"Άσπρο σινδόνι... να μας ασπρίσει όλους..."

Χάρη στο χιόνι
του μουεζίνη η φωνή
έχασε την αντήχηση
του θλιβερού της "πρέπει".

A State specialized in Piracy

Israel managed pretty well in wasting all its halo as a state of troubled victims. In reality its actions against Gaza, its continuous attitude in the West Bank, and its totalitarian methods for more than 50 years, build gradually an immense wave of disapproval and disgust towards its policy. By it being so victorious, it prepares itself to become a fair loser in terms of international policy. Last night its commandos raided against the international flotilla which was expected to deliver humanitarian aid to the Palestinians of Gaza who get daily strangulated 17 months after the murderous attack against their territories by the Israeli army. The reports refer to some 2 to 16 killed activists and a larger number of wounded who were transported to a hospital of unknown location.
Hence, the State of Copy-Paste, gathering irrelevant populations to Palestine, exploiting the guilt of the European West and the short-sighted plans of post-war U.S. concerning the superpower antagonism in the M.E., after it deprived the legal national rights of Palestinians in 1948, 1967, after it occupied lands of neighbouring states (Lebanon, Syria, Egypt), after it imposed a life of misery in the West Bank and the Gaza Strip upon successive generations of Palestinians who saw their youth wasted in massive attacks and funerals, now continues its piratical legacy, by raiding against boats of various registered flags carrying international humanitarian aid, near a shore that belongs to the Palestinian people.
I do not have any good feelings left towards these pirates. They should be isolated, and expelled from the international community. Enough with excuses!

Άφωνος μουσουργός στην Αμαλίας

Ακούω τα νέα, παρακολουθώ με ξένα σχόλια τις διαδηλώσεις, τη βία, το υβρεολόγιο εντός του Κοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι ικανή η αρχιτεκτονική του άχαρου Οθωνικού ανακτόρου να μεταβάλει τις συνήθειες και το λόγο των υψηλόμισθων παρεπιδημούντων κοτζαμπάσηδων. Σχεδόν πετάγομαι αξημέρωτα με το αίσθημα του κενού, να αρπαχτώ από τη ράχη του βιβλίου που διαβάζω, γιατί τέτοιες ώρες μεταξύ ύπνου και ξύπνου παίρνουν τα χάρτινα αντικείμενα τις μαγικές τους διαστάσεις... Η κανονική σελίδα γίνεται σχεδία- προς τα πού όμως πλέει;...
Έπειτα μαθαίνω για τους θανάτους των τραπεζικών υπαλλήλων. Αρχίζει το όλο πράγμα να παίρνει τις διαστάσεις άγους. Πρώτα οι αυτοκτονίες των απελπισμένων, τώρα η απροσεξία ή κι ο δόλος της ανθρωποθυσίας.
Σκέφτομαι τον ποιητή που είδε και είδε στις λεωφόρους των Αθηνών όσο κυκλοφορούσε παραγνωρισμένος μέχρι το βαθύ γήρας. Φωτιές,αληθινούς εφιάλτες που οι άλλοι τους παίρναν για υπερρεαλιστικά γυμνάσματα. Όμως συζητούσε, όπως του επιτρεπόταν, με άλλους πλάνητες.

Μίλτος Σαχτούρης, Ο Μότσαρτ

O Mότσαρτ μ' ένα μαύρο σκύλο τριγυρίζει τα καμμένα
σπίτια· ψάχνει κει μέσα στην καφτή τέφρα και την καρβου-
νίλα.
Σε μερικές γωνιές δεν έχουν ακόμη σβήσει οι φωτιές...

―ΠAPAΞENO -λέει- ΠOYΘENA ΔEN AKOYΓETAI
ΠIA H MOYΣIKH MOY...

Tomorrow the blood.

They invaded in the end, as everyone has been anticipating, some minutes ago. The armours open now the way to 10,000 reservists, called on 'duty'. The artillery is now used. The air force continues its "surgical" strikes. A mosque was hit and 16 people were killed. The first victim during the land operations in Gaza was a child. The night is chilly in our area. Tomorrow we will see the tones of red in blood and in details.
Αύριο, με το φως, θα φανεί το κόκκινο, σε όλους τους τόνους του.
Ο ερωτευμένος, το ηλιοβασίλεμα,
Ο μπαγαπόντης στης αγοράς το κλείσιμο,
Ο κλέφτης τη νύχτα,
Ο προδότης αργά,
Ο χαρτοπαίχτης πριν το χάραμα,
Ο δήμιος πάντα.

Santa's Vest (Israeli Airfighters replace the reindeers above Gaza, today)

Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον ήλιο

Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε να αντικρίσετε τον άνθρωπο.
Γ.Σ.Σεφέρης, Το ναυάγιο της "Κίχλης" (Οκτ.1946)

Lands of the sun, and you are not able to look up at the sun

Lands of people and you are not able to look up at the human
G.S.Seferis, "Kihle"'s Wreck (Oct.1946)

Footnotes on shameful varieties of speech (from BBC)
1. Mr Olmert appealed to Palestinians in Gaza, saying "You - the citizens of Gaza - are not our enemies. Hamas, Jihad and the other terrorist organisations are your enemies, as they are our enemies.
"They have brought disaster on you and they try to bring disaster to the people of Israel. And it is our common goal to make every possible effort to stop them."

2. US Secretary of State Condoleezza Rice accused Hamas of having triggered the new bout of violence.
"The United States is deeply concerned about the escalating violence in Gaza," she said in a statement.
"We strongly condemn the repeated rocket and mortar attacks against Israel and hold Hamas responsible for breaking the ceasefire and for the renewal of violence there. The ceasefire must be restored immediately and fully respected."

Comment:
May I ask who recalls the events in Jenin (a massacre starting on May 17th 2002)? May I ask who brings in mind the Israeli invasion in South Lebanon (July 2006)? I do ask these questions, because I have noticed such a praiseworthy intensive care about the clearance of and scrutiny about crimes committed during the 1990s, in other parts of the world (e.g. Balkans). And especially I am asking the young generation of the Arab countries, if they care to recall. The radios are festive these days with plenty of Christmas reminders, and "Destination Dance" calls.

At Mahia Beach

One of the first results of the assumption that Earth is a globe, is the soothing theory of the Antipodes. On the other side, over there in the South, the distant Hemisphere, each one has his/her perfect completion. Another reflection that stands with the head downwards; a cotton heart to compensate his/her iron shaped blood pump; a smile that rectifies the grin. Indeed, at the antipodes of the Mediterranean basin, stands and shines Mahia Beach, at the coastline of New Zealand, not far from Wellington. The story: two pygmy sperm whales (mother and son) lost their track and were trapped in the gulf. People, people who adore animals and worship nature (of course at the Antipodes people volunteer to do the things we would never do), tried to liberate from the lethal trap of shallow waters but failed.
By the moment they thought that the wonderful sea pearls would lose their lives and were about to give up, Moko- the bottle nose dolphin who is the attraction of the beach, friendly with people, accustomed to swimmers and vacationers- appeared. She whispered some dolphin phrases to them, they replied. They chatted a bit more for trust to grow and then they followed her to the exit of the gulf and left graciously. The translation was precise and the interpreter was trustworthy.
If fate brings me ever to New Zealand, if a gentle fate brings me there, I plan to visit the Mahia Beach and talk to her about some details of its diametrical cousin, the once-upon-a-time kind Mediterranean. I plan to tell her about the decapitated seal Monachus-monachus they discovered the other day in the Aegean, hit carefully with knife, and I will entrust her with details about this long gray epic entitled "Ad-Dameer Al Arabi" (The Arabic Conscience) which keeps me in tears for the last few days. The faces of the old men in grief, the Palestinian and Iraqi women who come out of a byzantine fresco depicting the lamentation by the feet of the crucifix. The parades, the big words, the blood fountains, the big words, the demolished walls, the big words. I will tell her about a shore where the translation is erratic and the interpreter is a crook.

Τα παιδιά του Ρολογιού

Δυο μέρες τώρα που μετανιώνω επειδή δεν παίρνω τη φωτογραφική μου μηχανή μαζί, μα και πάλι, αν την είχα, νιώθω αιδημοσύνη να πατήσω σε τετοιες περιστάσεις το κουμπί. Δεν έχω το θράσος του ανταποκριτή, αν και συνειδητός θεατής των γεγονότων.
Έχουμε κι εμείς το Μπιγκ Μπεν μας. Στη διασταύρωση των βασικών δρόμων μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Και μάλιστα μπροστά στη Φιλοσοφική. Εκεί συχνοπερνούν τα παιδιά σε παρέες, εκεί οι γλάστρες με τα αποδημητικά λουλούδια και πρασινάδες άμα τύχει κανένας υψηλός καλεσμένος να μας επισκεφτεί, εκεί και πολλές πια μηχανές αυτόματων αναλήψεων, για να βγάζουν οι φοιτητές το μικροποσόν της ημέρας. Εκεί ο συμβεβλημένος φωτογράφος που δείχνει το πουλάκι σε τελειόφοιτους, να χαμογελούν και να μαζεύονται για αναμνηστικές. Εκεί και η κατάληξη των επιτηρούμενων φοιτητικών διαδηλώσεων, δε θα έβγαιναν ποτέ στο δρόμο.
Έτσι, χτες, ξεκίνησε η πορεία λίγο παραπάνω, στο Οικονομικό Τμήμα, με ένα εικονικό φέρετρο, στηριγμένο σε ματωμένο τάχα χαρτόνι. Φωνές διαμαρτυρίας για τους νεκρούς στη Γάζα, κάμποσοι άνθρωποι η σοδειά του Ισραηλινού στρατού. Κοντοστέκονταν, πέρα από τους λίγους μαχητικούς, με χαμόγελα κι άλλοι που έγνεφαν ή χαιρετούσαν φίλους ή κάτι μασουλούσαν. Πάντα με εντυπωσιάζουν τα κορίτσια των διαδηλώσεων, με τις φωνές και τις λευκές μαντήλες, ειδικά φερμένες συνήθως για την περίσταση.
Σήμερα, που μαθεύτηκαν τα συγκεκριμένα, ότι δηλαδή πάνω από εξήντα άνθρωποι σκοτώθηκαν, καταπλακώθηκαν, διαμελίστηκαν "εκεί" και ότι πάνω από τους μισούς αποδείχτηκαν άσχετοι περαστικοί, γυναίκες, παιδιά, το πλήθος ήταν πυκνότερο, κρατούσαν σκαναρισμένες φωτογραφίες από τα αιματηρά συμβάντα, παιδιά καταξεσκισμένα, χωρίς φέρετρα και με την κραυγή "Θεέ Μεγαλοδύναμε" (Αλλάχου Άκμπαρ) μακρόσυρτο και πιο ρυθμικό. Σήμερα κάμποσοι στέκονταν από κοντά και δεν υπήρχε πια η φαιδρή διάθεση η χθεσινή.
Μαθητεία στα γεγονότα για πολλούς.
Αλλά είδα τόσα και τόσα: τις πορείες με την πραγματική οργή όταν συνέβαιναν τα γεγονότα στην Τζενίν, τις διαμαρτυρίες για τον πόλεμο στο Ιράκ, για το μπετονένιο τείχος στη Δυτική Όχθη, για την εκτέλεση του Σαντάμ, για τις τρομοκρατικές ενέργειες στα ξενοδοχεία του Αμμάν, για τη διακωμώδηση του Προφήτη, για πολλά. Κάποτε και με την αστυνομία παραταγμένη και πάνοπλη μπροστά στην Κεντρική Πύλη. Πάντα σε ασύρματη συνεννόηση οι φύλακες του Πανεπιστημίου.
Τα παιδιά στο Ρολόι. Γυρίζει ο λεπτοδείχτης, σημαίνουν τα ηλεκτρικά του σωθικά τις μισές και τις ολόκληρες ώρες. Πού και πού προστάζει την εκτόνωση με φωνές και σφιγμένες γροθιές στον αέρα. Σαν τον ατμό σε χύτρα που πήρε πια βράση το νερό της. Έπειτα ξανάρχονται οι ζαρντινιέρες και οι διανομείς φυλλαδίων για κινητά τηλέφωνα.

Where did you dine?

On Wednesday I had my dinner at the VIP restaurant of the University (a place visited quite frequently after all, thanks to all those official visits we have been receiving along the years- ministers, professors, ambassadors, delegations...)

[My weirdest memory from the place has been an evening coffee during which the President of that time invited the staff of the Faculty to discuss his agenda for the starting academic year- I think it was late October or early November- it was thoroughly in arabic, I could get quite much of the question-answer roll and could feel the shy tension of those professors who were addressing the Rector. I felt that the details of the particular issues that our Departments were facing could not be discussed. Therefore, I relaxed drinking my qahwa turkiyeh medium-sweet and eating a small petit four. Strangely enough, after ten days the president was replaced. Timing contains always the seeds of tragedy and farse.]

This time, the setting was quite different. The new President (Khalid Al Karaki) attended with some delay the occasion and I found him genuinely polite and dynamic. I found myself sitting with the German Section people, a further confirmation about my preference to German, among many Europeans. Next to us, the tables of the buffet, a big vase with artificial flowers, made of cucumber, tomatoes, lemons and oranges, it reminded me of that "Vatel" film with Gerard Depardieu. Quite impressive. Two young men were playing traditional tunes on an electrical Oud (first time I saw it so Dorian in appearance) and keyboards. The organizers delivered their speeches. A post graduate student recited poetry (wataniyeh- of the fatherland- but nice in its images). And, then, the President greeted the guests, ignoring formalities, and focusing on his guest of honour. An emeritus professor, Nasser (I tried to find his full bio and name, but up to now I have not succeeded), who in 1963 along with other six professors established literally the University, by founding the Department of Arabic Language and Literature. I was impressed by the warmth of the Rector's speech and the way professor Nasser received the honour. The way a teacher is honoured by his student. It felt nice and it showed some changes that have occurred meanwhile. He described a different geography of the city, a different feeling of pride and optimism about the passion for language and philology.

Then, because the evocation of the past was honest and the years of the reverse journey were many (40 almost), it started raining. A strong, yet calm, rain, as it happens when memory gets strong and honest. I reach home, half soaked, but it felt right.

Συντακτικό (σε πολλά μέρη -β')

Υποσχέθηκα να συνεχίσω σε πολλά μέρη. Και η μορφή του καταλόγου φαινομένων είναι, όπως και να το δει κανείς, θελκτική. Μέσα στο μπλέντερ με τα κομματάκια ζωής, ο κατάλογος τάχα μου τακτοποιεί το κάθε τι ανάλογα με το ειδικό του βάρος. Σε κάποιο μουσείο μέτρων και σταθμών θα φυλάσσονται τα πρότυπα του πίνακα στοιχείων ζωής (για τη ζωή: του καθενός, του κανενός, του ενός;) . Και μπορεί να υφίστανται κι εκείνα τα καημένα τη συρρίκνωση που παρατηρείται τελευταία με τον πρότυπο κύλινδρο του χιλιογράμμου στις Σέβρες. Χαρά, θα μου πεις, για τους παντοπώλες.
Εξακολουθώ με τους ομοιόπτωτους προσδιορισμούς. Στην περίπτωση αυτή, δε μας ενδιαφέρει το γενικόλογο μονοπάτι που μας πήρε από το χέρι, μα η κατάληξη στο συγκεκριμένο: ένας χώρος σαφής, ονοματισμένος, τόσο που έχει και το δικό του τελωνείο στη μετάφραση. Συνήθως, του προσθέτουμε στη νεοελληνική μετάφραση το "δηλαδή", το συμπέρασμα. Αναφέρομαι στην επεξήγηση.
Παράδειγμα: Ο κοινός ιατρός θεραπεύσει σε, χρόνος. ( Ο συνηθισμένος γιατρός θα σε θεραπεύσει, δηλαδή ο χρόνος)
Κάτι γενικό, ο κοινός γιατρός- ποιος να είναι, σε ποια κλινική, σε ποιο γραφείο να κάνει καλά τη δουλειά του, σε ποιο ντιβάνι να έχει βάλει κιόλας το χρονομετρο μπροστά, πλάι σε ποια σκάλα υπηρεσίας να απλώνει δήθεν σεμνά το χέρι του για το φακελάκι με τον μποναμά του "με ευχαριστίες για τον κόπο σας, Γιατρέ";)- εξειδικεύεται και καμιά φορά εκπλήσσει. Εδώ είναι ο χρόνος. Αδωρότατος, πανάκριβος, δήθεν αυτόματος. Και κοινός; Άλλο και τούτο πάλι. Γιαυτό νομίζω ότι οι επεξηγήσεις, επειδή πορεύονται από μια κοινοτοπία σε μια υποκειμενική εξακρίβωση, έχουν εκείνο το αμήχανο κόμμα μπρός τους, εκείνην τη μικρή παύση στην φωνή, πριν αντηχήσει το "δηλαδή" τους. Και μπορούν να βάζουν φιτιλιές για εξημμένες συζητήσεις, καθώς πολλοί θα διαφωνούν ακριβώς με την προσωπική αυτή ερμηνεία. ("Σιγά μωρέ μη με χειρουργήσει κιόλας ο χρόνος! Κι από πότε ονομάζουμε τη λησμονιά ή την άμβλυνση της συνείδησης χρόνο;" - οπότε καταλαβαίνετε...)
Υπόδειγμα:Η αγαπημένη μου άρκτος, η προσωρινή ακόλουθος της καλοκαιρινής Αρτέμιδος, μπροστά στη θάλασσα που ήταν κι η δική μου παιδική κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Κοιτάζει (με κοιτάζει) ενώ μόλις ξαναφόρεσε το ρολόι της. Να νομίζει ότι είναι η μαγική πύλη του "κοινού ιατρού"; Πάντα μου έκανε εντύπωση η μανία που είχαμε ως παιδιά με τα ρολόγια. Ένα ξυπνητήρι μου μετρούσε τα δευτερόλεπτα με τη μορφή σκύλου που κουνάει πασιχαρής την ουρά του. Ή μήπως ήταν απλά υπομονετικός και μνησίκακος; Κεντρική, μα άχρηστη φιγούρα, ένα λιγνό αγόρι τύπου "Χωκ Φινν" που ψάρευε με καλάμι σε ποτάμι. Δέντρα, ψάθινο καπελάκι, ένα αινιγματικό χαμόγελο. Κι ο σκύλος εκεί, με την ουρά του "Τικ Τακ Τικ Τακ". Η γενική απόχρωση αγορίστική κι αυτή. Ένα γαλάζιο που σκούραινε.

Συντακτικό (σε πολλά μέρη- α')

Δεν ξέρω -μετά από τόσες βελτιώσεις, μεταρρυθμίσεις, αναγεννήσεις, εμπλουτισμούς, παιδαγωγικές επαναστάσεις, προσθήκες, αναθεωρήσεις, πολιτικώς ορθές αναδιατυπώσεις, εξωραϊσμούς, "επαναστάσεις" όπου εμβληματικά μπορεί η γλώσσα να παριστάνεται ως σταχτοπούπουλη πουλάδα ανανεωμένη κι αιωνία πάνω από το μπάρμπεκιου των ιστορικών περιστάσεων και των θερμοκέφαλων Λουθήρων, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι οι ιστορικές περιστάσεις σε ειδή ανθρώπου (θέ' μου σχώρα με)- τι γίνεται με το συντακτικό που φορτώνει με δομές τα κεφάλια των φιλολογιζόντων εφήβων. Αν ονομάζουν, θέλω να πω, τα φαινόμενα όπως τα έμαθα εγώ. Κι αν τα ονομάζουν όμοια, αν αυτό γίνεται με τα ίδια παραδείγματα που θα τους επανέρχονται ψιθυριστά σε ώρες αναπάντεχης ερημιάς, μια εφ' όρου ζωής ιδιωτική φλυαρία.
Τι γίνεται, για παράδειγμα, με την Παράθεση; Τη μαθαίνουν οι απαστράπτοντες; Έχω στο νου μια μόνο μορφή της που τη χρησιμοποιώ εδώ ως δικαιολογία. Τι γίνεται με το παρακάτω παράδειγμα; " Ο Ημιάραψ εξεπλάγη, και το μέγιστον, εφοβείτο ότι έμελλεν οφθήσεσθαι" (Ο Μισοάραβας τα έχασε, και το σπουδαιότερο, φοβόταν γιατί επρόκειτο να τον δουν). Αυτό που λέμε δηλαδή προεξαγγελτική παράθεση, προειδοποιητική γενική έννοια και παίρνει από το χέρι τον ακροατή ή τον αναγνώστη μέχρι να καταλάβει το συγκεκριμένο. Συνηθισμένες φράσεις ή λέξεις για το συγκεκριμένο φαινόμενο οι παρακάτω: το μέγιστον (το μεγαλύτερο απ'όλα), το δεινότατον (το φοβερότερο απ'όλα), το έσχατον (το ανώτατο όριο), τεκμήριον (απόδειξη), το κεφάλαιον (το αποκορύφωμα), το του Ομήρου (όπως λέει κι ο Όμηρος), το της παροιμίας (καθώς λέει κι η παροιμία).
Έτσι μου έλαχε από το Μάιο η δυσφορία της γραφής. Σαν προεξαγγελτική παράθεση για τέσσερις μήνες που κρατούσαν στα ιδρωμένα χέρια τους ποικίλες λεπτομέρειες, εκπλήξεις, στενοχώριες αλλά και δώρα. Θα επανέλθω σε περιστατικά και σε σκέψεις που τα έφτιαξαν ή τα ακολούθησαν σαν τις ουρές από τα παλιά φορέματα. Τώρα, αν πω "το δεινότατον" σε τι θα αναφέρομαι τάχα; Στο πρωινό που γυρνώ από τα Χανιά με τα λίγα μπαγκάζια μου και τους αγαπημένους φίλους (τον Αλά'α και την Πελαγία) και βρισκόμαστε ξαφνικά κάτω από ένα μεταφυσικό πορτοκαλί φως (καιγόταν η Πάρνηθα και δεν το είχαμε ακόμα ακούσει); Στο άλλο πρωινό που προσπαθώ να τελειώσω κάτι δουλειές στη σχεδόν εγκαταλελειμμένη πρωτεύουσα και πάλι διαπιστώνω ότι κάτι πηγαίνει στραβά, από τις διακοπές του ηλεκτρικού, από τις επανεκκινήσεις των ηλεκτρονικών υπολογιστών, κι έπειτα ξανά εκείνο το πορτοκαλί φως στην Ακαδημίας (καιγόταν η Πεντέλη και δεν το είχα ακόμα ακούσει); Ή, ίσως, εκείνο το πρωί στο διαδίκτυο που βλέπω πια απο μακρυά να καίγεται ο νότος, ύστερα να μαθαίνω για τους θανάτους ανθρώπων μέσα στα χωριά, μέσα στα σπίτια τους κι άλλους να θρηνολογούν σαν το χορό στην Εκάβη; Ή, μήπως, την εντύπωσή μου από την αμηχανία μιας ολόκληρης χώρας μπροστά στην ψηφοδόχο; Όλοι να καταγγέλλουν κι άπαντες να λουφάζουν εν τέλει, έτσι γίνεται κάποτε με τα διλήμματα μεταξύ μαύρου και μέλανος. Ιδίως έτσι γίνεται όταν η έννοια του διλήμματος μετατρέπεται σε τυφλοσούρτη.

Λοιπόν, τι λέτε Κύριε; Tα καταφέρνω κουτσά στραβά στο συντακτικό, τουλάχιστον στους ομοιόπτωτους προσδιορισμούς;

Summary: He uses the structure of language as an easy way out to justify the long lag in his blog. A summer in fire literally, a summer of details to be revisited in due time.Parnetha, Pentele and Peloponnese on fire, (June-August 2007). Elections (September 2007)