Και σαν σε ρωτούν να κρένεις... (β)

Και, συνεχίζοντας στο ίδιο μονότονο ύφος της χθεσινής ανάρτησης, έγραψα μερικά ακόμα στο δικτυακό τόπο της ηλεκτρονικής διαβούλευσης περί θεμάτων ελληνομάθειας στο εξωτερικό. Υποτίθεται ότι το ερώτημα αφορά τις προϋποθέσεις αξιοκρατίας στην επιλογή προσωπικού. Όμως, προτού ο ένας αρχίσει να λέει το κοντό του κι ο άλλος το μακρύ του, δε θα ήταν περιττό να ξεκινάει η προσπάθεια από την τοποθέτηση ειδικευμένου προσωπικού στην ίδια τη Διεύθυνση Παιδείας Ομογενών (ΔΙ.Π.Ο.Δ.Ε) . Παρακολουθούσα στις κατά καιρούς επαφές μου με το Υπουργείο εσμό υπαλλήλων (αποσπασμένων εκπαιδευτικών) που ούτε ειδικό ενδιαφέρον για το αντικείμενο είχαν ούτε καμιά δεξιότητα χειρισμών. Έγινα μάρτυρας αξιοδάκρυτων σκηνών με εκπαιδευτικούς ταπεινωμένους να σέρνονται έξω από γραφεία ή σε διαδρόμους αφού είχαν κληθεί "δι' υπόθεσίν τους", ήτοι να απολογηθούν τυλιγμένοι σε μια κόλλα χαρτί από κάποιον φωστήρα. Στα ανώτερα κλιμάκια έβλεπα οι υπουργοποιήσεις να φέρνουν αλλαγές ανάλογα με τις φιλίες αλλά όχι κατά την ειδίκευση. Ο τέως υπουργός Τουρισμού έφερνε προσωπικό από το υπουργείο εξωτερικών που με απέχθεια και περιφρόνηση αντιμετώπιζε αυτό το "προσωρινό, ο Θεός να δώσει" στάδιο στην υπηρεσιακή αναρρίχηση. Και άλλος άλλους. Δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται στο παρόν γιατί κανείς δεν κάνει απολύτως καμιά κίνηση επικοινωνίας. Ξέρω μονάχα πως έσπρωξαν την Ειδική Γραμματέα Π.Ο.Δ.Ε σε παραίτηση, γιατί όλοι πιστεύουν ότι πρέπει να έχουν πολιτικάντικο όφελος από τα εθνικιστικά πυροτεχνήματα περί αγάπης της γλώσσας και του πολιτισμού μας. Αν τόσο πια τα αγαπούν, αναρωτιέμαι για ποιον λόγο δε σωπαίνουν για ένα δύο χρόνια μπας και κατακαθίσει ο κονιορτός από τις γλωσσικές αστοχίες και τις βαρβαρικές εκποιήσεις του πολιτισμού. Λοιπόν...

Θέμα: Διαφάνεια και αξιοκρατία στον τρόπο επιλογής του εκπαιδευτικού δυναμικού, επαναπροσδιορισμός του χρόνου παραμονής στις εκπαιδευτικές μονάδες, καθώς και του τρόπου αμοιβής τους.


Απόκριση:

Διαφάνεια κι αξιοκρατία, πράγματι. Αλλά ως προς τι;
Συμμετείχα σε δύο διαδικασίες επιλογής/αξιολόγησης. Την πρώτη φορά για απόσπαση σε γραφεία εκπαίδευσης εξωτερικού, την δεύτερη για την απόσπαση φιλολόγων με αυξημένα προσόντα σε φορείς τριτοβάθμιας εκπαίδευσης εξωτερικού.

-Στην πρώτη διαδικασία εξετάστηκα γραπτά και με επιτυχία στην ξένη γλώσσα. Άραγε όμως, επειδή είδα στο μεταξύ κι άλλους επιτυχόντες, αυτό με έχριζε και κατάλληλο για τη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας; Εκεί βρίσκεται το κλειδί αλλά και η γλάστρα με την άμμο της στρουθοκαμήλου. Ένας άξιος φιλόλογος ή δάσκαλος ή μαθηματικός είναι πολύ πιθανόν να αποδειχτεί λιγότερο άξιος όταν βρεθεί στο περιβάλλον της ξένης γλώσσας και χρειαστεί να χειριστεί και την δική του ως ξένη με μηχανισμούς μετάδοσης πέρα από το αυτονόητο της ελλαδικής εγκύκλιας παιδείας. Τώρα θα μου πείτε υπάρχει και το σεμινάριο προετοιμασίας (τότε ελάμβανε χώρα σε κεντρικό ξενοδοχείο στην οδό Πανεπιστημίου). Κι εγώ εκτιμώ τους αστεϊσμούς αλλά, αν θέλουμε να σκυθρωπάσουμε και να σοβαρευτούμε, προετοιμασία τέτοιου είδους σε πέντε ημέρες δε γίνεται. Διάφοροι γενικολογούσαν ή πωλούσαν τα πονήματά τους.
Θεωρώ ότι η καλή γνώση της ξένης γλώσσας, έστω της αγγλικής σε περιπτώσεις, είναι σημαντικό μαξιλάρι ασφαλείας για τον εκπαιδευτικό ώστε να μην απομονωθεί από την κοινωνία υποδοχής, να μη βρεθεί σιωπηλός σε έναν μικρόκοσμο αδυναμίας, να επικοινωνήσει με τους μαθητές του ή τους γονείς τους, αν αυτό απαιτηθεί, στην ενδιάμεση γλώσσα. Όμως δεν είναι επαρκής συνθήκη. Χρειάστηκε να καταβάλω πολύ κόπο για να μάθω ειδικότερες στρατηγικές διδασκαλίας, να βρω υποδείγματα και υλικό αναφοράς.

-Η δεύτερη εμπειρία ήταν ικανοποιητικότερη. Διεξοδική συνέντευξη στις δύο ξένες γλώσσες που είχα δηλώσει. Συζήτηση με επιτροπή ειδικών αξιολογητών πάνω σε ζητήματα μεθόδου και υλικού. Φάκελος υλικού, δημοσιεύσεων, αποδεικτικών. Σημαντικότερη ακόμα ήταν η συμμετοχή μου δύο φορές στα προγράμματα του Κ.Ε.Γ. για την ανταλλαγή εμπειρίας και τον πειραματισμό με νέο υλικό και τη δημιουργία δικτύου ενημέρωσης, τράπεζας υλικού και συνδέσμων. Νομίζω ότι η τέτοιου είδους ετοιμασία θα μας κάνει επαρκέστερους και θα μας προσανατολίσει προς τα επάλληλα επίπεδα πληροφορίας, εφαρμογής, επικοινωνίας που περιλαμβάνει η δουλειά μας.

Σε σχέση με το χρόνο παραμονής στην αλλοδαπή τίθενται διάφορα διλήμματα. Η μια άποψη μιλά για την ισότητα ευκαιριών. Η άλλη επιθυμεί την αξιοποίηση συσσωρευμένης εμπειρίας. Νομίζω ότι τα δύο μπορούν να συνδυαστούν: εκπαιδευτικοί που εκπλήρωσαν το ρόλο τους με ευσυνειδησία και μεράκι θα έπρεπε να μπορούν να συμμετέχουν εκ νέου στις διαδικασίες επιλογής. Δεν ξέρω αν η εμπειρία που ερανίστηκαν πρέπει να μοριοδοτείται ή όχι (φαντάζομαι ότι πρέπει) όμως σε κάθε περίπτωση πρέπει να τους επιτρέπεται να εμφανιστούν στις διαδικασίες αξιολόγησης. Αλλιώς ας ξεκινάμε πάντα στα τυφλά, ας περιμένουμε καμιά τριετία μέχρι να ωριμάσει ο εκπαιδευτικός στο νέο αυτό πεδίο κλπ. Το «ράβε-ξήλωνε» είναι ίδιον πολιτισμικό, φαίνεται.

Ίδιον πολιτισμικό επίσης, από τον Πτωχοπρόδρομο κιόλας, είναι και η ταλαιπωρία των δασκάλων. Η Πολιτεία μου δίνει ακριβώς το νοίκι σε μέτριο σπίτι χωρίς καμία πολυτέλεια, ένα σάντουιτς κι έναν καφέ ανά ημέρα. Αυτή ακριβώς είναι η αγοραστική αξία του επιμισθίου μου με κάθε ειλικρίνεια κι αιδώ. Το πώς έφτασε η ακριβότερη χώρα της περιοχής της Μέσης Ανατολής να προικίζεται με το χαμηλότερο επιμίσθιο και γιατί αγνοήθηκαν οι απεγνωσμένες εκκλήσεις των εκπαιδευτικών από το 2004 και οι εισηγήσεις τριών πρέσβεων, αυτό είναι έργο της διοίκησης που προσκαλεί στη διαβούλευση να απαντήσει. Αποτέλεσμα όμως των απερισκεψιών της είναι το γεγονός ότι απέμεινε ένας εκπαιδευτικός εδώ κι άλλος ένας που για οικογενειακούς λόγους ζήτησε προσωρινά να παραμείνει χωρίς το επιμίσθιο. Πολύ σύντομα, χάριν οικονομίας, φοβάμαι ότι κι αυτά θα κλείσουν. Και, ειδικοί στους Επιτάφιους, θα μιλάμε για την πάλαι ποτέ ελληνόγλωσση εκπαίδευση.

Και σαν σε ρωτούν, να κρένεις... (α)

Προ ημερών έλαβα ηλεκτρονικό μήνυμα από αυτά που έχουν τα βαρύτιμα τελειώματα στη διεύθυνση (gov. και τα παρόμοια). Τωόντι ήταν από το γραφείο της Αναπληρώτριας Υπουργού Παιδείας η οποία ζητούσε από έναν κατάλογο ούτε μακρύ ούτε μικρό να μετάσχουν στην ανοιχτή διαβούλευση για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό. Με προσφώνηση αντικομφορμιστική, με δύο ορθογραφικές αστοχίες και πλημμελή χρήση του αόριστου άρθρου. Κάτι είναι και τούτο γιατί φέτος μέσα σε καθεστώς προσωρινότητας δεν προηγήθηκε καμιά επικοινωνία μαζί μου, δε ζητήθηκε καν η έκθεση πεπραγμένων της έδρας. Αλλά μήπως αξιοποιήθηκαν εννέα εκθέσεις που έχω αποστείλει; Γράφουμε γράμματα και τα ρίχνουμε στο κενό για να γεμίσει, όπως περίπου έλεγε κι ο Σεφέρης.
Τώρα τι είναι η διαδικασία της ηλεκτρονικής διαβούλευσης; Είναι συχνά ο αστάθμητος μηχανισμός δημιουργίας συναινέσεων κι επιλεκτικής επίκλησης μερών του.
Ιδού όμως που δεν το πήρα εντελώς αψήφιστα το πράγμα. Είπα ας πω όσα σκέφτομαι έστω και στρογγυλεμένα. Μπορεί σε κάποιους κάτι να σημαίνουν.


Μέρος Α'.
Θέμα προς διαβούλευση: Αποτίμηση των σημερινών δομών παροχής ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης σε σχέση με (α) την παιδαγωγική τους καταλληλότητα, (β) την αποτελεσματικότητά τους, (γ) το κόστος και (δ) τις προοπτικές κοινωνικο-οικονομικής ένταξης των νέων γενιών ελληνικής καταγωγής στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.

Απόκριση:

Χαίρομαι που αρκετές από τις εκπεφρασμένες απόψεις θίγουν τολμηρά ορισμένα ζητήματα προβληματικής λειτουργίας και πενιχρών αποτελεσμάτων σε ό,τι αφορά την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό.
Κατ’αρχήν διατηρώ αμφιβολίες, οι οποίες αντί να διαλύονται μάλλον πληθαίνουν, σχετικά με τη σοβαρότητα με την οποία εξετάζονται οι προτάσεις δημιουργίας, διατήρησης ή αναμόρφωσης φορέων ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό.
Για παράδειγμα, πόσο σοβαρά έχουν εξεταστεί προτού εγκριθούν οι περιπτώσεις διασποράς εκπαιδευτικών δυνάμεων σε χωριά, πολίχνες και κωμοπόλεις, σε σχολεία που κάποια στιγμή εκδηλώνουν την πρόθεση να εντάξουν περιθωριακά κι ακατάστατα την ελληνική γλώσσα στο πρόγραμμά τους;
Αρκεί η επιστολή ενός αρχιερατικού επιτρόπου, μιας ένωσης διακρατικής φιλίας, μιας λέσχης κυριών με το διαβιβαστικό έγγραφο κάποιας διπλωματικής υπηρεσίας για να αρχίσει η περιπέτεια του εκπαιδευτικού στην αλλοδαπή; Φτάνει η επίνευση του εκάστοτε Συντονιστή εκπαίδευσης και η λειψή εικόνα που σχηματίζει κατά τις επισκέψεις του σε περιοχές ή χώρες;
Έχει εξασφαλιστεί από τη μεριά της Πολιτείας η ισότιμη θέση του μαθήματος των Ελληνικών στο πρόγραμμα σπουδών του φορέα που ζητά την ενίσχυσή του; Έχουν προβλεφθεί τρόποι ώστε να δοθούν κίνητρα συμμετοχής σε τέτοια μαθήματα; Έχουν βρεθεί σταθερές που θα επιτρέψουν τη διάρκεια και την αποδοτικότητα; (π.χ. οι εκπαιδευτικοί που είναι κατάλληλοι, διαθέσιμοι, ετοιμασμένοι για το ιδιαίτερο έργο της διδασκαλίας στο εξωτερικό;) Ή μήπως όλα αρχίζουν και, συνακόλουθα, τελειώνουν ανάλογα με τις σχέσεις του τάδε διπλωμάτη ή συντονιστή με τον δείνα επίσκοπο ή εκπρόσωπο φιλελληνικής οργάνωσης; Εφόσον μου ζητηθούν παραδείγματα, έχω διαθέσιμα.
Θεωρώ ότι οι συνθήκες εξοικονόμησης και προκρούστειας λογικής (οι οποίες για τους εκπαιδευτικούς που ζουν σε αρκετές χώρες της αλλοδαπής έχουν ξεκινήσει πολύ πριν οι όροι μνημόνιο και Δ.Ν.Τ. γίνουν συρμός και σύνθημα) προτρέπουν σε μια επαναξιολόγηση κι εξορθολογισμό.
Για τα πρακτέα πιστεύω πως:

-Τίποτα ακατοχύρωτο, αναπόδεικτο και μεγαλοϊδεατικό δεν πρέπει να συντηρείται. Σχολεία αμιγή με παιδιά ελάχιστα που αποβλέπουν μόνο στην εισαγωγή στα ΑΕΙ δεν θα έπρεπε να υφίστανται. Συνήθως οι αποσπασμένοι υπάλληλοι στέλνουν τα παιδιά τους αλλού και μόνο κάποιοι εκπαιδευτικοί ίσως, κι αυτοί πιεσμένοι από την οικονομική αδυναμία τους να εγγράψουν τα παιδιά τους σε τοπικά ιδιωτικά, τα καταδέχονται.

-Σε διοικητικό επίπεδο, οφείλει το Υπουργείο να επανεξετάσει το ρόλο των Συντονιστών και, σε περίπτωση που επιθυμεί να τους διατηρήσει, το προφίλ τους (γλωσσομάθεια, ειδίκευση, επικοινωνιακές δεξιότητες, οργανωτικά προσόντα, επαγγελματική συμπεριφορά). Είναι κοινό μυστικό σε μικρό κόσμο ότι οι θέσεις αυτές κατοχυρώνονταν εν πολλοίς ή εν μέρει με κομματικά κριτήρια και με ανάλογο τρόπο επεκτάθηκαν από άποψη πληθυσμού τα οικεία Γραφεία δίχως να εξυπηρετήσουν καλύτερα τις πάγιες ανάγκες. Τι υλικό διαφωτιστικό κι επιμορφωτικό απέστειλαν στους εκπαιδευτικούς; Πόσο συνολική και όμοια ήταν η ενημέρωση για υποτροφίες στις χώρες ευθύνης; κ.τ.ο.

-Η λειτουργία των σχολείων μητρικής γλώσσας πρέπει να στηριχτεί με ειλικρίνεια. Είναι ο φορέας που, εφόσον λειτουργήσει σωστά, θα αναζωογονήσει την επαφή των μαθητών ελληνικής καταγωγής με τη γλώσσα και θα θεμελιώσει την επωφελή κι εμπεριστατωμένη γνώση του πολιτισμού, αρχαίου και σύγχρονου, των Ελλήνων. Αυτό σημαίνει καλά αμειβόμενους, κατάλληλους εκπαιδευτικούς που μπορούν να αφοσιωθούν στη δουλειά τους, σημαίνει λειτουργία βιβλιοθήκης, έγκαιρη αποστολή διδακτικού υλικού, προϋποθέτει καινοτόμες δράσεις στα πολυμέσα και με χρήση του διαδικτύου.

-Αιτήματα φορέων όπως στρατιωτικές ακαδημίες γλωσσομάθειας πρέπει κατά περίπτωση να εξετάζονται και, αν πια αποφασίσει η Ελλάδα ότι επιθυμεί αυτήν την κατεύθυνση, να φροντίσει να τα επανδρώνει έγκαιρα ώστε πλήρως να λειτουργούν. Για παράδειγμα, στην Ιορδανία τα μαθήματα προβλέπεται να εκκινούν τον Αύγουστο. Μετά διαδοχικές αρνήσεις και καθυστερήσεις των ενδιαφερόμενων εκπαιδευτικών, οι θέσεις καλύπτονταν το Νοέμβριο (ώσπου να εκδοθούν και τα σχετικά υπηρεσιακά διαβατήρια)οπότε χάνονταν τα τμήματα μιας ολόκληρης διδακτικής περιόδου. Τα δε μαθήματα της δεύτερης ολοκληρώνονταν στο δεύτερο δεκαήμερο του Μαρτίου… Φέτος, λόγω και του επιμισθίου πενίας, δεν καλύφθηκαν καν.

-Η λειτουργία των τομέων, τμημάτων ή λεκτοράτων Ελληνικής Γλώσσας (αρχαίας, μεσαιωνικής αλλά, κυρίως, Νέας) και Πολιτισμού στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού οφείλει να στηριχθεί αποφασιστικά κι έξυπνα. Αντί προτάσεων περί δημιουργίας δίγλωσσων κολεγίων (σχολείων) ωσάν να γνωρίζουμε πολλές περιπτώσεις στον κόσμο που επιθυμούν στην παρούσα συγκυρία να θέσουν ως δεύτερη γλώσσα τους την ελληνική και να καταλήγουμε στο οξύμωρο της ανάληψης από την Πολιτεία της λειτουργίας ιδιωτικών σχολείων σε ξένες χώρες, καλό θα ήταν να στοχαστούμε πως ήδη είναι κατοχυρωμένη και λειτουργική η παρουσία μας σε φορείς τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Εδώ υφίστανται προτεραιότητες στρατηγικής σημασίας. Είτε πρόκειται για Τμήματα που οδηγούν σε πτυχίο ελληνικής ή για τομείς που προσφέρουν το πρόγραμμα των μαθημάτων τους ως υποχρεωτικό και/ή κατ’επιλογήν υποχρεωτικό είναι σημαντική η δυναμική παρουσία της ελληνομάθειας μέσα στον εκκολαπτόμενο πληθυσμό πτυχιούχων που θα γίνουν οι φορείς της ανάπτυξης και της εξέλιξης στις κοινωνίες των χωρών που την φιλοξενούν. Άραγε επί ματαίω δίδαξα τα ελληνικά και τον πολιτισμό μας σε διαφορετικά επίπεδα σε πάνω από πεντακόσιους φοιτητές κατά τα χρόνια που δραστηριοποιούμαι στο Πανεπιστήμιο της Ιορδανίας; Ήταν μάταιο που με ξόδεμα όλου του ελεύθερου χρόνου μου έφτιαξα και λειτούργησα την Ελληνική Γωνιά στο Πανεπιστήμιο; Περιττό το χαμαλίκι και η ζητιανιά για βιβλία και λευκώματα; Άχρηστες οι προβολές των ντοκιμαντέρ, των ταινιών; Άνευ περιεχομένου οι ομιλίες, τα αναλόγια και οι μεταφράσεις; Διάβημα στο κενό οι αρχαιολογικές περιηγήσεις για τους φοιτητές μου; Άσκοπες οι διαπανεπιστημιακές συνεργασίες που καθιερώσαμε με ανταλλαγές και υποτροφίες (σκέφτομαι τη συνεργασία που καθιερώσαμε με το ελληνικό τμήμα του Lund University/Σουηδία); Σε όλες τις λογικές απαξίωσης φοβάμαι ότι θα απαντήσω με απορημένο το βλέμμα.

Οδηγός επιστολογραφίας

"Ο πόνος είναι απόδειξη του αισθάνεσθαι", Ελληνική Πολιτεία

Να τι έστελνα σήμερα στον αγαπημένο μου Πανδέκτη του αιθεροβάμονος, στις "Φρυκτωρίες":
.......

"Κοινολογώ την παρακάτω επιστολή όχι από αδιακρισία αλλά επειδή είχε παραλήπτες όσους συναδέλφους της περιοχής "ευθύνης" δρέπουν τους καρπούς και τις πίκρες της ηλεκτρονικής δικτύωσης. Εξάλλου οι ίδιες ιδέες εμφανίζονταν προεξαγγελτικά και στο μπλογκ του επιστολογράφου. Το θέμα είναι η παραίτηση του Συντονιστή της περιοχής ευθύνης μας, για οικονομικούς λόγους, όταν έγινε σαφές ότι η ιδέα περικοπής 12% είχε λάβει σάρκα και οστά κι είχε ήδη αποσταλεί στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.

Προς: Αποσπασμένους εκπαιδευτικούς

Χριστός Ανέστη!

Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι από 31-3-2010 υπέβαλα την παραίτησή μου από τη θέση του Συντονιστή Εκπαίδευσης ........ για οικονομικούς λόγους.

Συμπληρώνεται, ήδη, μια πενταετία, κατά την οποία πρόσφερα τις υπηρεσίες μου στη θέση αυτή και πιστεύω πως εργάστηκα με κριτήριο το αγαθό συμφέρον και τις ουσιαστικές ανάγκες των μαθητών, των εκπαιδευτικών, των γονέων, των ομογενειακών φορέων και γενικότερα της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στα αραβικά κράτη. Έργο κοπιαστικό και δύσκολο, γιατί απαιτούσε συνεχή αναζήτηση των εκάστοτε ισορροπιών. Έτσι, μαζί – άλλοτε με διαφωνίες, άλλοτε με παράπονα, αλλά πάντα μαζί – μπορέσαμε να αναδείξουμε το έργο και την αξία του αποσπασμένου εκπαιδευτικού στις αραβικές χώρες κάτω από δύσκολες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες.

Εύχομαι σε όλους, και σε καθένα ξεχωριστά, υγεία, δύναμη, σύμπνοια και δημιουργική συνέχεια στο δύσκολο αλλά τόσο αναγκαίο παιδαγωγικό έργο που έχετε επωμιστεί. Να ξέρετε ότι, όπου και να βρεθώ, θα είμαι δίπλα σας, αρωγός σε κάθε σας προσπάθεια είτε στο εξωτερικό είτε πίσω στην πατρίδα.

Με εγκάρδιες ευχές

Α. Κ

Δεν επιθυμώ να σχολιάσω εδώ αν και κατά πόσον ίσχυσαν οι σχετικές περιγραφές συλλογικότητας, συνεργασίας και συνεννόησης. Εν μέρει ίσχυσαν. Θέλω όμως να σας πληροφορήσω για την απάντησή μου, ιδίως επειδή και πάλι δεν είναι προσωπική αλλά απεστάλη και στους υπόλοιπους συναδέλφους της περιοχής.

Αγαπητέ κ. Α. Κ.,

σας ευχαριστώ για την επιστολή σας. Σας στέλνω ειλικρινείς ευχές για τη συνέχεια, σε όσα τυχόν επιλέξετε.

Κατανοώ απόλυτα τους λόγους που σας ωθούν στην απόφασή σας. Δυστυχώς, εδώ και αρκετά χρόνια, η οικονομική μας κατάσταση έχει καταντήσει αφόρητη και λυπάμαι ή και ντρέπομαι για την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι επανειλημμένες εκκλήσεις προς τον προϊστάμενο φορέα, τις οικονομικές υπηρεσίες και λοιπές αρχές. Έχετε, ασφαλώς, καταχωρισμένο στο αρχείο σας πλήθος σχετικών πρωτοβουλιών, διαμαρτυριών κι εκκλήσεων.

Παρά τα ηχηρά σχήματα λόγου, τις κομπορρημοσύνες που μετήλθαν και μετέρχονται πολλοί, όταν σε πανηγυρικές εκδηλώσεις επικαλούνται την ελληνομάθεια και την πολιτισμική ακτινοβολία της στο εξωτερικό, η εξαθλίωση του εκπαιδευτικού παραμένει η πραγματικότητα που βιώνουμε σε καθημερινή βάση. Η περίπτωση της Ιορδανίας, όπως γνωρίζετε, είναι από τις χαρακτηριστικότερες. Ήδη αρκετές θέσεις δεν πληρούνται, άλλες εκκενώνονται ή, με καθυστέρηση και υπό καθεστώς προσωρινότητας, σπρώχνονται μήνα τον μήνα.

Περισσότερο από περιέργεια παρά από αισιόδοξη προσδοκία παρακολουθώ την υπόθεση, διερωτώμενος πού έχει τεθεί ο πήχης της σταδιακής απαξίωσης πραγμάτων που θα έπρεπε να θεωρούνται περιουσία και τιμή.

Σας εύχομαι υγεία και προκοπή,

Βασίλης Οικονομίδης

University of Jordan

Και για να μη μου αποδοθεί κρυψίνοια, εξηγούμαι: Το επιμίσθιο στην Ιορδανία διαμορφώθηκε πια στα 840 δηνάρια, προ φόρου. Το κόστος ενοικίου είναι όχι λιγότερο από 400 δηνάρια. Επομένως η Πολιτεία μας δίνει γενναιόδωρα και φιλοδώρημα: τα υπόλοιπα αρκούν και για έναν καφέ με σάντουιτς. "Άντε βρε, να φάτε, να πιείτε και νηστικοί να κοιμηθείτε". Ας είναι καλά."

At the antipodes

EDUCATION BEFORE PROFITS!!!

SAVE THE MODERN GREEK DEPARTMENT OF UNSW

Gather at UNSW Library Lawn
(High Street, Gate 9)
at 12pm, TUESDAY 19TH MAY

The University plans to close the Modern Greek Department of UNSW. Currently, the Department provides popular subjects for hundreds of students, the majority of whom are non-Greek. These subjects include general history and cultural subjects, as well as the Modern Greek language. Fight for your right to study any subject - regardless of how profitable it is for the university bureaucracy!

Education is not a commodity!

This is not an isolated incident. Students should fight now. Greek is one of the first of many more subject cuts to come!

This is the text of a small poster related to the intention of closing down the Greek Studies at the University of New South Wales in Australia, where pragmatism of "productive" departments puts the existence of the Department of Modern Greek under threat. This takes place in a country where the Greek community is one of the strongest and well established ones.

Έγραφα στην εκεί συνάδελφο Δρ. Κυριακή Φραντζή νωρίτερα:
"Πολύ λυπηρό το όλο θέμα.
Διάβασα τα σχετικά κείμενά σου και τις ψύχραιμες διαπιστώσεις σου. Είδα την αφίσα για τη διαμαρτυρία μπροστά στη βιβλιοθήκη με τον ασπρόμαυρο Παρθενώνα.
Το αντίπαλο δέος: Δήθεν η λογική της ανταποδοτικότητας και της επιτυχίας με όρους αγοράς.
Φαντάσου να την είχαν εφαρμόσει τα ιταλικά, αγγλικά και γαλλικά πανεπιστήμια τρεις-τέσσερις αιώνες πριν.
Θα είχαν ευδοκιμήσει τα τμήματα πλεκτικής και οι σχολές γεωπονίας και κτηνιατρικής μόνον.
Ελπίζω κι εύχομαι να φέρει αποτέλεσμα η διαμαρτυρία.

Μέσα σ'όλα και με τα ίδια επιχειρήματα ξαναέρχονται οι κήνσορες του 2005. Διάβασα με την απορία του ανθρώπου που βλέπει το χρόνο να παγώνει τις "διαπιστώσεις" του κ. Δ. Τζιόβα πάλι. Αυτήν τη φορά στην "Καθημερινή", αρχές Απριλίου. Ότι χαριστική βολή για τα χειμαζόμενα νεοελληνικά τμήματα στάθηκε η από το 2002 απόσπαση εκπαιδευτικών από το ΥΠ.Ε.Π.Θ. Δεν έφταιξε ο οικονομικός πραγματισμός της αναδιοργάνωσης των τμημάτων στα ξένα πανεπιστήμια. Δεν έφταιξε η γενική στροφή προς το λεγόμενο χρήσιμο σε βάρος των παλιών προτεραιοτήτων στην ακαδημαϊκή παρουσία σχολών και τμημάτων. Δεν έφταιξε η επίπονη προσπάθεια παρακμής στην οποία επιδίδεται με ποιητική εμμονή η Ελλάδα ως δημόσια εικόνα. Έφταιξαν οι εκπαιδευτικοί που για πρώτη φορά αξιολογήθηκαν με κάποιου είδους διαδικασία. Ε! πλησίαζε το Πάσχα και ο αμνός ο εξιλαστήριος ταίριαζε ως εικόνα. Και όπως τελειώνει το σχετικό απόσπασμα του αναστάσιμου ευαγγελίου "εφοβούντο γαρ", έτσι και οι υπηρεσιακώς "υπεύθυνοι" για τη διαπολιτισμική εκπαίδευση και την ελληνομάθεια στο εξωτερικό, άναρθροι κοιτούν.
Υπάρχουν εντέλει τόσοι όροι που πρέπει να χρησιμοποιούνται εγκιβωτισμένοι σε εισαγωγικά ώστε το αποτέλεσμα οπτικά μοιάζει με διαρκή παράθεση αβέβαιων χωρίων.

Μάζευα

Ήρθε ζητώντας το παλιό μου γραφείο, μια κάποια, ονόματι Αχλάμ (Όνειρα), και εξαιτίας του ονόματός της ίσως, δέχτηκα, και κατένευσα να πάρω τα δικά μου στην ειδική αίθουσα, όπου έτσι κι αλλιώς περνώ τις ώρες μου.
Αλλά, όσο το αίτημα υποβάλλεται δειλά κι ευγενικά, η επέλαση συμβαίνει απότομα και με μια δόση απολύμανσης. Σαν ό,τι άγγιξε ο άλλος, να γίνεται δυνάμει επικίνδυνο και ξένο. Το "ξένο σώμα"...
Μάζευα σήμερα σημάδια εφτά χρόνων.
Φυλλάδια ενημερωτικά,
Το σταχτοδοχείο μου από τη Δαμασκό,
Μολυβοθήκη, δώρο της Ιωάννας Κ. προ οκτώ ετών, πάλι από τη Δαμασκό,
Αιτήσεις για υποτροφίες,
Δύο ανεπίδοτες συστατικές επιστολές,
Χάρτες της Ελλάδας,
Ευχετήριες κάρτες Χριστουγέννων,
Κιμωλίες και μαρκαδόρους,
Χαρτάκια με μικρά γράμματα δικά μου, για φοιτητές μου από τον πρώτο χρόνο, με τους ειδικούς αριθμούς αναγνώρισης (κι αίφνης τους θυμόμουν έναν προς έναν),
Φύλλα αξιολόγησης και περιγραφές μαθημάτων. Ουφ, πόσες σελίδες έχω γράψει...
Και σειρές ολόκληρες βιβλία.
Έχουν κάμποσο όγκο τα επτά χρόνια.

More

During the presentation of the first day.


Remi and Luma recite Seferis, Ο Γυρισμός του Ξενιτεμένου, both in Greek and Arabic, in the form of the dialog that the poem dictates.


Zeina in Arabic and Fadi in Greek read Nizar Qabbani, Five Letters to my Mother.


Rafeef in Arabic and Sonia in Greek, read Yiannis Varveris' Στα ξένα (In the foreign parts).


Samah read in a beautiful way the Greek translation for Mahmoud Darwish's "Letter from the Exile".


My good team...


What music would one suggest for a hasty ending? Nick Cave's "The Carny" would fit.

Heroes around...

I have to add more photos and I will do.
They are about the European Week of Culture, a short 3 days week as Luma observed.
The Greek Kiosk, plus Abdel Fatah, Remi, Luma, Ala, and Samer.



The flag with its imperative stripes and here they are Samer, myself, Luma, and Remi.

and the Hero Perpetuus

Μικρά τεχνάσματα

Ο επαγγελματίας οφείλει να ποριστεί κάποια μέθοδο και μια άλλη υπερ-μέθοδο που θα αναθεωρεί τη μέθοδό του έγκαιρα και χαριτωμένα. Είναι ανάγκη κάπως να ισορροπήσει τα προσωπικά του, όσα τον χαράζουν κι από γλυπτό τον μετατρέπουν σε στικτή πλάκα ή σε χαρακτικό έκτυπο, με τον καιρό. Να βρει ρίζες γέλιου και μειδιώσας αυτοθεώρησης, αλλά κι επιστημοσύνη, όχι απαραίτητα την τελευταία λέξη στον κλάδο, μα μια δική του πρόσκαιρα τελευταία λέξη. Ίσως το φρέσκο βλέμμα να μη χρειάζεται περισσότερες παραπομπές από τον Αριστοτέλη και τον Emile. Ας κρατήσει όμως και τη συγκίνηση ζωντανή, ένεκα που το επιτήδευμά μας είναι δραματικό, σαν τον περαστικό λόγο του εξάγγελου (τι συνέβη στα παλάτια "είσω") και σύντομη στιχομυθία. Τόση είναι η σημασία του, ας μη γελιέται και κορδώνεται, στο συνολικό δραματικό χρόνο του νέου ανθρώπου που μορφώνεται ή μαθαίνει ή σπουδάζει και σχολάζει.
Από το πρωί νωρίς, πριν βγει ο ήλιος από τα δέντρα, ακούω την "Εποχή της Μελισσάνθης", έργο στοχαστικό. Λίγοι το αγαπούν. Τους καταλαβαίνω. Μου γεννά την ίδια εντύπωση με τον αναγκαστικό μου μονόλογο, όταν περπατώ για ώρες σε μεγάλη πόλη που ξέρω και δε με εντυπωσιάζει πια με αξιοθέατα σημεία ή μνημεία. Μου εντυπώνεται όμως καλύτερα και την ονειρεύομαι κάποια βράδια έτσι, χωρίς τους τουριστικούς κολοφώνες της. Ο στοχασμός δεν έχει πλάκα. Είναι κάτι προσωπικό που, όπως κι αν το πεις, κάτι θα προδώσεις: την ακρίβεια, την ιδιαίτερη αίσθηση ή την αισθητική του πλαισίωση. Αυτό το αναφέρω ως παράδειγμα της σύντομης στιχομυθίας, όπου Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει.
Σε ό,τι αφορά την κωμική αυτοθεώρηση, γι'αυτήν ξεψάχνιζα άλλα, και πιο πολύ το παρακάτω:
Kάτω από την τεράστιαν τεντάν , ο τσίρκος τώρα εκόχλαζε και εβόα. Το νούμερον με τα μικρά ιππάρια είχε τερματισθή καθώς και η άρσις των βαρών. Δύο παλιάτσοι, ευρυπαντέλονοι κρεμανταλάδες – ένας ψηλός, ισχνός και ένας μικρούλης νάνος – ξεφώνιζαν εις τον στίβον, εξεκλειδώνοντο, έπεφταν, εσηκώνοντο, κλαυσιγελούσανε και εχαστουκίζοντο αμοιβαίως ανταποδίδοντες με ιαχάς τας ηχηράς και περιτέχνους φάπας. Αίφνης η ορχήστρα ανέκρουσε ένα γοργόρυθμον σκοπόν και ο στίβος ελευθερώθηκε απ’ τους παλιάτσους. Τέλος, αφού εστήθη ολόγυρα το σιδηρούν κιγκλίδωμα, με βρυχηθμούς λαχταριστούς, γοργόσκιρτα και λυγερά ώρμησαν μέσα τα λεοντάρια.Μόλις εισήλθον, τους ακολούθησε τροχάδην χαρίεσσα και φιλομειδής, με κυανοπόρφυρη σφιχτή στολή ουσάρου, αλλά χωρίς καπέλλο στο κεφάλι, με άσπρα σειρήτια και χρυσά κουμπιά, κραδαίνουσα μαστίγιον στο χέρι, η περιώνυμος δαμάστρια Ζεμφύρα, κατάξανθη, με μαύρα μάτια ηδυπαθή, με μπότες στιλπνές ψηλές και αστραφτερά σπιρούνια. Στη μέση του στίβου ακριβώς, η νεάνις εστάθη αποτόμως και κάμπτουσα τα γόνατά της εις δίχρονον υπόκλισιν βραχείαν, χαιρέτησε δεξιά και αριστερά το πλήθος.
............
Αφού υπεκλίθη η Ζεμφύρα, έκαμε μεταβολήν και αντίκρυσε τα λεοντάρια. Ο κόσμος ενθουσιών την υπεδέχετο με ποδοβολητά, χειροκροτήματα και επευφημίας. Την ίδια στιγμή, σαν ρόδι που σκάει αποτόμως, ορμητικόν και ασπαίρον, εξέσπασε απ’ τα πνευστά το εμβατήριον “El Capitan” του Σούζα. Η Ζεμφύρα ηυχαρίστησε γοργά το πλήθος, κλίνουσα τρεις φορές την κεφαλήν της.
(Α.Εμπειρίκος, Ζεμφύρα ή το μυστικόν της Πασιφάης, Αθήνα 1998)

Κάτι έχουν από το θηριοδαμαστικό ήθος τα ξεκινήματα. Καλή ακαδημαϊκή χρονιά.

Ντροπή να μ'αναγκάζουν...

... να στείλω το παρακάτω στις Φρυκτωρίες, για να παραπονεθώ, μάλλον για να ξεδώσω, να σπρώξω το εγκεφαλικό λίγο περαιτέρω.

Βασίλης Οικονομίδης

Το δοβλέτι

Ασκήσεις γραμματισμού για όλα τα επίπεδα

Πριν λίγον καιρό, έγραφα σε σύντομο σχόλιό μου σε κείμενο της Κυριακής Φρατζή σχετικά με το εργασιακό καθεστώς μας στα Πανεπιστήμια του κόσμου ότι θέλω να ξεκινήσω τη μικρή μου ανταπόκριση από τη λαγγεμένη Ανατολή με τη φράση που θυμάμαι να πέφτει το 2001 από τα ρητορικά χείλη ενός υφυπουργού Παιδείας σε σεμινάριο επιμόρφωσης. Έλεγε τότε ο κύριος υφυπουργός με επιπληκτική σοβαρότητα, απαντώντας σε παράπονα συναδέλφων από τη Γερμανία για το ύψος του επιμισθίου και σε ορισμένες άλλες παρατηρήσεις που άπτονταν του θέματος της ασφάλειας υγείας "Τόσα έχει η Ελλάδα μας, τόσα δίνει". Αυτή ήταν η κορωνίδα και πλαισιωνόταν από διαβεβαιώσεις που πάνω-κάτω διευκρίνιζαν ότι "μπορεί πλούσιοι να μη γίνετε στα ξένα, αλλά θα ζήσετε καλά και κάτι θα καταφέρετε". Τα άκουγα όλα με ενδιαφέρον γιατί το ζήτημα του πλούτου δε με απασχόλησε ποτέ στο λειτούργημά μου αλλά κι επειδή είχε ο ίδιος την εμπειρία της ξενιτιάς κι ο λόγος του είχε κάτι το προσωπικό και συγκινημένο.

Σας θυμίζω τη χρονολογία, Ιούνιος του 2001, ζέστη, συγκρατημένη αγωνία, κοινή σε πολλούς, για το τι έμελλε ο Σεπτέμβριος να φέρει. Έφερε πολλά και προπαντός το μέγα δοκιμαστήριο της υπομονής. Στην Ιορδανία, στη Φιλοσοφική Σχολή από το 2002, έδωσα αφειδώλευτα χρόνο, προσπάθεια, ανάπτυξα ακροβατικές ικανότητες ώστε να συνεχίσω τη θαυμάσια αρχή που έκανε ο προδιδάξας Δημήτρης Καραδήμας. Και, ιδού, έξι χρόνια μετά ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε την πρώτη μας δεκαετία ως Τομέας Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο της Ιορδανίας, με περισσότερους από εξήντα φοιτητές να εγγράφονται στα δύο εξάμηνα. Θα σας στείλω αργότερα τα νέα και εικόνες από τις εκδηλώσεις μας κι από τα επίσημα εγκαίνια της Ελληνικής Γωνιάς που λειτουργώ και χαίρομαι, αφού έχασα τον ύπνο και όλον τον ελεύθερο χρόνο μου για κάμποσους μήνες. Σήμερα όμως δε θέλω να διασκεδάσω τις μελαγχολικές σκέψεις μου με εορταστικά στιγμιότυπα.

Όταν άρχισα το στάδιόν μου εδώ, είπα ότι ο υφυπουργός είχε δίκιο. Ζούσα καλά, χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς τίποτα να στερούμαι. Ύστερα ήρθε ο πόλεμος (ποιος απ'όλους στη Μέση Ανατολή, θα μου πείτε), ήρθαν τα τραγικά του γεγονότα και οι πρακτικές κακουργίες του: έφτασαν οι πρόσφυγες από το Ιράκ, όσοι τελοσπάντων ήρθαν με τα πακέτα σκληρού συναλλάγματος. Σταμάτησε το πρόγραμμα ανεφοδιασμού της χώρας με δωρεάν πετρέλαιο στη βάση της συμφωνίας "Πετρέλαιο αντί Βοήθειας" που είχε συγκρατήσει για μια δεκαετία περίπου την οικονομία στη χώρα υποδοχής. Τελείωσαν αυτά, αυτές οι εύκολες και αμφίθυμες μέρες. Τα ενοίκια έγιναν απλησίαστα. Η βενζίνη ανατίμησε τα πάντα, οι ξένες επενδύσεις φέραν μεγάλη κάστα υψηλόμισθων που εκτίναξε τα πάντα σε ύψη δυσθεώρητα για τους πολίτες τις χώρας αλλά και για εμάς, τους αποσπασμένους εκπαιδευτικούς.

Αρχίσαμε να περιστέλλουμε, κόψε από εδώ, κόψε από εκεί, να τα βολέψουμε, όπως ο Καβάφης τα περιγράφει "Εν μεγάλη ελληνική αποικία 200 πΧ.". Στο όνομα της λογικής, δύο πρεσβευτές με εξαιρετική πείρα, ενδιαφέρον για τα εκπαιδευτικά πράγματα και ανθρωπιά έστειλαν από το 2004 μέχρι το 2007 τρεις εκθέσεις που πλαισίωναν το αίτημά μας (δικό μου και των λοιπών συναδέλφων που εργάζονται σε σχολεία και άλλες εστίες ελληνομάθειας) για δραστική αναπροσαρμογή του επιμισθίου μας. Στο τέλος, κατήντησε πλέον φαιδρότητα "Τι λέτε, να ετοιμάσουμε καμιά αναφορά;" Κατέληξε επαχθής και η σκέψη για το ταξί που χρειαζόμαστε για να φτάσουμε στο σημείο πληρωμής. Το Αμμάν δυστυχώς στερείται οργανωμένης δημόσιας συγκοινωνίας που να εξυπηρετεί ορισμένες απομακρυσμένες μεταξύ τους περιοχές. Το σκάνδαλο: η προϊσταμένη αρχή αλλά και το Γραφείο Συντονιστή Εκπαίδευσης, στο οποίο κοινοποιούνταν όλα αυτά τα διαβήματα, ουδέποτε απάντησαν στο αίτημά μας με οποιονδήποτε τρόπο. Ή, σε κάθε περίπτωση, εγώ δεν έλαβα ούτε απάντηση γραπτή, ούτε φωνή, ούτε λόγο παρηγορίας. Τ ί π ο τ α. Μόνο στα τελευταία, εννοώ τον περασμένο Δεκέμβριο(2007), μας κοινοποιήθηκε ένα χαρτί για τη μετατροπή του επιμισθίου σε ευρώ από δολλάρια που ήταν μέχρι τότε και είναι βεβαίως μέχρι τώρα. Χρειάστηκαν περίπου δύο χρόνια από την πρώτη φορά που ζητήσαμε τη μετατροπή για να κινηθεί το όρος του Αραράτ. Και τι; Η μετατροπή έγινε με τη χειρότερη δυνατή ισοτιμία, ενώ σε άλλες χώρες της περιοχής (ακόμη και σε εκείνη που μισθοδοτείται ο ίδιος ο Συντονιστής) χρησιμοποιήθηκε άλλη, ευνοϊκότερη, λες και είχαν γίνει τίποτα ενδιάμεσες αυξήσεις υπέρ ημών κι ανησύχησαν μη βρεθούμε προνομιούχοι. Σας υπενθυμίζω ότι από το 2000 καμία προσαρμογή δεν έχει γίνει εκτός από ορισμένες που πέρασαν σε γραφή ψιλή και κρυπτογραφική. Και, ξανά, τι; Μήπως πράγματι αυτή η κουτσουρεμένη επίνευση του Υπουργείου μας (που ακόμα και τη στρογγυλοποίηση του ποσού έκαμε σε βάρος μας- είναι αυτές οι δεκαδικές σκληρότητες που με θλίβουν τόσο) πήρε το δρόμο της υλοποίησης; Όχι βέβαια. Πληρώθηκα σήμερα για τον Απρίλιο 2008 στο ίδιο μέρος, με το ίδιο "σκληρό" τωόντι νόμισμα, έχοντας μόνες παρηγοριές κάτι σελίδες του Γιώργου Ιωάννου που ξεδιαλέγω για το άτυπο σεμινάριό μου και το φως λίγης Άνοιξης. Εκεί, στις σελίδες, ο αγαπημένος μου παρηγορητής μιλάει αυτοσαρκαζόμενος για τον Πτωχοπρόδρομο. Ο βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρά, που έλεγε κι ο Ακομινάτος. Είναι, λοιπόν, η γραφειοκρατική ακηδία τέχνη;

Σας παρακαλώ να μου πείτε σε ποιο καθεστώς, το επίσημο διάβημα πολιτών και μάλιστα υπαλλήλων προς το φορέα τους θα έμενε αναπάντητο για χρόνια; Εγώ σας υποψίασα με τον τίτλο του παρόντος σημειώματος για την πρόταση ιστορικής αναλογίας που διαβλέπω. Γνωρίζετε ότι αλλιώς προβλέπει ο νόμος, αλλά...

Στο μεταξύ, εννοώ αυτά τα χρόνια, έφτανε ο απόηχος από οιμωγές νοικοκυροσύνης: α. "Το θέμα των επιμισθίων θα αντιμετωπιστεί συνολικά." Όμως δε ζούμε συνολικά: εννοώ ότι, αν σε μια χώρα της Ευρώπης ή και αλλού ο πληθωρισμός ύψους 4% φέρνει την υποτίμηση του επιμισθίου κατά 25% σε βάθος εξαετίας, στην Ιορδανία δυστυχώς ο Economist του Μαρτίου 2007 (Vol. XV, No 5) διαπιστώνει αύξηση του κόστους διαβίωσης στο συνθλιπτικό ποσοστό του 70%.

β. "Θα δοθεί προσωρινά αύξηση 9% μέχρι να ρυθμιστεί συνολικά το θέμα", μια εξαγγελία που ανακοινώθηκε πέρσι (Απρίλιος 2007) στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Παιδείας, με την υπόσχεση ότι θα εφαρμοστεί αναδρομικά από τον Ιούνιο του έτους εκείνου. Οι εξαγγελίες έγιναν με επίσημο τρόπο, διατυμπανίστηκαν στην ημεδαπή και έμαθα ότι έγιναν εκλογικό πυροτέχνημα στην αλλοδαπή, κατά τις επισκέψεις επισήμων. Τίποτα δεν ακούστηκε έκτοτε.

γ. "Υπάρχουν και μερακλήδες ολιγαρκείς άνθρωποι που θα κάνουν τη δουλειά με αίσθημα αυταπάρνησης κι ευθύνης." Πράγματι υπάρχουν και, ίσως, βλέπω έναν το πρωί στον καθρέφτη του μπάνιου. Αλλά αν εξαιρέσει κανείς εμάς, είναι πια ξεθυμασμένο ανέκδοτο ότι έρχονται νέοι αποσπασμένοι στην Ιορδανία. Γιατί στ' αλήθεια έρχονται μερικοί επιτυχόντες των εξετάσεων στις αρχές Σεπτεμβρίου ή, κάποτε, και στα τέλη Αυγούστου. Μένουν περίπου δέκα μέρες, ενίοτε και λιγότερο και φεύγουν. Συνήθως δεν προλαβαίνω καν να τους συναντήσω για καφέ, να τους καλωσορίσω και μαθαίνω πως πήραν το αεροπλάνο του γυρισμού. Έπειτα, στα τέλη του Οκτωβρίου, στα μέσα Νοεμβρίου, στις αρχές Δεκεμβρίου, στα τέλη Φεβρουαρίου (αν το πιστεύετε) συνήθως έρχονται με παράταση της πενταετίας άλλοι, έπειτα από τηλεφωνήματα με υποσχετικές παρακλήσεις. Όποιος θεωρεί ότι αστειεύομαι, μπορεί να μου ζητήσει ονόματα και ημερομηνίες αναχωρήσεων και αφίξεων που άθελά μου έχω στο αρχείο μου εκτελώντας το άχαρο χαμαλίκι του υπολόγου προϊόντος ΧΕΠ.

Εξ όνυχος τον λέοντα: Αν αυτή είναι η συμπεριφορά προς τους ανθρώπους, τους δασκάλους, πόσο διαφορετική μπορεί αυτή να είναι προς το αντικείμενο και τον ευγενικό στόχο της ελληνομάθειας και της γνωριμίας με τον πολιτισμό μας; Δυστυχώς όχι πολύ. Γιατί ο πολιτισμός είναι ευρύτερη έννοια που έχει και αφηρημένο περιεχόμενο (αξίες, υποδείγματα, ιστορικότητα) αλλά και προσωποποιημένη έκφραση. Για παράδειγμα, αποστέλλω στο Γραφείο Συντονιστή Εκπαίδευσης την παραγγελία βιβλίων του Οργανισμού (γιατί θέλω να πειραματιστώ με δύο από τα τμήματά μου με νέο υλικό, όπως είναι το δικαίωμα και η ερευνητική μου υποχρέωση) τον Μάιο. Τα βιβλία έρχονται στις 25 Φεβρουαρίου. Δηλαδή τι έπρεπε να κάνω κατά το χειμερινό εξάμηνο (Σεπτέμβριος-Ιανουάριος), αν δεν είχα την αιτιολογημένη δυσπιστία μου και δεν είχα κρατήσει απόθεμα άλλου διδακτικού υλικού;

Τι προτεραιότητες θέτει (και ποιος τις θέτει;) η Πολιτεία για την οργάνωση της ελληνομάθειας ανά χώρα; Όποιος έχει κάποια αμφίβολης αξίας έμπνευση ή την ξεθυμασμένη παρότρυνση από κάποιο Πατριαρχείο ξεκινά ως έλαχε; Γιατί να επιμένουν να στέλνουν με καθυστέρηση δασκάλους ή καθηγητές σε σχολεία που στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρονται για τα ελληνικά, δεν τα εντάσσουν στο επίσημο πρόγραμμά τους ως ισότιμο μάθημα, τη μια χρονιά τα θέλουν, την άλλη πετούν τον δάσκαλο έξω γιατί ζήτησε να βγάζει κι από καμιά φωτοτυπία για τους μαθητές; Φέτος έφεραν πάλι μια δασκάλα στα τέλη του Φεβρουαρίου. Να κάνει τι; Εδώ, το σχολικό πρόγραμμα διδασκαλίας τελειώνει στις αρχές Μαϊου κι έπειτα ξεκινούν οι εξετάσεις.

Γιατί ενώ ,σαν την τακτική νοικοκυρούλα σε ποιήματα της Δημουλά, μαζεύουν οι εποπτεύοντες ημερομηνίες έναρξης και λήξης και διακοπών, έπειτα εφαρμόζουν το σύστημα "Προκρούστης bed"; Αρχή και λήξη και διακοπές σύμφωνα με το πρόγραμμα του ελληνικού σχολείου, ίσως γιατί στο Κάιρο και στην Αλεξάνδρεια λειτουργούν πλήρη ελληνικά σχολεία. Φυσικά σε μια μουσουλμανική χώρα, με εντελώς διαφορετικό πρόγραμμα λειτουργίας των σχολείων, τούτο είναι κωμικό. Αλλά και αναποτελεσματικό: γιατί, για παράδειγμα, το Ινστιτούτο ξένων Γλωσσών της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Αμμάν που ξεκίνησε από πέρσι τα ελληνικά για τους αξιωματικούς της, θέτει ως χρονική αφετηρία της διδασκαλίας τα μέσα του Αυγούστου και πέρας τις αρχές Μαρτίου. Στρατός είναι, έχουν κι αυτοί τον προγραμματισμό τους που δεν ταυτίζεται με το σχολικό πρόγραμμα της Ελλάδας. Όμως, μετά από κυκλικές περιπέτειες ανακλήσεων, οι Έλληνες εκπαιδευτικοί θα φτάσουν στα τέλη Οκτωβρίου, και από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα τέλη Ιουνίου (να τηρηθεί το πρόγραμμα της Ελλάδας...) θα παραμείνουν δίχως έργο και όχι από ευθύνη δική τους.

Απορημένα μάτια και ερωτηματικός τόνος σε ειρωνικές φωνές: αφού είναι έτσι, γιατί δεν πας στο καλό να ησυχάσεις κι εσύ κι εμάς να αναπαύσεις; Δεν έχω ποτέ καταλάβει κι ενστερνιστεί τη λογική ότι κάποιος επιτρέπεται να μου επιβάλει το επιτίμιο της σιωπής και της απαξίωσης όσων κάνω για να κρύψει τα πράγματα πίσω από κάδρα με την Ακρόπολη. Με τη λυδία λίθο της υπομονής να με δοκιμάζει για χρόνια, ξέρω ακριβώς τι κάνω, πώς το κάνω και γιατί. Τα ξαναλέμε.

Τα παιδιά του Ρολογιού

Δυο μέρες τώρα που μετανιώνω επειδή δεν παίρνω τη φωτογραφική μου μηχανή μαζί, μα και πάλι, αν την είχα, νιώθω αιδημοσύνη να πατήσω σε τετοιες περιστάσεις το κουμπί. Δεν έχω το θράσος του ανταποκριτή, αν και συνειδητός θεατής των γεγονότων.
Έχουμε κι εμείς το Μπιγκ Μπεν μας. Στη διασταύρωση των βασικών δρόμων μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Και μάλιστα μπροστά στη Φιλοσοφική. Εκεί συχνοπερνούν τα παιδιά σε παρέες, εκεί οι γλάστρες με τα αποδημητικά λουλούδια και πρασινάδες άμα τύχει κανένας υψηλός καλεσμένος να μας επισκεφτεί, εκεί και πολλές πια μηχανές αυτόματων αναλήψεων, για να βγάζουν οι φοιτητές το μικροποσόν της ημέρας. Εκεί ο συμβεβλημένος φωτογράφος που δείχνει το πουλάκι σε τελειόφοιτους, να χαμογελούν και να μαζεύονται για αναμνηστικές. Εκεί και η κατάληξη των επιτηρούμενων φοιτητικών διαδηλώσεων, δε θα έβγαιναν ποτέ στο δρόμο.
Έτσι, χτες, ξεκίνησε η πορεία λίγο παραπάνω, στο Οικονομικό Τμήμα, με ένα εικονικό φέρετρο, στηριγμένο σε ματωμένο τάχα χαρτόνι. Φωνές διαμαρτυρίας για τους νεκρούς στη Γάζα, κάμποσοι άνθρωποι η σοδειά του Ισραηλινού στρατού. Κοντοστέκονταν, πέρα από τους λίγους μαχητικούς, με χαμόγελα κι άλλοι που έγνεφαν ή χαιρετούσαν φίλους ή κάτι μασουλούσαν. Πάντα με εντυπωσιάζουν τα κορίτσια των διαδηλώσεων, με τις φωνές και τις λευκές μαντήλες, ειδικά φερμένες συνήθως για την περίσταση.
Σήμερα, που μαθεύτηκαν τα συγκεκριμένα, ότι δηλαδή πάνω από εξήντα άνθρωποι σκοτώθηκαν, καταπλακώθηκαν, διαμελίστηκαν "εκεί" και ότι πάνω από τους μισούς αποδείχτηκαν άσχετοι περαστικοί, γυναίκες, παιδιά, το πλήθος ήταν πυκνότερο, κρατούσαν σκαναρισμένες φωτογραφίες από τα αιματηρά συμβάντα, παιδιά καταξεσκισμένα, χωρίς φέρετρα και με την κραυγή "Θεέ Μεγαλοδύναμε" (Αλλάχου Άκμπαρ) μακρόσυρτο και πιο ρυθμικό. Σήμερα κάμποσοι στέκονταν από κοντά και δεν υπήρχε πια η φαιδρή διάθεση η χθεσινή.
Μαθητεία στα γεγονότα για πολλούς.
Αλλά είδα τόσα και τόσα: τις πορείες με την πραγματική οργή όταν συνέβαιναν τα γεγονότα στην Τζενίν, τις διαμαρτυρίες για τον πόλεμο στο Ιράκ, για το μπετονένιο τείχος στη Δυτική Όχθη, για την εκτέλεση του Σαντάμ, για τις τρομοκρατικές ενέργειες στα ξενοδοχεία του Αμμάν, για τη διακωμώδηση του Προφήτη, για πολλά. Κάποτε και με την αστυνομία παραταγμένη και πάνοπλη μπροστά στην Κεντρική Πύλη. Πάντα σε ασύρματη συνεννόηση οι φύλακες του Πανεπιστημίου.
Τα παιδιά στο Ρολόι. Γυρίζει ο λεπτοδείχτης, σημαίνουν τα ηλεκτρικά του σωθικά τις μισές και τις ολόκληρες ώρες. Πού και πού προστάζει την εκτόνωση με φωνές και σφιγμένες γροθιές στον αέρα. Σαν τον ατμό σε χύτρα που πήρε πια βράση το νερό της. Έπειτα ξανάρχονται οι ζαρντινιέρες και οι διανομείς φυλλαδίων για κινητά τηλέφωνα.

Who does flirt with Slavery in Jordan?

Dreaming of Conditions of Slavery in Jordan???
It feels really upsetting watching all the central efforts of the responsible government of Jordan towards modernization and better general conditions in workers' rights and daily life standards, finding a crashing obstacle on the imperial behaviors of unthoughtful managers, directors or, even business owners.

This is the story that came to my knowledge in reliable details.

The General Manager of M...com, a company of courier services, discovered a broken glass in the trash bin of the company. Directly he threatened all the employees with immediate dismissal. Second thoughts pushed him to reconsider (probably thinking of the cost of compensations). He delivered a warning letter to each and all. Moreover he decided to impose a fine upon all employees for the broken glass and to force them to sign a certifying letter that in case they get a training course and decide to leave, or get fired, they will be obliged to pay the gross amount of five thousands (5,000) J.D., a sum that exceeds for most of them the annual revenues from their salaries.

Unbelievable.
Is it acceptable to impose a regime of horror above the desks and the daily tasks of people who try to make in an honorable way their living? Does the post of the General Manager or the status of owner allow the frustration that these young people experience in their effort to produce wealth for the company and build up some experience for their future?

For me that Jordan is a beloved second home, I TOTALLY REFUTE THE IDEA. PLEASE TAKE ACTION AND PROTECT THE DIGNITY OF WORKING PEOPLE.

Με το που ξυπνάω...

Με το που ξυπνάω χαράματα, ανεβαίνουν στη σκηνή οι αρλεκίνοι, οι "δεν-με-μέλει" τυραννίσκοι θέλω να πω ντυμένοι αρλεκίνοι, και παίζουν στο μυαλό μου επεισόδια τόσο γελοία που και να γελάσεις δεν απευθύνεσαι σ'αυτούς παρά στην πικρία σου. Κάνω ό,τι ακριβώς απαγορεύεται σε όλες εκείνες τις ανατολίτικες τεχνικές που σου υπόσχονται να σε κάνουν υπεράνθρωπο ή ημίθεο (να επιτρέπεις δηλαδή στο μυαλό να παίζει μάταιες σκηνές που σε παγιδεύουν στο θυμό). Σκέφτομαι πόσα έχω να γράψω για τις "Φρυκτωρίες", τον θεσσαλονικιώτικο γλυκύ Καζαμία μας, και ξέρω γιατί δεν το κάνω. Είμαι τόσο έξαλλος, που "εξ άλλου άλλος γίγνομαι".

Παράδειγμα: ο Επίτροπος της Επικρατείας ζητά να του αποστείλω κάτι υποδείγματα υπογεγραμμένα από τους κατά τόπους διευθυντές σχολείων, μητροπολίτες, προξένους, στρατιωτικούς ακολούθους προκειμένου να ολοκληρώσει τη μεγαλειώδη τζίφρα του στη θέση "Θεωρήθηκε" και παρά τη σχετική σημείωση ότι όπου δε λειτουργούν ελληνικά σχολεία, ο Επίτροπος θέτει εκ νέου και εις διπλούν την ανωτέρω μνημονευθείσα τζίφρα. Έτσι, πρέπει ο ταλαίπωρος γράφων να τρέξει, να συνεννοηθεί, να υποχρεωθεί για κάτι μάταιο. Τα μέρη μάλιστα που θα τελεστεί αυτό το μυστήριο καθοσιώσεως είναι αλλού γι'αλλού: στην Μάνταμπα, στη Ζάρκα, στη Σουεφίε (περιοχές πουτο ταξίδι πήγαιν'έλα θα ήταν και καμιά κατοσταριά χιλιόμετρα ή παραπάνω, τι λέω;;) κ.ο.κ. Συνέπεια: κάτι που έχει σταλεί στα ανάκτορά του από τις αρχές του υποσχετικού Ιουνίου εξακολουθεί να σέρνεται μέχρι τώρα. Μια και το έφερε η κουβέντα, ως διευθυντής ελληνικού σχολείου, ποτέ δεν θα υπέγραφα έγγραφο σε γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Απορώ πώς τολμούν να ζητούν το ίδιο από έναν Άραβα διευθυντή. Η άλλη όψη της σελήνης, η παγωμένη σαν αλήθεια: Είναι μέσα Νοεμβρίου και ο ίδιος Επίτροπος δεν έχει στείλει τα απαραίτητα σχολικά βιβλία ούτε, τέλος πάντων, τελοσπάντων, τελ οσπάν των, έχει ενημερώσει σχετικά. Εμ, κάπου κάποιον αγρόν θα παζάρευε.

Μορόβερ (προσέτι), ξαναθυμόμαστε τελευταία τα πτωχοπροδρομικά συμβουλευτικά ποιήματα. Εξαιτίας της ακρίβειας που έχει επιπέσει στην Ιορδανία σταδιακά από το 2002 εξαιτίας της επέμβασης στο Ιράκ κυρίως, οι μισθοί μας κατήντησαν σχεδόν μισοί απ'ό,τι κουτσό έτσι κι αλλιώς άξιζαν. Δύο καλοί πρέσβεις έχουν στείλει ήδη την τελευταία τετραετία τρεις σχετικές εισηγήσεις για αναπροσαρμογή με βάση τις συνθήκες στην ακριβότερη χώρα της περιοχής. Οι θετικές αυτές εισηγήσεις συνόδευαν το δικό μας σχετικό αίτημα. Επί τέσσερα χρόνια κανενός το αυτί δεν ίδρωσε, ούτε καν εδέησε κάποιος να απαντήσει έστω αρνητικά στο αίτημα φορολογουμένων και πολιτών (γιατί προέχει το "φορολογούμενος"), μ'όλο που αλλιώς ορίζει ο νόμος. Έτσι είμαστε εμείς στο δοβλέτι κι άμα σας αρέσει...
Όταν διάβαζα για το μάθημα "απαρχές της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο ελληνικό κράτος", το αγαπημένο μου ήταν η Στρατιωτική Ζωή εν Ελλάδι γιατί ήταν τόσο ελπιδοφόρα: ότι θα παραμείνουμε στον 19ο αιώνα διηνεκώς. Να αρπαχτούμε από την κρικέλα που έλεγε κι ο ημιάγνωστος Ανώνυμος. Κι αρπάχτηκα τωόντι, λησμονώντας ότι είναι στην πραγματικότητα ο γάντζος του χασάπη.

Συμπέρασμα: Πώς νιώθεις; Αρλεκίνος αρλεκίνων, όπερ έδει δείξαι.
Τι θα πράξεις; Θα σου πω σύντομα.

scene at/from a feast: chewing on tradition

roz, jamal, snobar, kheimeh, theory

Orientalism is a whole and interdisciplinary perspective of the West. Said said (I mean Edward Said said, hehehe - this could be a good start for Derrida's fireworks) almost all that is needed to comprehend how biased, authoritative, simplistic and utilitarian is the reading of the close "other". I recall though with a kind of thankful melancholy the excellent work of Elli Skopetea, Orient's West (He Dyse tes Anatoles) about the ways that the West was perceived in the Near East, basically in response to the orientalist approach (check,for instance, http://www.historycooperative.org/journals/ahr/105.4/ah001218.html by K.E.Fleming and http://www.historein.gr/vol1_rPentazou.htm by Ioulia Pentazou). It would be so interesting to her to watch the last day of the conference on Discourse at U.J. And who knows, perhaps restless minds of her kin follow the announcements of conferences and spend some moments watching and enjoying in the infinity of eternal time. I f , i say I f , i could invite here from the frigid lands of her heavenly archive, I would tell her "Elli do not miss by no means professor Nafiz Shahin" (min ton haseis, tha haseis). And then we would look at each other in sparkling joy, eyes of an amused comprehension.

I do not want to make things cryptic; here is the story: Last Thursday, at around 9:40 a.m., in Amman, this aforementioned wise scholar illuminated us with his announcement under the title "Cross-cultural Bias in Language Teaching Textbooks. Is it there?" Great God! Some of these local scholars are bright I guess, because they are the ones that they do not use manuscripts or PowerPoint presentations; they just open their mouths and wisdom showers all of us at the hall. His title did not reveal exactly his point. The point was that the textbooks of teaching/learning English as a foreign language are produced with the sole intention to insult the local culture, to undermine cultural values, to corrupt the Jordanian youth and, in few words, to achieve a fatal blow on Islam. The textbooks talk about girls with mini skirts, about wine glasses and just lead young people go astray. The professor after 7 minutes started wondering whether he should give examples or not, since he had plenty in his bag (he did not bring any finally because he did not want to expose them: to expose whom, for the love of the Almighty? authors that live in New Zealand and Minneapolis??? I do not believe they would mind. And anyway the bag seemed empty to me, with the exception of his cigarettes packet.)

He would like to teach Islamic English, where Big Ben strangely resembles to Burj Al Arab, and the House of the Parliament is a reflection of the Omayyad Mosque in Damascus. He hinted to the fact that he is member of the censorship committee, protesting in a way that this kind of textbooks forces them to work hard and to reject books despite their willingness to be open and welcoming. I WONDER: will he dare to give out this oral masterpiece in written form? Will it be published in the Acta of the conference? In that case, I will photocopy it and will use it as a wallpaper for my room of impressions.

Apropos, along with my theological set of beliefs, coincidences prove the Divine Presence. It was this very person that invited me with some 5 months of delay to deliver my paper on contemporary Greek literature at the University of Applied Science last December. Thanks to the Dices of Destiny it was the same day that I had to organize the Greek Day at our University.

Ok, I chose the funny aspect, because I remembered the playful eyes of Elli Skopetea. But there were very useful parts as well: Prof. Kiki Kennedy Day spoke gracefully about dreams in islamic literary texts. And Irma Ratiani from Georgia used the anthropological notion of liminality in studying the practice of literary production.

Θηριομάχος

(απ'την βικιπαιδεία)

Πολλές φορές το συλλογίστηκα,

πολλές φορές με έφερε στο όριο της ταπείνωσης και της διαμαρτυρίας.

Σε εκείνην την περιοχή της φωνής που το παράπονο γίνεται θυμός.

Ώρες κι ώρες δημιουργίας: εννοώ είτε ώρες με τα έργα της δημιουργίας ή ώρες της ανάπαυσης που θα γίνονταν το διάστημα "στοχαστικών προσαρμογών" για να ξαναδώ τα πράγματα, να βρω μήπως κάποια άλλη δίοδος-λεωφόρος-βραχώδες μονοπάτι προσπέλασης αυτού δείχνει καλύτερα το τοπίο, τώρα που η ζωή μου μαζεύεται... ξοδεύονται. Θηριομαχώ όσο κι αν προσπαθώ να κρατηθώ έξω απ'αυτά τα μάταια. Όλο πρέπει να ταϊσω την ύαινα της γραφειοκρατίας με χαρτιά. Μα είναι ακόρεστη, πάντα βρίσκει καινούργια, σκαρφίζεται η άσκημη χαρτιά μήπως και κρύψει την όζουσα δορά της. Αυτές τις μέρες, βεβαιώσεις αποδοχών, εξετάσεις ελληνομάθειας, τράπεζες και τα όμοια. Ανακοινώσεις, ανακοινοποιήσεις, υποβολές, διαβιβάσεις, λογοδοσίες. Μου θυμίζει η κατάσταση λίγο τους σαρκαστικότερους κι αυτοκαταστροφικότερους στίχους του Καρυωτάκη. Είναι, νομίζω, τεχνική, όχι ανάγκη. Τεχνική να κρατάμε τη χύτρα κλειστή και με λίγη εκτόνωση ατμού να συνεχίζουμε και να μοιάζουν όλα υπό έλεγχο. Κάποτε μάλιστα λαμβάνω χαρτιά που δεν έχουν κανένα νόημα, απλά δείχνουν τη ματαιότητα των συντακτών και το πάθος τους να ζουν στον άπειρο κόσμο που δημιουργούν οι αντικριστοί καθρέφτες.

A short play

This can be the sketch for a short play-
It is about amateurs: people in power, people in surprise and people in blindness.
The place: a building of administration- the huge reception hall like a covered atrium. Security guards in brown. Huge frames with prior and current royalties. Let the light be plenty, because of the time of the day, it is 2:20 afternoon, and everything will be accomplished within 40 minutes. -Second interior: a partly worn out office of the Head of the administration. On the tea-table, small glasses of tea, with considerable amounts of sugar.
The persons: A small group of old ladies from Greece, all with interesting signs of having kept thrones of noteworthy authority in their lives, marked over their faces. Let us say- full professors. A man in power, wearing a beautiful silk tie, relaxed by habit and profession- can be an ambassador. Another man in power, tired with black circles under his eyes, with an almost whispering voice. Can be an academic. A somewhat younger guy, in a gray suit, trying to be pleasant to all except himself. Can be a puppet.
The story: The delegation arrives a bit early, trying to make as much time as possible, since the host kept for the previous few days deminishing the time of the meeting. The host comes late. Only the panicing secretary tries to keep things going, apologizing every three minutes. The task is to offer competent young people opportunities to continue their postgraduate studies or research in Greece, in fields that could be decided during this meeting. Soon they discover that there is no interest. Something is mentioned about the difficulty of the language. And if the the studies are following the european standards. Ignoring the fact that the particular country is part of the EU since 1980, so that it is self-evident that it complies with the set standards. During the last five minutes, the key person, a clever academic, arrives, but it is late already. Everything is postponed, till further notice. (Thank God my other scholarship program is not affected by the mock epic.)
Scene: "I have watched the development of Greek Studies since day 0, and I have to mention that if we collaborate with 4-5 embassies, yours is among them. We are thankful.": It is something said so frequently that becomes what we call in literature locus classicus. Three ambassadors have heard it already. Memory is a tyrant, and this is why it gets weaker with time. What we consider a curse, may be a blessing.

Instruction

What is the most insightful step a language instructor can take? Teaching the past continuous... He/she should try to enforce it earlier rather than later. So much there is in past continuous, so much memory, so much of the imagery of a suffocating voice: habits of the past, childhood, summer days, spring evenings, actions that were being repeated with a sense of eternity. Today we were very "past-continuous" in the class. I recalled many things: I experienced the ball in my hands, playing the "fisherman", and my hands frozen while playing the "statues". There, at the empty street of the late evening; the market was closed. Only the coiffeur. And the doll at his shopwindow, wearing a damaged wedding dress and a diadem of white glass pearls. And the girls got as well deep in their eyes, while remembering their own past continuous, in another language.

Telling the truth

It feels nice writing the truth, writing about young people and, with your letter as a key, entering through a side door the adventure of their multiple possibilities/potentials in life, before Adulthood appears with its axe of concessions.

How should one visualize it- Adulthood I mean? It depends on the particular language I presume. In Greek it is feminine "Eνηλικίωση" therefore it could be a Medusa with her untidy hair, the petrifying snakes, holding the sword, ok, but better cutting its victims with the edge of a paper which from its one side (the honey dipped one) contains promises, wages, insurance package, incentives, the scale of salary raise, bonus etc, and from the other side (the genuine one) the respective duties: marital contracts, taxation, fees, minimal photos of friends who have mysteriously vanished before the age of 30, some sundried flowers from vacations far behind in time, adverse historical circumstances.

She is covered with a patchwork cloth, you may assume what bits it contains: mixed technique- pearls, amethysts, pieces of silk with these imaginative indian colours, pieces of bloodstained gauze, again photos, again few verses written on the dress with thread, and black rags, and empty spaces, holes, for the emptiness to appear. Uff now I can see her well. And I believe it is her dress that achieves the stunning effect.

But it is still early, they may find new ways, so many ways, paths, hidden itineraries, personal options, the magic of an unexpected enlightenment, a big revolt agains all odds and expectations. So let me just enjoy for having given out my recommendation letters, in happiness, in real hope, not uttering any kind of lie.