens of cigarettes. Walking for many kilometers, pausing under the tree (eating plums and drinking from the public fountain), Maria in a black blouse (how did she get this idea in mid July?) Leonidas in his honey coloured gaze. On the train, back to our Thessaloniki, I think we were tearful. For no specific reason. For all good reasons.

Θηριομάχος

(απ'την βικιπαιδεία)

Πολλές φορές το συλλογίστηκα,

πολλές φορές με έφερε στο όριο της ταπείνωσης και της διαμαρτυρίας.

Σε εκείνην την περιοχή της φωνής που το παράπονο γίνεται θυμός.

Ώρες κι ώρες δημιουργίας: εννοώ είτε ώρες με τα έργα της δημιουργίας ή ώρες της ανάπαυσης που θα γίνονταν το διάστημα "στοχαστικών προσαρμογών" για να ξαναδώ τα πράγματα, να βρω μήπως κάποια άλλη δίοδος-λεωφόρος-βραχώδες μονοπάτι προσπέλασης αυτού δείχνει καλύτερα το τοπίο, τώρα που η ζωή μου μαζεύεται... ξοδεύονται. Θηριομαχώ όσο κι αν προσπαθώ να κρατηθώ έξω απ'αυτά τα μάταια. Όλο πρέπει να ταϊσω την ύαινα της γραφειοκρατίας με χαρτιά. Μα είναι ακόρεστη, πάντα βρίσκει καινούργια, σκαρφίζεται η άσκημη χαρτιά μήπως και κρύψει την όζουσα δορά της. Αυτές τις μέρες, βεβαιώσεις αποδοχών, εξετάσεις ελληνομάθειας, τράπεζες και τα όμοια. Ανακοινώσεις, ανακοινοποιήσεις, υποβολές, διαβιβάσεις, λογοδοσίες. Μου θυμίζει η κατάσταση λίγο τους σαρκαστικότερους κι αυτοκαταστροφικότερους στίχους του Καρυωτάκη. Είναι, νομίζω, τεχνική, όχι ανάγκη. Τεχνική να κρατάμε τη χύτρα κλειστή και με λίγη εκτόνωση ατμού να συνεχίζουμε και να μοιάζουν όλα υπό έλεγχο. Κάποτε μάλιστα λαμβάνω χαρτιά που δεν έχουν κανένα νόημα, απλά δείχνουν τη ματαιότητα των συντακτών και το πάθος τους να ζουν στον άπειρο κόσμο που δημιουργούν οι αντικριστοί καθρέφτες.