"Άσπρο σινδόνι... να μας ασπρίσει όλους..."

Χάρη στο χιόνι
του μουεζίνη η φωνή
έχασε την αντήχηση
του θλιβερού της "πρέπει".

Άφωνος μουσουργός στην Αμαλίας

Ακούω τα νέα, παρακολουθώ με ξένα σχόλια τις διαδηλώσεις, τη βία, το υβρεολόγιο εντός του Κοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι ικανή η αρχιτεκτονική του άχαρου Οθωνικού ανακτόρου να μεταβάλει τις συνήθειες και το λόγο των υψηλόμισθων παρεπιδημούντων κοτζαμπάσηδων. Σχεδόν πετάγομαι αξημέρωτα με το αίσθημα του κενού, να αρπαχτώ από τη ράχη του βιβλίου που διαβάζω, γιατί τέτοιες ώρες μεταξύ ύπνου και ξύπνου παίρνουν τα χάρτινα αντικείμενα τις μαγικές τους διαστάσεις... Η κανονική σελίδα γίνεται σχεδία- προς τα πού όμως πλέει;...
Έπειτα μαθαίνω για τους θανάτους των τραπεζικών υπαλλήλων. Αρχίζει το όλο πράγμα να παίρνει τις διαστάσεις άγους. Πρώτα οι αυτοκτονίες των απελπισμένων, τώρα η απροσεξία ή κι ο δόλος της ανθρωποθυσίας.
Σκέφτομαι τον ποιητή που είδε και είδε στις λεωφόρους των Αθηνών όσο κυκλοφορούσε παραγνωρισμένος μέχρι το βαθύ γήρας. Φωτιές,αληθινούς εφιάλτες που οι άλλοι τους παίρναν για υπερρεαλιστικά γυμνάσματα. Όμως συζητούσε, όπως του επιτρεπόταν, με άλλους πλάνητες.

Μίλτος Σαχτούρης, Ο Μότσαρτ

O Mότσαρτ μ' ένα μαύρο σκύλο τριγυρίζει τα καμμένα
σπίτια· ψάχνει κει μέσα στην καφτή τέφρα και την καρβου-
νίλα.
Σε μερικές γωνιές δεν έχουν ακόμη σβήσει οι φωτιές...

―ΠAPAΞENO -λέει- ΠOYΘENA ΔEN AKOYΓETAI
ΠIA H MOYΣIKH MOY...

Ασύχναστοι δρόμοι το βράδυ...

Εκεί που την ημέρα δεν ακούς ούτε καν την αναπνοή σου από το θόρυβο των αυτοκινήτων, των λεωφορείων, των μηχανών, των ψιθύρων των άλλων περαστικών που εν-δυο, εν-δυο προς κάποιο χρέος παρελαύνουν, τη νύχτα αντιλαμβάνεσαι περισσότερα και βλέπεις λεπτομέρειες στο ασύχναστο τώρα πέρασμα. Όποιος έχει ιδέαν από την ανθρωπογεωγραφία της αστικής θλίψης, ξέρει ότι στη γωνία Αλεξάνδρας και Πατησίων, εκεί στις παρυφές του Πεδίου του Άρεως, δε θά'βρει νηφαλιότητα, ούτε τα αλαφροπατήματα των τακουνιών της Σκουφά. Ο εποχούμενος σε κρατική μοτοσυκλέτα αστυνομικός διαπληκτίζεται με διαβάτη που περπατα στην άκρη του δρόμου, ζαλισμένος ποιος ξέρει από τι... "Τι κάνεις ρε μαλάκα; Πάνε στην άκρη μαλάκα! Δε βλέπεις το πεζοδρόμιο μαλάκα;" Σκέφτεται προς στιγμήν να σταματήσει "για τα περαιτέρω". Ο διαβάτης συνεχίζει να κατεβαίνει το δρόμο κάτι απαντώντας, μέσα απ'τα δόντια του. Ο αστυνομικός σκέφτεται την καθυστέρηση που θα του προκαλούσε η διερεύνηση "των περαιτέρω" κι εκνευρισμένος κάνει παράνομα αναστροφή και συνεχίζει στην αντίθετη κατεύθυνση μαρσάροντας.
Ποικιλίες κατσαπλιάδων και τραμπούκων πάντα ευδοκιμούσαν στην Ελλάδα για ιδιαίτερους λόγους: η ψυχοπαθολογία της οικογένειας, η ανάγκη αυτοβεβαίωσης σε δύσκολα κοινωνικά περιβάλλοντα της υπαίθρου. Μα ήταν αυτοδίδακτες . Δε χρειαζόταν να τελειώνουν ακαδημίες που χρηματοδοτούνται απ' τους φόρους όσων περιλούζονται με τον τίτλο του κατά συρροήν μαλάκα.

A night of tribute

I just came back from a fund raising concert/event at the University of Jordan, for the suffering people of Gaza, under the title "A Night of Tribute to Gaza". Poetry, songs, dances, a lively tableau behind the artists, in a traditional style, of a sky line (perhaps in Jerusalem), full of symbols, the oud, the sword, the faceless woman, the church, the mosque, the Mediterranean sacrifice of the cockerel. Culture, indeed; I mean music, speech, the sense of festivity, the interaction... so many things that the West tries to escape focusing, unilaterally, on the description of Hamas as an islamist front, and the Israelis annihilate as non-existent.
Voula had called me few hours ago, letting me listen to the shouts of the Palestinian youth voices, during a demonstration in the heart of Athens.
Μόλις επέστρεψα από συναυλία-παράσταση με τίτλο "Νύχτα αφιερωμένη στη Γάζα". Διοργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο μήπως και συγκεντρωθούν μερικά παραπάνω χρήματα για τα αναγκαία στους ανθρώπους της Γάζας που μέσα στο καταχείμωνο απέμειναν με σπασμένα τζάμια, χωρίς μια κουβέρτα, όταν βέβαια δεν τρέχουν αλλόφρονες στα σοκάκια από το φόβο, ή την καταστροφή, ή και την παντελή θλίψη, που δεν αφήνει τόπο να σταθείς. Διάβαζα για γονείς που σπάζαν με πίκρα τα τζάμια στα παραθύρια τους, μην τύχει και θρυμματιστούν από τους κρότους και τους κλυδωνισμούς πάνω στα παιδιά. Τι νύχτες Ιανουαρίου, τι νύχτες 2009... Διαπιστώνω πόσο η πραγματικότητα είναι πιστή σε όρους μελοδραματικούς εδώ. Διαβάστηκαν ποιήματα, έπειτα τραγούδι, χορός και πιο πίσω ένα όμορφο ζωγραφισμένο πανό ως φόντο πολύχρωμο. Ο ορίζοντας παλαιστινιακής πόλης από κοντά: διέκρινα το ούτι, το σπαθί, το κεφαλοδέσι μιας γυναίκας δίχως πρόσωπο, τον σταυρό της εκκλησίας, το μισοφέγγαρο του τζαμιού, τον αρχέγονο κόκορα. Να ήταν η Ιερουσαλήμ, η πολιτεία της προσφυγιάς; Ο πολιτισμός σε δειγματοληψία: η μουσική, τα βήματα του ντάμπκε (παραδοσιακού και διαδεδομένου χορού των Αράβων, ιδίως της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, της Συρίας, και της Ιορδανίας), ο ποιητικός λόγος, η επικοινωνία του κοινού θερμή και φωναχτή... Όλα αυτά που η Δύση συνήθως φροντίζει να καλύπτει με γενικεύσεις περί ισλαμιστών της Χαμάς, ωσάν να μην υπάρχει τίποτε άλλο (σαν, επί παραδείγματι, να λέμε ότι η Ιταλία είναι ο Μπερλουσκόνι και η νεανική καράφλα του, ή ότι στην Αμερική υπάρχουν μόνο κάτι μαύροι κύριοι επιτυχημένοι), οι δε άλλοι, τα θεόθεν προορισμένα τέκνα του Δαυίδ, αμφισβητούν καν ότι υφίστανται οι άνθρωποι αυτοί, η παιδεμένη κουλτούρα τους.
Πριν λίγες ώρες, μου είχε τηλεφωνήσει η Βούλα, για ν' ακούσω από το τηλέφωνό της την Παλαιστινιακή νεολαία που διαδήλωνε στο Σύνταγμα. Φώναζαν στ' αραβικά "με την ψυχή, με το αίμα μου θα υπερασπιστώ τη Γάζα". Απόδειξη δυνάμει ύπαρξης των δύο επικίνδυνων συστατικών της ανθρώπινης κατάστασης.

Tomorrow the blood.

They invaded in the end, as everyone has been anticipating, some minutes ago. The armours open now the way to 10,000 reservists, called on 'duty'. The artillery is now used. The air force continues its "surgical" strikes. A mosque was hit and 16 people were killed. The first victim during the land operations in Gaza was a child. The night is chilly in our area. Tomorrow we will see the tones of red in blood and in details.
Αύριο, με το φως, θα φανεί το κόκκινο, σε όλους τους τόνους του.
Ο ερωτευμένος, το ηλιοβασίλεμα,
Ο μπαγαπόντης στης αγοράς το κλείσιμο,
Ο κλέφτης τη νύχτα,
Ο προδότης αργά,
Ο χαρτοπαίχτης πριν το χάραμα,
Ο δήμιος πάντα.

Wishes

Αυτό έμελλε να είναι το τελευταίο κείμενο που γράφτηκε το 2008 στον υπολογιστή της Ελληνικής Γωνιάς. Χρησιμοποιήθηκε ως πρωτοχρονιάτικη διακόσμηση.
This happens to be the last document for 2008 written at the desktop of the Greek Corner at the University of Jordan. It was used as our New Year's Eve decoration.

Οι βομβαρδισμοί

κι ο αποκλεισμός
στη Γάζα
συνιστούν έγκλημα
κατά του
Ανθρώπου

The air strikes and the blockade
against Gaza
constitute crimes
against Humanity and Civilization

Εντέλει, μερικές κινήσεις ανθρωπιάς που επιτρέπουν ελπίδες: Στο Αμμάν ματαιώθηκαν τα ρεβεγιόν κι οι εορτασμοί της Πρωτοχρονιάς. Και στις 30 Δεκεμβρίου σχηματίστηκαν ουρές από πολίτες που έρχονταν στον Έβδομο Κύκλο να προσφέρουν τα χρειώδη (τρόφιμα, ρούχα, φάρμακα) για τις αυτοκινητοπομπές που θα προσπαθήσουν να φτάσουν στη Γάζα.
Finally some gestures of affinity, allow a tone of hope: In Amman all celebrations for the New Year were canceled and on December the 30th, there were queues of people offering necessaries (provisions, cloths, medicines) for Gaza.

Santa's Vest (Israeli Airfighters replace the reindeers above Gaza, today)

Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον ήλιο

Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον άνθρωπο.
Γ.Σ.Σεφέρης, Το ναυάγιο της "Κίχλης" (Οκτ.1946)

Lands of the sun, and you are not able to look up at the sun

Lands of people and you are not able to look up at the human
G.S.Seferis, "Kihle"'s Wreck (Oct.1946)

Footnotes on shameful varieties of speech (from BBC)
1. Mr Olmert appealed to Palestinians in Gaza, saying "You - the citizens of Gaza - are not our enemies. Hamas, Jihad and the other terrorist organisations are your enemies, as they are our enemies.
"They have brought disaster on you and they try to bring disaster to the people of Israel. And it is our common goal to make every possible effort to stop them."

2. US Secretary of State Condoleezza Rice accused Hamas of having triggered the new bout of violence.
"The United States is deeply concerned about the escalating violence in Gaza," she said in a statement.
"We strongly condemn the repeated rocket and mortar attacks against Israel and hold Hamas responsible for breaking the ceasefire and for the renewal of violence there. The ceasefire must be restored immediately and fully respected."

Comment:
May I ask who recalls the events in Jenin (a massacre starting on May 17th 2002)? May I ask who brings in mind the Israeli invasion in South Lebanon (July 2006)? I do ask these questions, because I have noticed such a praiseworthy intensive care about the clearance of and scrutiny about crimes committed during the 1990s, in other parts of the world (e.g. Balkans). And especially I am asking the young generation of the Arab countries, if they care to recall. The radios are festive these days with plenty of Christmas reminders, and "Destination Dance" calls.

Αθήνα, Αθήνα... μικρό γαλάζιο κρίνο/ Athens, Athens, Little Blue Lilly.

Η μικρή μας πολιτεία είναι ωραία
έχει τα πάντα,
θα εκραγεί από ευτυχία

έχει δρόμους, ανηφόρες, κατηφόρες,
μαγαζιά όλες τις ώρες ανοιχτά, λεωφορεία,
ρετιρέ ψυχιατρεία,
για όσους δε μπορούν ν' ακούνε
την απέναντι κυρία που ουρλιάζει
που όλο λέει πως η μικρή μας πολιτεία
είναι ωραία και ότι σε λίγο θα εκραγεί από ευτυχία.
Η μικρή μας πολιτεία είναι ωραία έχει τα πάντα
θα εκραγεί από ευτυχία
έχει νόμους, υπονόμους, αστυνόμους,
παρανόμους, ταχυδρόμους,
δε θα τους αφήσουμε ποτέ ξανά στο σπίτι μόνους
όσους δε μπορούν ν' ακούνε
την απέναντι κυρία που ουρλιάζει
που όλο λέει πως η μικρή μας πολιτεία
είναι ωραία κι ότι σε λίγο θα εκραγεί από ευτυχία

Έχει σκύλους, έχει γάτες
συνεπείς επαναστάτες θα μου πούνε
πότε κάνω λάθος, πότε μ' οδηγεί το πάθος
στη διαστροφή, στην καταστροφή
θα 'ρθουν να σε σώσουν την κατάλληλη στιγμή

Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Η μικρή μας πολιτεία, Άλλη μια μέρα

Our small city is pretty
Everything is available
It will explode out of happiness
It has gotten streets, uphill ways and ways downhill

shops are kept open, it has gotten buses, roofs,
mental hospitals for those
who cannot bear the screaming lady
that assures us that our small city is pretty
and will shortly explode out of happiness

November 1985, the assassination of Mikhalis Kaltezas

Our small city is pretty
Everything is available
It will explode out of happiness
It has gotten laws, sewers, policemen, outlaws, mailmen
we won't let them again at home alone those who cannot bear the screaming lady that assures us that our small city is pretty and will shortly explode out of happiness
It has gotten dogs and cats
consistent revolutionaries to tell me
when I am wrong,
when I am led by passion to perversion or destruction and who will come to rescue me on time.

Paulos Paulidis and B-Movies, Our Small City, One Day more

Α! και να μην ξεχάσω, "Καλά Χριστούγεννα"

More

During the presentation of the first day.


Remi and Luma recite Seferis, Ο Γυρισμός του Ξενιτεμένου, both in Greek and Arabic, in the form of the dialog that the poem dictates.


Zeina in Arabic and Fadi in Greek read Nizar Qabbani, Five Letters to my Mother.


Rafeef in Arabic and Sonia in Greek, read Yiannis Varveris' Στα ξένα (In the foreign parts).


Samah read in a beautiful way the Greek translation for Mahmoud Darwish's "Letter from the Exile".


My good team...


What music would one suggest for a hasty ending? Nick Cave's "The Carny" would fit.

At Mahia Beach

One of the first results of the assumption that Earth is a globe, is the soothing theory of the Antipodes. On the other side, over there in the South, the distant Hemisphere, each one has his/her perfect completion. Another reflection that stands with the head downwards; a cotton heart to compensate his/her iron shaped blood pump; a smile that rectifies the grin. Indeed, at the antipodes of the Mediterranean basin, stands and shines Mahia Beach, at the coastline of New Zealand, not far from Wellington. The story: two pygmy sperm whales (mother and son) lost their track and were trapped in the gulf. People, people who adore animals and worship nature (of course at the Antipodes people volunteer to do the things we would never do), tried to liberate from the lethal trap of shallow waters but failed.
By the moment they thought that the wonderful sea pearls would lose their lives and were about to give up, Moko- the bottle nose dolphin who is the attraction of the beach, friendly with people, accustomed to swimmers and vacationers- appeared. She whispered some dolphin phrases to them, they replied. They chatted a bit more for trust to grow and then they followed her to the exit of the gulf and left graciously. The translation was precise and the interpreter was trustworthy.
If fate brings me ever to New Zealand, if a gentle fate brings me there, I plan to visit the Mahia Beach and talk to her about some details of its diametrical cousin, the once-upon-a-time kind Mediterranean. I plan to tell her about the decapitated seal Monachus-monachus they discovered the other day in the Aegean, hit carefully with knife, and I will entrust her with details about this long gray epic entitled "Ad-Dameer Al Arabi" (The Arabic Conscience) which keeps me in tears for the last few days. The faces of the old men in grief, the Palestinian and Iraqi women who come out of a byzantine fresco depicting the lamentation by the feet of the crucifix. The parades, the big words, the blood fountains, the big words, the demolished walls, the big words. I will tell her about a shore where the translation is erratic and the interpreter is a crook.

Τα παιδιά του Ρολογιού

Δυο μέρες τώρα που μετανιώνω επειδή δεν παίρνω τη φωτογραφική μου μηχανή μαζί, μα και πάλι, αν την είχα, νιώθω αιδημοσύνη να πατήσω σε τετοιες περιστάσεις το κουμπί. Δεν έχω το θράσος του ανταποκριτή, αν και συνειδητός θεατής των γεγονότων.
Έχουμε κι εμείς το Μπιγκ Μπεν μας. Στη διασταύρωση των βασικών δρόμων μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Και μάλιστα μπροστά στη Φιλοσοφική. Εκεί συχνοπερνούν τα παιδιά σε παρέες, εκεί οι γλάστρες με τα αποδημητικά λουλούδια και πρασινάδες άμα τύχει κανένας υψηλός καλεσμένος να μας επισκεφτεί, εκεί και πολλές πια μηχανές αυτόματων αναλήψεων, για να βγάζουν οι φοιτητές το μικροποσόν της ημέρας. Εκεί ο συμβεβλημένος φωτογράφος που δείχνει το πουλάκι σε τελειόφοιτους, να χαμογελούν και να μαζεύονται για αναμνηστικές. Εκεί και η κατάληξη των επιτηρούμενων φοιτητικών διαδηλώσεων, δε θα έβγαιναν ποτέ στο δρόμο.
Έτσι, χτες, ξεκίνησε η πορεία λίγο παραπάνω, στο Οικονομικό Τμήμα, με ένα εικονικό φέρετρο, στηριγμένο σε ματωμένο τάχα χαρτόνι. Φωνές διαμαρτυρίας για τους νεκρούς στη Γάζα, κάμποσοι άνθρωποι η σοδειά του Ισραηλινού στρατού. Κοντοστέκονταν, πέρα από τους λίγους μαχητικούς, με χαμόγελα κι άλλοι που έγνεφαν ή χαιρετούσαν φίλους ή κάτι μασουλούσαν. Πάντα με εντυπωσιάζουν τα κορίτσια των διαδηλώσεων, με τις φωνές και τις λευκές μαντήλες, ειδικά φερμένες συνήθως για την περίσταση.
Σήμερα, που μαθεύτηκαν τα συγκεκριμένα, ότι δηλαδή πάνω από εξήντα άνθρωποι σκοτώθηκαν, καταπλακώθηκαν, διαμελίστηκαν "εκεί" και ότι πάνω από τους μισούς αποδείχτηκαν άσχετοι περαστικοί, γυναίκες, παιδιά, το πλήθος ήταν πυκνότερο, κρατούσαν σκαναρισμένες φωτογραφίες από τα αιματηρά συμβάντα, παιδιά καταξεσκισμένα, χωρίς φέρετρα και με την κραυγή "Θεέ Μεγαλοδύναμε" (Αλλάχου Άκμπαρ) μακρόσυρτο και πιο ρυθμικό. Σήμερα κάμποσοι στέκονταν από κοντά και δεν υπήρχε πια η φαιδρή διάθεση η χθεσινή.
Μαθητεία στα γεγονότα για πολλούς.
Αλλά είδα τόσα και τόσα: τις πορείες με την πραγματική οργή όταν συνέβαιναν τα γεγονότα στην Τζενίν, τις διαμαρτυρίες για τον πόλεμο στο Ιράκ, για το μπετονένιο τείχος στη Δυτική Όχθη, για την εκτέλεση του Σαντάμ, για τις τρομοκρατικές ενέργειες στα ξενοδοχεία του Αμμάν, για τη διακωμώδηση του Προφήτη, για πολλά. Κάποτε και με την αστυνομία παραταγμένη και πάνοπλη μπροστά στην Κεντρική Πύλη. Πάντα σε ασύρματη συνεννόηση οι φύλακες του Πανεπιστημίου.
Τα παιδιά στο Ρολόι. Γυρίζει ο λεπτοδείχτης, σημαίνουν τα ηλεκτρικά του σωθικά τις μισές και τις ολόκληρες ώρες. Πού και πού προστάζει την εκτόνωση με φωνές και σφιγμένες γροθιές στον αέρα. Σαν τον ατμό σε χύτρα που πήρε πια βράση το νερό της. Έπειτα ξανάρχονται οι ζαρντινιέρες και οι διανομείς φυλλαδίων για κινητά τηλέφωνα.

Show me your sceleton box

handcuffs, now holding time
Well... this is an awesome event I would like to attend: It takes place these days in Berlin. An exhibition of personal tokens from love stories that came to an end. Divorced, departed, alienated, after the fever of closeness. What happened to you after you "broke up", "split", "fell apart"? Everyone has to go through different paths, to come to terms with the events, the reasons of the breaking up, the precise details, the anniversaries that come and go, torturing, uninhabited, but still like long abandoned archaeological sites, "there" but not standing anymore in their vivid actuality. Apart from this difficult turning point in our private lives (on which the nation of therapists, analysts, healers, astrologists, make a fortune) there is the cruelty of the material indications of what used to be and it is not anymore. What may happen with all these gifts, the photographs, the CDs, the souvenirs? This is why some philosophers accused materiality for cruelty. The more it grows, the heavier we get. The idea of the exhibition was conceived when two Zagreb artists, Olinka Vistica and Drazen Grubisic, split up and decided to try to heal their wounds by showing in public the proofs of their finale. In Bosnia-Herzegovina the exhibition attracted many supporters. People donated 300 objects to add to the initial core of the collection. In Germany, in Berlin, already appeared 30 objects-tokens, a wedding dress, the axe that a deserted lover used for destroying the furniture of his "ex-", Valentine underwear. The experience of loss and depression is universal.
the bike he used while leaving her
The episodes which occur on the borders of private/public draw my particular attention: how the rules of making sense of private stories mix with the rhetorics of public exposure. The public sphere, expanding to the fragments of the personal territory, with the spicy curiosity of a voyeur is something common with time. Take a glimpse, for instance, at the story of the final days of Diana "the Princess of the People", or its repetition, in a more hilarious manner, with Britney Spears. Private details about the emotional life of someone on the scene, attract grave-robbers and the flash of the cameras, the pressing questions aiming at some irritated reaction, the cheap journalism of motorcycle hunting, may culminate even in tragedies.
1. A public sphere which tackles nothing big, that does not inspire and does not educate, 2. A bored, dull and mentally unmotivated public which is so much enclosed in its personal routine details, that are lived out in the way of a dramatic series, 3. Technical means which allow an easy and daily intrusion into private spaces and the publication of their finds, all of the above and other factors I cannot think of right now, contributeto this transformation of life into a daily series of "The Bold and the Beautiful" type of impression.
Come on, let us not theorize too much, fellow-voyeurs and victims/persecutors. What would you contribute to the exhibition, if it was to appear somewhere next door, or some doors further down? (Because I feel it might be different our donation in those two cases). What would I give if it was to be set in Jabal al Webdeh, what if in Thessaloniki, or Birmingham? Cigarette boxes painted by those beloved hands, a post valentine postcard (commemorating the first year of being apart), the almond tree flowers with which i was showered during some ancient spring, falling on the wooden floor and then picked carefully by the hand of the .
Why on earth have I kept all these, and many many more?

Where did you dine?

On Wednesday I had my dinner at the VIP restaurant of the University (a place visited quite frequently after all, thanks to all those official visits we have been receiving along the years- ministers, professors, ambassadors, delegations...)

[My weirdest memory from the place has been an evening coffee during which the President of that time invited the staff of the Faculty to discuss his agenda for the starting academic year- I think it was late October or early November- it was thoroughly in arabic, I could get quite much of the question-answer roll and could feel the shy tension of those professors who were addressing the Rector. I felt that the details of the particular issues that our Departments were facing could not be discussed. Therefore, I relaxed drinking my qahwa turkiyeh medium-sweet and eating a small petit four. Strangely enough, after ten days the president was replaced. Timing contains always the seeds of tragedy and farse.]

This time, the setting was quite different. The new President (Khalid Al Karaki) attended with some delay the occasion and I found him genuinely polite and dynamic. I found myself sitting with the German Section people, a further confirmation about my preference to German, among many Europeans. Next to us, the tables of the buffet, a big vase with artificial flowers, made of cucumber, tomatoes, lemons and oranges, it reminded me of that "Vatel" film with Gerard Depardieu. Quite impressive. Two young men were playing traditional tunes on an electrical Oud (first time I saw it so Dorian in appearance) and keyboards. The organizers delivered their speeches. A post graduate student recited poetry (wataniyeh- of the fatherland- but nice in its images). And, then, the President greeted the guests, ignoring formalities, and focusing on his guest of honour. An emeritus professor, Nasser (I tried to find his full bio and name, but up to now I have not succeeded), who in 1963 along with other six professors established literally the University, by founding the Department of Arabic Language and Literature. I was impressed by the warmth of the Rector's speech and the way professor Nasser received the honour. The way a teacher is honoured by his student. It felt nice and it showed some changes that have occurred meanwhile. He described a different geography of the city, a different feeling of pride and optimism about the passion for language and philology.

Then, because the evocation of the past was honest and the years of the reverse journey were many (40 almost), it started raining. A strong, yet calm, rain, as it happens when memory gets strong and honest. I reach home, half soaked, but it felt right.

Συντακτικό (σε πολλά μέρη -β')

Υποσχέθηκα να συνεχίσω σε πολλά μέρη. Και η μορφή του καταλόγου φαινομένων είναι, όπως και να το δει κανείς, θελκτική. Μέσα στο μπλέντερ με τα κομματάκια ζωής, ο κατάλογος τάχα μου τακτοποιεί το κάθε τι ανάλογα με το ειδικό του βάρος. Σε κάποιο μουσείο μέτρων και σταθμών θα φυλάσσονται τα πρότυπα του πίνακα στοιχείων ζωής (για τη ζωή: του καθενός, του κανενός, του ενός;) . Και μπορεί να υφίστανται κι εκείνα τα καημένα τη συρρίκνωση που παρατηρείται τελευταία με τον πρότυπο κύλινδρο του χιλιογράμμου στις Σέβρες. Χαρά, θα μου πεις, για τους παντοπώλες.
Εξακολουθώ με τους ομοιόπτωτους προσδιορισμούς. Στην περίπτωση αυτή, δε μας ενδιαφέρει το γενικόλογο μονοπάτι που μας πήρε από το χέρι, μα η κατάληξη στο συγκεκριμένο: ένας χώρος σαφής, ονοματισμένος, τόσο που έχει και το δικό του τελωνείο στη μετάφραση. Συνήθως, του προσθέτουμε στη νεοελληνική μετάφραση το "δηλαδή", το συμπέρασμα. Αναφέρομαι στην επεξήγηση.
Παράδειγμα: Ο κοινός ιατρός θεραπεύσει σε, χρόνος. ( Ο συνηθισμένος γιατρός θα σε θεραπεύσει, δηλαδή ο χρόνος)
Κάτι γενικό, ο κοινός γιατρός- ποιος να είναι, σε ποια κλινική, σε ποιο γραφείο να κάνει καλά τη δουλειά του, σε ποιο ντιβάνι να έχει βάλει κιόλας το χρονομετρο μπροστά, πλάι σε ποια σκάλα υπηρεσίας να απλώνει δήθεν σεμνά το χέρι του για το φακελάκι με τον μποναμά του "με ευχαριστίες για τον κόπο σας, Γιατρέ";)- εξειδικεύεται και καμιά φορά εκπλήσσει. Εδώ είναι ο χρόνος. Αδωρότατος, πανάκριβος, δήθεν αυτόματος. Και κοινός; Άλλο και τούτο πάλι. Γιαυτό νομίζω ότι οι επεξηγήσεις, επειδή πορεύονται από μια κοινοτοπία σε μια υποκειμενική εξακρίβωση, έχουν εκείνο το αμήχανο κόμμα μπρός τους, εκείνην τη μικρή παύση στην φωνή, πριν αντηχήσει το "δηλαδή" τους. Και μπορούν να βάζουν φιτιλιές για εξημμένες συζητήσεις, καθώς πολλοί θα διαφωνούν ακριβώς με την προσωπική αυτή ερμηνεία. ("Σιγά μωρέ μη με χειρουργήσει κιόλας ο χρόνος! Κι από πότε ονομάζουμε τη λησμονιά ή την άμβλυνση της συνείδησης χρόνο;" - οπότε καταλαβαίνετε...)
Υπόδειγμα:Η αγαπημένη μου άρκτος, η προσωρινή ακόλουθος της καλοκαιρινής Αρτέμιδος, μπροστά στη θάλασσα που ήταν κι η δική μου παιδική κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Κοιτάζει (με κοιτάζει) ενώ μόλις ξαναφόρεσε το ρολόι της. Να νομίζει ότι είναι η μαγική πύλη του "κοινού ιατρού"; Πάντα μου έκανε εντύπωση η μανία που είχαμε ως παιδιά με τα ρολόγια. Ένα ξυπνητήρι μου μετρούσε τα δευτερόλεπτα με τη μορφή σκύλου που κουνάει πασιχαρής την ουρά του. Ή μήπως ήταν απλά υπομονετικός και μνησίκακος; Κεντρική, μα άχρηστη φιγούρα, ένα λιγνό αγόρι τύπου "Χωκ Φινν" που ψάρευε με καλάμι σε ποτάμι. Δέντρα, ψάθινο καπελάκι, ένα αινιγματικό χαμόγελο. Κι ο σκύλος εκεί, με την ουρά του "Τικ Τακ Τικ Τακ". Η γενική απόχρωση αγορίστική κι αυτή. Ένα γαλάζιο που σκούραινε.

Συντακτικό (σε πολλά μέρη- α')

Δεν ξέρω -μετά από τόσες βελτιώσεις, μεταρρυθμίσεις, αναγεννήσεις, εμπλουτισμούς, παιδαγωγικές επαναστάσεις, προσθήκες, αναθεωρήσεις, πολιτικώς ορθές αναδιατυπώσεις, εξωραϊσμούς, "επαναστάσεις" όπου εμβληματικά μπορεί η γλώσσα να παριστάνεται ως σταχτοπούπουλη πουλάδα ανανεωμένη κι αιωνία πάνω από το μπάρμπεκιου των ιστορικών περιστάσεων και των θερμοκέφαλων Λουθήρων, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι οι ιστορικές περιστάσεις σε ειδή ανθρώπου (θέ' μου σχώρα με)- τι γίνεται με το συντακτικό που φορτώνει με δομές τα κεφάλια των φιλολογιζόντων εφήβων. Αν ονομάζουν, θέλω να πω, τα φαινόμενα όπως τα έμαθα εγώ. Κι αν τα ονομάζουν όμοια, αν αυτό γίνεται με τα ίδια παραδείγματα που θα τους επανέρχονται ψιθυριστά σε ώρες αναπάντεχης ερημιάς, μια εφ' όρου ζωής ιδιωτική φλυαρία.
Τι γίνεται, για παράδειγμα, με την Παράθεση; Τη μαθαίνουν οι απαστράπτοντες; Έχω στο νου μια μόνο μορφή της που τη χρησιμοποιώ εδώ ως δικαιολογία. Τι γίνεται με το παρακάτω παράδειγμα; " Ο Ημιάραψ εξεπλάγη, και το μέγιστον, εφοβείτο ότι έμελλεν οφθήσεσθαι" (Ο Μισοάραβας τα έχασε, και το σπουδαιότερο, φοβόταν γιατί επρόκειτο να τον δουν). Αυτό που λέμε δηλαδή προεξαγγελτική παράθεση, προειδοποιητική γενική έννοια και παίρνει από το χέρι τον ακροατή ή τον αναγνώστη μέχρι να καταλάβει το συγκεκριμένο. Συνηθισμένες φράσεις ή λέξεις για το συγκεκριμένο φαινόμενο οι παρακάτω: το μέγιστον (το μεγαλύτερο απ'όλα), το δεινότατον (το φοβερότερο απ'όλα), το έσχατον (το ανώτατο όριο), τεκμήριον (απόδειξη), το κεφάλαιον (το αποκορύφωμα), το του Ομήρου (όπως λέει κι ο Όμηρος), το της παροιμίας (καθώς λέει κι η παροιμία).
Έτσι μου έλαχε από το Μάιο η δυσφορία της γραφής. Σαν προεξαγγελτική παράθεση για τέσσερις μήνες που κρατούσαν στα ιδρωμένα χέρια τους ποικίλες λεπτομέρειες, εκπλήξεις, στενοχώριες αλλά και δώρα. Θα επανέλθω σε περιστατικά και σε σκέψεις που τα έφτιαξαν ή τα ακολούθησαν σαν τις ουρές από τα παλιά φορέματα. Τώρα, αν πω "το δεινότατον" σε τι θα αναφέρομαι τάχα; Στο πρωινό που γυρνώ από τα Χανιά με τα λίγα μπαγκάζια μου και τους αγαπημένους φίλους (τον Αλά'α και την Πελαγία) και βρισκόμαστε ξαφνικά κάτω από ένα μεταφυσικό πορτοκαλί φως (καιγόταν η Πάρνηθα και δεν το είχαμε ακόμα ακούσει); Στο άλλο πρωινό που προσπαθώ να τελειώσω κάτι δουλειές στη σχεδόν εγκαταλελειμμένη πρωτεύουσα και πάλι διαπιστώνω ότι κάτι πηγαίνει στραβά, από τις διακοπές του ηλεκτρικού, από τις επανεκκινήσεις των ηλεκτρονικών υπολογιστών, κι έπειτα ξανά εκείνο το πορτοκαλί φως στην Ακαδημίας (καιγόταν η Πεντέλη και δεν το είχα ακόμα ακούσει); Ή, ίσως, εκείνο το πρωί στο διαδίκτυο που βλέπω πια απο μακρυά να καίγεται ο νότος, ύστερα να μαθαίνω για τους θανάτους ανθρώπων μέσα στα χωριά, μέσα στα σπίτια τους κι άλλους να θρηνολογούν σαν το χορό στην Εκάβη; Ή, μήπως, την εντύπωσή μου από την αμηχανία μιας ολόκληρης χώρας μπροστά στην ψηφοδόχο; Όλοι να καταγγέλλουν κι άπαντες να λουφάζουν εν τέλει, έτσι γίνεται κάποτε με τα διλήμματα μεταξύ μαύρου και μέλανος. Ιδίως έτσι γίνεται όταν η έννοια του διλήμματος μετατρέπεται σε τυφλοσούρτη.

Λοιπόν, τι λέτε Κύριε; Tα καταφέρνω κουτσά στραβά στο συντακτικό, τουλάχιστον στους ομοιόπτωτους προσδιορισμούς;

Summary: He uses the structure of language as an easy way out to justify the long lag in his blog. A summer in fire literally, a summer of details to be revisited in due time.Parnetha, Pentele and Peloponnese on fire, (June-August 2007). Elections (September 2007)