Τυραννίς

φωτογραφία του L. Galanis από τη Σίφνο, άνοιξη

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας

Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.
Τ.Σ.Έλιοτ, Έρημη χώρα, μετάφρ.: Γ.Σεφέρη

Η ισημερία (παράξενο που άλλες γλώσσες της Δύσης προτιμούν τον όρο "ισονυκτία") είναι προάγγελος και τόσο πεινασμένοι είμαστε να γυρίσουμε λίγο το βλέμμα έξω από τον κύκλο των ανθρώπων και των έργων τους που καθιερώνουμε και τη μέρα της ποίησης τότε. Παρεμβάλλεται ολόκληρη χρονιά έπειτα και τη λησμονούμε. Ωστόσο είναι ο Απρίλιος που τραβάει τη γραμμή στα πράγματα, εκείνος που φουσκώνει τις ρίζες και φέρνει τα άνθη τολμηρά και τα πολλά τα χρώματα. Εκείνος που φέρνει τη βαθιά αναπνοή και τις ελπίδες. Τι είναι να συμβεί μέχρι το καλοκαίρι, τούτο δε διαφαίνεται.
Τον Απρίλιο ξεχωρίζει το φύλο στα αισθήματα, στην επιθυμία, στο σώμα.
ِΑυτουνού την εσθήτα φοράει η Άνοιξη του Μποτιτσέλι.
Τότε βγαίνουν και οι έγκλειστοι από το έρμο Μισολόγγι. Και μέσα στο θάμπωμα του μυαλού από τις αντιβαίνουσες πολυρυθμίες των αισθήσεων, κοιμάσαι ελεύθερος μα ξυπνάς από τα διαγγέλματα των τυράννων με το "ημείς, ημών, ημίν, ημάς".

Ημεροδείκτης

ُΕ Μάιε που έφτασες
δρασκελώντας,
όπως στα μελανόμορφα σε δείχνουνε δρομέα,

τι κάθισες, τι ρίχτηκες στα στάχυα και ξαπλώνεις;
Ποιον να ξεπλανέψεις προσπαθείς;

Μήπως δεν είδα, θάρρεψες,
που έκανες τον δείκτη σου
ρολόι;
Ίδια η σκιά στο πράσινο, στο γκρίζο ή στην ώχρα.

Δάνειο άτοκο

Επανάληψη

Πρόχειρες μέρες αναδύονται με νερά να στάζουν της νυχτός- μελανιασμένες. Μέρες που βουίζουν σαν μελίσσι εργατικό, με ίχνη από τσιμπήματα στο δέρμα επάνω αφήνοντας. Που εγώ μόλις αισθάνομαι αλλά υποδύομαι πως πονάω. Μόνο θυμάμαι.

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Η λύπη των άλλων, Αθήνα 2009

1. Απ' όλες τις ανδραγαθίες των φίλων, με συνεπαίρνουν η σιωπή και τα νεύματα του αποχαιρετισμού, όταν επιχειρούν.
2. Ο Παπαγεωργίου, ακόμα και στον τόνο της φωνής, ερμηνεύει αυτό το ξάφνιασμα που του έδωσε το άγγιγμα του σκοτεινού ονείρου.
3. Στο όνομα της εντιμότητας: έλειψαν σε κανέναν οι περισπωμένες και τα πνεύματα στο παραπάνω; Προς τι αυτή η αντικερί των εκδόσεων;
4. Για προσεχή εκδήλωση, με παρακάλεσε η τελετάρχης συνάδελφος να μη συμπεριλάβω ποιήματα: "We have so many poems, please do not add to that", μου είπε.

Άνοιξη σαν πάντα

Μέρες χρονιάρες-
άλλοτε το θυμόσουν και μου έφερνες
άλλοτε υποσχόσουν και το ξέχναγες
αυγά του Πάσχα χάρτινα, ντυμένα στο ατλάζι.

Μου πήρε καιρό
να μετρήσω ψύχραιμα
πεντέξι κουφέτα άνοστα
και τόσο θάνατο-
στρώσεις πολλές βαμβάκι.

le seul destin

Γράφουν με πέτρινο μελάνι στην πάχνη

Αναγωγικός διαβήτης ήτοι πολυχρόνιον

Είκοσι χρόνια συναπτά ακούω
Ένα λαχάνιασμα ζωής ενώ
είμαι σε βαθυσκάφος

Ποντισμένος σε λεπτομέρειες
Ταξιδεμένος χάρη στην άνωση
σπαραγμάτων, σπαραγμών

Πόσο θα ήταν προς ίδιον όφελος
Να μην ένιωθα τη λογική
του ήσυχου χαρτογράφου

λαγουδάκια

Ο Μάρτιος είχε τις στιγμές του. Ελπίζω να βρω τη διάθεση να βάλω (να αναρτήσω, δήθεν) φωτογραφίες από τις εκδηλώσεις που διοργανώσαμε. Αλλά και γιατί να την εύρω τη διάθεση; Ποιος την αφήνει να βγάλει κανένα αγριολούλουδο; Αλώνισμα, καύση, ξεπάτωμα: Απέστειλα σχετικό υλικό και στο "καθ'ύλην" αρμόδιο γραφείο ειδικού γραμματέα, με την παράκληση να με ενημερώσουν για την παραλαβή του υλικού. Ουδεμία αντίδρασις. Ο ιπποπόταμος έχει φαίνεται φορέσει λαμπριάτικες κορδέλες και περιμένει τη λαμπάδα Μπάρμπι από τη νονά του.
Είχε κι ο Απρίλιος στιγμές.
Τώρα ψάχνω μια πασχαλιάτικη εικόνα. Έστειλα ηλεκτρονικά ευχετήρια- κάποιες ασπρόμαυρες καμπάνες δεμένες με σύρμα.
Νομίζω ότι η ευτυχέστερη επιλογή είναι η εξής του φωτογράφου Μανώλη Μπαμπούση:

Γιατί στο Ταμιείον της Ανάστασης πολλές υποσχέσεις κι ελπίδες Αναλήψεων προσφέρονται. Φτάνει να ταιριάζει η κάρτα. Και η μνήμη να συγκρατεί κυριώς τετραψήφια.

Μετεωρολογία

Τι καταχνιά, Θεέ μου, τι βροχή

Πάντα η βροχή φτιάχνει καθρέφτες
Όπου αντί γι' ασήμι, μάλαμα
Και όταν τους μιλείς
Κάτι χαλίκια ελάχιστα, κάτι γυαλιά σπασμένα
Φτιάχνουν τη φωνή σου, όπως παλιά, με τις μικρές γωνίες
Κι έτσι σου αποκρίνονται.

Άνθρωπος πέρασε από εδώ

Ποτέ σου δε θα ξαναδείς
Θάλασσες να καλπάζουν
Νύχτες, ιππότες της Ευχής
Βουνά να σ'αγκαλιάζουν

Ποτέ σου δε θα ξαναδείς
Δάση να σε φωνάζουν
Αστέρια, Μοίρες της Αυγής
Ποτάμια να γιορτάζουν

Άνθρωπος πέρασε από εδώ
Και γέρασε τα μάτια
Στα χείλη έσταξε καημό
Πληγές, Ζωές κομμάτια

Άνθρωπος πέρασε από εδώ
Και τρόμαξε ό,τι ζούσε
Τον κόσμο χώρισε στα δυο
Στο νου του πολεμούσε

Ποτέ σου δε θα ξαναδείς
Μήνες να σε γυμνάζουν
Όνειρα, φώτα της Ακτής
Φεγγάρια να σ'αλλάζουν

Το ποιητικό τραγούδι γράφτηκε από τον Παρασκευά Καρασούλο, μελοποιήθηκε από το Θοδωρή Οικονόμου και τραγουδήθηκε από τη Μαρία Δημητριάδη. Κυκλοφόρησε στους Δον Κιχώτες το 2001, με το όμορφο εξώφυλλο (ακουαρέλες του Ανδρέα Γεωργιάδη- Ναυαγοί σε νυχτωμένη θάλασσα). Χτες και σήμερα νεκρολογούν την ερμηνεύτρια οι εφημερίδες και τα ιστολόγια. Για μένα η φωνή της, όσο μεγάλωνε, γινόταν αποκάλυψη, στου Μιχάλη Τρανουδάκη για παράδειγμα τη Μυθολογία του Σαββάτου, 1985 (ιδιαιτέρως στην Άννα της Αραγωνίας ή στο Χαμάμι του Μουχτάρ Πασά με τους στενόχωρους στίχους του Γ.Χρονά).
Ανησυχώ πού να πηγαίνουν αυτοί οι άνθρωποι που με κουβέντιασαν και με μόρφωσαν με τις φωνές ή τις μουσικές τους. Αλλά και με τις επιλογές τους, την πολιτική τους εγρήγορση και τη διαθεσιμότητά τους προς τους νέους δημιουργούς. Αναρωτιέμαι αν βρίσκουν ένα μικρό κινηματοθέατρο με φαγωμένες βελούδινες καρέκλες, σε ανώνυμη σχεδόν επαρχία στη Χώρα των Σκιών. Το σίγουρο είναι ότι δε με εγκαταλείπουν, μα από καιρού εις καιρόν μου γνέφουν.

Γυάλινος και χάρτινος

Όπως στο σχέδιο αυτό του νεαρού Brian Zhang, καθρεπτίζομαι αυτές τις μέρες μουτρωμένος στις μπάλες (τις λίγες που δίνουν είδωλο) του συνθετικού δέντρου μου. Και μουρμουρίζω λίγο Σεφέρη, ό,τι επέλεξε- ποιος να μ'ακούσει άλλωστε στο σπίτι;... και ψυχή, ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν εις ψυχήν αυτήι βλεπτέον... και ψυχή, ει μέλλει.... (Πλάτων, Αλκιβιάδης, A, 133 Β-C. Θεέ μου σ'χώρα με, έτυχε και στις Πανελλαδικές, διαπιστώνω τώρα, ως αδίδακτο κείμενο.)

Nowhere...

Το φέρνει άραγε σωστά η μνήμη ή όπως της κατεβαίνει της αυτοσχεδιάστριας;

"Το πουθενά κι ουδέποτε
με στόρια τραβηγμένα"

(Νάνος Βαλαωρίτης, Η Πουπουλένια Εξομολόγηση, Ίκαρος, Αθήνα 1982)

Χωρίς άλλο σχόλιο.

Μικρά τεχνάσματα

Ο επαγγελματίας οφείλει να ποριστεί κάποια μέθοδο και μια άλλη υπερ-μέθοδο που θα αναθεωρεί τη μέθοδό του έγκαιρα και χαριτωμένα. Είναι ανάγκη κάπως να ισορροπήσει τα προσωπικά του, όσα τον χαράζουν κι από γλυπτό τον μετατρέπουν σε στικτή πλάκα ή σε χαρακτικό έκτυπο, με τον καιρό. Να βρει ρίζες γέλιου και μειδιώσας αυτοθεώρησης, αλλά κι επιστημοσύνη, όχι απαραίτητα την τελευταία λέξη στον κλάδο, μα μια δική του πρόσκαιρα τελευταία λέξη. Ίσως το φρέσκο βλέμμα να μη χρειάζεται περισσότερες παραπομπές από τον Αριστοτέλη και τον Emile. Ας κρατήσει όμως και τη συγκίνηση ζωντανή, ένεκα που το επιτήδευμά μας είναι δραματικό, σαν τον περαστικό λόγο του εξάγγελου (τι συνέβη στα παλάτια "είσω") και σύντομη στιχομυθία. Τόση είναι η σημασία του, ας μη γελιέται και κορδώνεται, στο συνολικό δραματικό χρόνο του νέου ανθρώπου που μορφώνεται ή μαθαίνει ή σπουδάζει και σχολάζει.
Από το πρωί νωρίς, πριν βγει ο ήλιος από τα δέντρα, ακούω την "Εποχή της Μελισσάνθης", έργο στοχαστικό. Λίγοι το αγαπούν. Τους καταλαβαίνω. Μου γεννά την ίδια εντύπωση με τον αναγκαστικό μου μονόλογο, όταν περπατώ για ώρες σε μεγάλη πόλη που ξέρω και δε με εντυπωσιάζει πια με αξιοθέατα σημεία ή μνημεία. Μου εντυπώνεται όμως καλύτερα και την ονειρεύομαι κάποια βράδια έτσι, χωρίς τους τουριστικούς κολοφώνες της. Ο στοχασμός δεν έχει πλάκα. Είναι κάτι προσωπικό που, όπως κι αν το πεις, κάτι θα προδώσεις: την ακρίβεια, την ιδιαίτερη αίσθηση ή την αισθητική του πλαισίωση. Αυτό το αναφέρω ως παράδειγμα της σύντομης στιχομυθίας, όπου Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει.
Σε ό,τι αφορά την κωμική αυτοθεώρηση, γι'αυτήν ξεψάχνιζα άλλα, και πιο πολύ το παρακάτω:
Kάτω από την τεράστιαν τεντάν , ο τσίρκος τώρα εκόχλαζε και εβόα. Το νούμερον με τα μικρά ιππάρια είχε τερματισθή καθώς και η άρσις των βαρών. Δύο παλιάτσοι, ευρυπαντέλονοι κρεμανταλάδες – ένας ψηλός, ισχνός και ένας μικρούλης νάνος – ξεφώνιζαν εις τον στίβον, εξεκλειδώνοντο, έπεφταν, εσηκώνοντο, κλαυσιγελούσανε και εχαστουκίζοντο αμοιβαίως ανταποδίδοντες με ιαχάς τας ηχηράς και περιτέχνους φάπας. Αίφνης η ορχήστρα ανέκρουσε ένα γοργόρυθμον σκοπόν και ο στίβος ελευθερώθηκε απ’ τους παλιάτσους. Τέλος, αφού εστήθη ολόγυρα το σιδηρούν κιγκλίδωμα, με βρυχηθμούς λαχταριστούς, γοργόσκιρτα και λυγερά ώρμησαν μέσα τα λεοντάρια.Μόλις εισήλθον, τους ακολούθησε τροχάδην χαρίεσσα και φιλομειδής, με κυανοπόρφυρη σφιχτή στολή ουσάρου, αλλά χωρίς καπέλλο στο κεφάλι, με άσπρα σειρήτια και χρυσά κουμπιά, κραδαίνουσα μαστίγιον στο χέρι, η περιώνυμος δαμάστρια Ζεμφύρα, κατάξανθη, με μαύρα μάτια ηδυπαθή, με μπότες στιλπνές ψηλές και αστραφτερά σπιρούνια. Στη μέση του στίβου ακριβώς, η νεάνις εστάθη αποτόμως και κάμπτουσα τα γόνατά της εις δίχρονον υπόκλισιν βραχείαν, χαιρέτησε δεξιά και αριστερά το πλήθος.
............
Αφού υπεκλίθη η Ζεμφύρα, έκαμε μεταβολήν και αντίκρυσε τα λεοντάρια. Ο κόσμος ενθουσιών την υπεδέχετο με ποδοβολητά, χειροκροτήματα και επευφημίας. Την ίδια στιγμή, σαν ρόδι που σκάει αποτόμως, ορμητικόν και ασπαίρον, εξέσπασε απ’ τα πνευστά το εμβατήριον “El Capitan” του Σούζα. Η Ζεμφύρα ηυχαρίστησε γοργά το πλήθος, κλίνουσα τρεις φορές την κεφαλήν της.
(Α.Εμπειρίκος, Ζεμφύρα ή το μυστικόν της Πασιφάης, Αθήνα 1998)

Κάτι έχουν από το θηριοδαμαστικό ήθος τα ξεκινήματα. Καλή ακαδημαϊκή χρονιά.

Μετά τη ραμαζανική νύχτα

Στο Αμμάν, όταν έρχονται οι μέρες του Ραμαζανιού, έπονται αλαφρόκαρδες οι αντίστοιχες νύχτες. Μικρά τεχνάσματα των καταστηματαρχών επιχειρούν να εξασφαλίσουν κέρδος περαστικό και οι πελάτες που ξέρουν την περιοδικότητα αυτού του παραδοσιακού μάρκετινγκ, δε διαμαρτύρονται: Έξω από ορισμένα καφενεία, ναργιλετζίδικα, βάζουν οι πολυμήχανοι χρωματιστά πανιά, δήθεν για να δοθεί η εντύπωση της γιορτινής τέντας. Μπαίνοντας στο μαγαζί, πολύ καπνισμένο ήδη από την εντατική ναργιλοποσία, ένεκα η αποχή πολλών ωρών από νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, βρίσκει κανείς στα τραπέζια λίγους ξηρούς καρπούς, λούπινα και ίσως κανένα γλύκισμα, και μερικές φορές έναν τραγουδιστή συνοικιακό που τραγουδάει μεγάλες αραβικές επιτυχίες του παρελθόντος. Στο τέλος έρχεται οπωσούν φουσκωμένος ο λογαριασμός. Με τη λήξη της περιόδου, όλα εξαφανίζονται σε μια νύχτα. Όπως οι γητειές στα παραμύθια. Απομένει μονάχα το ίχνος της κόλλας που χρησιμοποιήθηκε για τα πολύχρωμα πανιά ώστε να αρμοστούν στον τοίχο ή στη βιτρίνα. Μα κι ετούτο γρήγορα θα φύγει κάτω από το εργατικό χέρι του Αιγύπτιου υπαλλήλου που θα το τρίψει μέρα τη μέρα.
Έτσι, χτες βράδυ, σα ραμαζανική νύχτα είχα κι εγώ στο σπίτι με αγαπημένους φίλους, μάλιστα ο Άνας έφερε και " 'ατάγιεφ", το γλύκισμα της εποχής. Είπαμε πολλά ευχάριστα, ακούσαμε μουσική, είπαμε όμως και τις στενόχωρες διαπιστώσεις από τα εκπαιδευτικά και τα άλλα. Πλούσια ευτυχώς η καταγραφή ιστοριών και, βρίσκοντας παραλληλίες, μισογελάς γιατί στην πλάτη σου είναι φορτωμένη η ιστοριούλα:

"Ο Ντεληχλίμπαμπας"
Τον καιρόν των Βενετσάνων ένας Ρωμιός, ο Ντεληχλίμπαμπας, είχε σπίτια εκεί απάνω στο νησιδάκι, και ήταν δάσκαλος και εδιάβαζε τα παιδιά. Όταν πέθανε, άγιασε. Τον είδανε όμως οι Τούρκοι και είπανε πως ήτανε δικός των άγιος, γιατί τον εβρήκανε σινουτεμένο (περιτετμημένο). Οι Τούρκοι εμοίραζαν εφτάζυμα και γλυκά στ' όνομά του, κι επήγαιναν κι εκαίγανε τόρτσα λαμπάδες στο μνήμα του και μπουγούρι, που είναι λιβάνι καλύτερο από το δικό μας. (Παράδοση Πύλου)

Ν. Γ. Πολίτης, Παραδόσεις- Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του Ελληνικού λαού, Αθήνα 1994, τ. 1, σ. 89.

Quid πλαταμών...;

Για να δούμε σήμερα, θα βρω άραγε τον εαυτό στην Ποταμιά, σε επάλληλη διάφάνεια, με το μέρος μικρότερο, με το δέμας μου παιδικό να σκάβω όρυγμα γύρω από το κάστρο της άμμου; Και θα δω λίγα μέτρα μέσα στο κύμα να νανουρίζεται το πλεούμενό μας το ξύλινο (ονόματι "ΜΑΡΙΑ"), που είχε τη μυρωδιά της μπενζίνας και μια μινιμάλ καμπίνα, στρωμένη γκριζογάλαζες κουρελούδες;

Ένα παντοτινό καλοκαίρι...

Που έλεγε με το στόμα του θαυμαστικού Βρετανού αποίκου στην Κύπρο, ο Σεφέρης, μετά το "γινόσαστε μελαγχολική Μαργαρίτα"... και την τουριστική περιγραφή των κλιματικών πλεονεκτημάτων της Μεγαλονήσου. Εκεί, στους στίχους, περιπλανιόταν ή καιροφυλακτούσε κι ένας κακομαθημένος σκύλος που γινόταν οικείος και ήταν έτοιμος να ορμήξει πασιχαρής, να λερώσει τα ρούχα των αφεντάδων.
Ένα παντοτινό καλοκαίρι και εδώ, από χρόνια, η Ελλάδα μου (και μια βιαστική ματιά το χειμώνα, ανάμεσα Τριών Ιεραρχών και της γιορτής των Ερωτιδέων με τα τριαντάφυλλα και τα πολυτελή εσώρουχα).
Άπνοια: ξυπνώ με τις μπλούζες μου μουλιασμένες στον ιδρώτα από όνειρα που απλά αναπαράγουν τις βασικές μορφές των ηρώων που κοιμούνται παραδίπλα. Ζεσταίνει η οικουμένη, σκέφτομαι, συγκρίνοντας με τα προηγούμενα χρόνια.
Σύμπνοια: πιο εύκολα συμφωνώ, δεν μπαίνω σε συζητήσεις που θα έφερναν τη σκιά της διαφωνίας. Μπορεί να φτάσει κάποιος στα ίδια αδιέξοδα και την πεισματική σιωπή από μαλακότερες κατεβασιές του λόγου, συμφωνώντας στα δευτερεύοντα.
Συμπόνια: Για τους ανθρώπους μου που μεγαλώνουν, για την ψυχή που μικραίνει, για το διάβημα να στοιβαχτεί η ζωή στα ακουστικά των τηλεφώνων, για τον εαυτό τον ίδιο, όπως περπατάει τα απογεύματα στους δρόμους που τον μεγάλωσαν κι αποφεύγει να χωθεί στο πιο σημαντικό στενό από το φόβο της ανάμνησης- χωρίς πρόσημο, το θετικό ή το μείον, μονάχα με μέγεθος και φωτοσκίαση.
Τέτοιοι καλοκαιρινοί σκύλοι ενδημούν: άλλα έψαχνα, όμως κι αυτά μ'έφεραν στα ελεγεία της Οξώπετρας (συνάγουν οι μελετητές πως εννοεί με τη λέξη ο σκοτεινός το άκρο της προβλήτας, εκεί που πατάς για να επιβιβαστείς στο πλοιάριο που κάνει το γνωστό δρομολόγιο)

Θάλασσα πεινασμένη που ορμάει να φάει μαράζι απ' τα παλιά

ορυχεία σου
Κείνα των κίτρινων καιρών με τον μεγάλο μαύρο σκύλο

Γαβ η αγάπη· γαβ η απάρνηση· γαβ η Μαρία και η
Προσκύνησις των Μάγων γαβ όλα σου τα υπάρχοντα

.............

Α τι να πεις που κι έναν μόνον

Αναστεναγμό ν' ανοίξεις θα σε ρίξει χάμου ο άνεμος

Γαβ η αγάπη· γαβ ο Ιούδας με το φυγαδευμένο βλέμμα του

Γαβ του κόσμου όλου οι αποστάσεις και οι μακρύτατοι καιροί
Δεν ακούγεται πια τίποτε. Κείνο που 'θελε ο Θεός
Η ψυχή μου, η προς στιγμήν αιώνια, το 'νιωσε
Και ξανά βρήκε το νόημα της υλακής του ο σκύλος

(Ελύτης Οδ., Τα ελεγεία της οξώπετρας, Άσημον)

A.O.K.

A.O.K. was the name of our local football team, and it used to be strongly present at the national Premier League for years. The name is still the same, the city is still the same, and yet they are not. I mean they are either smaller or bigger, these unnoticeable alterations which occur with time and prove Heraclitus right. And the gaze changes... I do not know if it grows duller or sharper. Both, I assume. Anyway, I just wanted to say that my dad's passion to pass his own fascination with good football over to his sole son proved a total disaster and from an unexpected side-way, without the slightest bad intention: the destined tendency goes this way, one reaches the dungeon hall full of gentle intentions. He has been an excellent driver, but those 45 minutes from home to the stadium were so heavy on me, I would try to be brave and hold my vomit back and I would normally succeed, hoping for the still orange drink to soothe my despair.
that short Papaioannou (on the left) was my absolute favorite

I saw many stars of the real football times, that they were playing just for the glory and the cheer. I attended spectacular matches, I saw people waving their hats, their jackets and raising their voices in despair, in exaltation, in contempt. It was all so lively, but I would be rather trying to conceal my discomfort. Every time that I notice big football events happening, I expect someone to get me a still orange drink. Nevertheless, I was admiring Mimis Papaioannou, the short devil, Domazos for the popular appeal he enjoyed and Koudas for his determined style. Many matches have I attended.

Mother's Day

Today, again, mother's day eve (and, by coincidence, the birthday of the Prophet). The new glory in Amman's marketing (these short-lived fireworks that do not proceed to become fashions), are the balloon gates standing in front of the entrances of the florists'.
Third year in a row that the mark appears in my blog pages. The same feeling of an unfinished business of never adequately expressed feelings: I do not just mean the mellow love issues, the chocolates and flowers shaped in hearts and the small cards that contain nothing but commonplaces. I have in mind a whole set of complexities, many delicate and contradictory things, pictures in my drawers, few in the card of my mobile phone, others still awaiting at some small surface of the camera to be downloaded and, luckily, processed. Third year that I celebrate it in advance through representative: Al Mama, the mother of my favorite friend, and always with an excess in calories.
Concerning my own mother, normally it is a phone call, in early May (different occasion in parts of Europe, different flowers and light conditions) and a gift which will reach her dear hands sometime in late June, "Stop doing that, stop bringing me stuff, you know I do not long for anything of these, except your visit". It has been several years now that I use a form of her name, having canceled the title of "mom" and having kept all the deep sensation her aging figure brings along. And to me.
Και τι καλύτερο, εννοώ τι φροϋδικότερο, από λίγο ενοχικό Χριστιανόπουλο, για να συνεχίσω την παράθεση των στιγμών της περασμένης εβδομάδας; Καταλαβαίνω και τη σκηνή πολύ καλά και τον τίτλο: τη φαντάζομαι αυτή τη γυναίκα δίπλα σε καλοριφέρ, σε ένα από εκείνα τα κουρασμένα διαμερίσματα του παλιού κέντρου της Θεσσαλονίκης, κάπου στην Αγίου Δημητρίου, έστω στη Φιλίππου, ή και στην Κασσάνδρου. Δε θέλω να εξακριβώσω τη διαδρομή της επιστροφής του, ούτε με νοιάζει που έμενε στην Άνω Πόλη για ένα διάστημα, έπειτα στις Σαράντα Εκκλησιές. Η εικόνα είναι δίπλα σε καλοριφέρ, στην Αγίου Δημητρίου, με τη σύνοψη, την Ιερά Σύνοψη, και τα στεγνά χείλια που ψιθυρίζουν κι ενώ λένε, σκέφτονται άλλα χίλια.
Δε γυρνώ ποτέ αργά. Τα παλιά μας σπίτια εμφανίζονται μόνο σε όνειρα, με τους διαδρόμους τους περιπλοκότερους, με τα εργόχειρά της ακόμα ατέλειωτα, να μετρά κάτω από τη λάμπα, μια γεωμετρία δική της. Δεν κοιτά και δεν κρατά την ώρα, μόνο περνά τη χρυσή κλωστή από ένα τετράγωνο και χαραγμένο πια κομμάτι μελισσοκέρι και ξαναβυθίζεται στο βυσσινί βασικό μοτίβο. Ποια σύνοψη βέβαια; Νομίζω πως αφότου μας είδε να μεγαλώνουμε έπαψε να πιστεύει σε ο,τιδήποτε ξεπερνά την ανθρώπινη μορφή και το μέτρο του αδύναμου ανθρώπου. Χρωματικά όμως, γι'αυτήν την πίστη της, βυζαντινίζει κεντώντας τα δικά της άμφια κι όλο μετρώντας.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ποιήματα

Τύψεις

'Οσο περνούν οι μέρες και μακραίνει

η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι

τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου

Από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:

δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια,

φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα,

λόγια πιο πρόστυχα κι απ΄τις χειρονομίες-

μα πιο πολύ η όψη της μητέρας μου,

όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω

μ'ενα βιβλίο στο χέρι να προσμένει

βουβή, ξαγρυπνισμένη και χλωμή.

-------------------------

μακραίνω-prolong, σεμνότητα-decency, ανεπαίσθητος-imperceptible, faint , ραγισματιά-crack, εντός=μέσα, πληθαίνω-grow in numbers ,

χαμηλωμένος-lowered, ανελέητος- merciless, πρόστυχος- obscene , χειρονομία-gesture, όψη-appearance , γυρνώ=γυρίζω, προσμένω=περιμένω, βουβός-mute , ξαγρυπνισμένος-sleepless, χλωμός-pale .

Dinos Hristianopoulos, has been for the last fifty years one of the characteristic poetical voices of Thessaloniki, representing an absolutely personal experience, applying a confessional tone. His poetry is heavily subjective and it opens a window to some kind of a personal mythology. It becomes a recognizable pattern and continues the poetical school of Constantine Cavafy, in a way, both in terms of stylistic preferences and its preferred topics, at least at the ones that have been roughly classified as "sensual poems".

Χαρταετοί με γράμματα στον σπάγγο

Πριν πάρει το κηρύκειόν της η Άνοιξη, στέκεται η τελετουργία του χαρταετού, η κατασκευή του, να πας στην ποταμιά δήθεν να κόψεις ξερό καλάμι, ή στον μαραγκό για να τον πείσεις να σου δώσει κανένα φτενό πηχάκι και να πάρεις κουβάρι με νήμα μεταξένιο, συνήθως πάντως απλό σπάγγο και τα χρωματιστά χαρτιά από το χαρτοπωλείο και το λεπτό λαφρύ χαρτί για την ουρά, εκεί που κρύβεται και το μυστικό της επιτυχίας: αν η ισορροπία επιτευχθεί κι αν η εντύπωση είναι ισχυρή. Όλον αυτόν τον καιρό, στην αλάνα ή στους δρόμους έξω στα χωράφια, μακριά από τα ηλεκτροφόρα, μακριά από ψηλά δέντρα, τις λεύκες που πήραν πάλι να γεμίζουν από τους χυμούς και να χάνουν το απόκοσμο γκρίζο-ασημένιο-μενεξελί του χειμώνα. Ο μπαμπάς σου μαθαίνει το μυστικό της αλευρόκολλας, αλλά τώρα το έχεις ξεχάσει. Δύσκολο να θυμάσαι τις συνταγές των συνεκτικών.
Την Καθαρά Δευτέρα είναι η επίσημη μέρα. Είναι τελετουργία καθαρμού, διάβασες αργότερα στα ανθρωπολογικά ποικίλα. Δεν το ήξερα, ίσως επειδή δεν ένιωθα την παραμικρή ανάγκη να αγνιστώ. Απ'όσο θυμάμαι, η Καθαρά Δευτέρα ήταν περισσότερο σαν τελετή αποχαιρετισμού στον χαρταετό, μέχρι την επόμενη χρονιά, αν δε με προλάβαινε η ενηλικίωση.


Σε ορισμένα σχεδιαγράμματα εικονίζονται τα χαρτιά της ουράς ως σχηματικά φιλιά. Πράγματι: στέλναμε μικρά χαρτιά σε σχήμα Λ στον λεπτό αιθέρα. Φιλιά με έναν τρόπο, τόση επιστολογραφία για τα σπουργίτια. Ανέβαιναν σιγά από τον σπάγγο. Κάποιοι γράφαν το όνομα κάποιου κοριτσιού, άλλοι το αρκτικόλεξο της ποδοσφαιρικής τους ομάδας, άλλοι τσάκιζαν απαλά μια λωρίδα ασημόχαρτου για το οπτικό εφφέ. Είναι καθαρή μελαγχολία να πειθαρχήσεις εν τέλει τον αετό σου, να μαζέψεις το σπάγγο, να μετατρέψεις σε εύθραυστο χάρτινο στεριανόν, εκείνον που σε έβλεπε λίγο πριν αφ'υψηλά, στις πραγματικές σου διαστάσεις, στο πραγματικό σου περιβάλλον.
Δυο χαρτάκια κι ένα απόκομμα:
-Στο Αμμάν, τέτοιες μέρες τα φτωχόπαιδα και κάποιοι μεγαλύτεροι πετούν τους αετούς τους στο λόφο της Ακρόπολης, μόνο εκεί δεν έφτασαν η ανοικοδόμηση και ο γραμμωτός ηλεκτρισμός(ακόμα). Έξω από το μουσειάκι (που θα αντικατασταθεί ίσως κι αυτό από το πελώριο το οποίο κατασκευάζεται παρακάτω και φέρει το όνομα της άνασσας) είναι το χέρι του κολοσσικού αγάλματος του Αδριανού μάλλον, από τον καρπό κομμένο. Μοιάζει να κρατάει αφιλοκερδώς όλους τους σπάγγους.
-Στα τέλη αυτού του Ιανουαρίου διαπίστωσα ότι η Δημοτική Επιχείρηση κατάργησε το κανάλι, για να το κάμει υπόγειο, να εξασφαλιστεί χώρος και "να μην πνίγονται τα παιδάκια". Πάνε λοιπόν τα απαραίτητα καλάμια και δεν ξέρω αν προλάβουν να μετακομίσουν ως το καλοκαίρι οι πυγολαμπίδες.
-Όσο μαζεύονται τούτα τα χαρτάκια, τα σημειώματα πάνω στον λέβητα του προσωπικού χρόνου, τόσο πληθαίνουν οι παρενθέσεις, έτσι βλέπω.

2008 for beginners

with no resolutions do I set off
just the thankful gaze at the robber
at the robber tycoon
at Time, the robber tycoon,
who clinks a nickel
while passing in front of me.
In his fur and scarf, like always.


χωρίς τον Καζαμία ξεκινώ
μόνο το βλέμμα τρυφερό
γι'αυτόν τον μπαγαπόντη
γι'αυτόν τον Κροίσο μπαγαπόντη
γι'αυτόν τον Κροίσο μπαγαπόντη, το Χρόνο λέω

που ντιν-ντινίζει μια πεντάρα
καθώς με προσπερνάει
μες στο παλτό, το υφαντό φουλάρι του, σαν πάντα.