First Greek saying mentioning donkeys

The human characters and behaviours encoded in the form of animals as a topic has been studied quite extensively and even more so because the relevant patterns considerably vary from one culture to an other. For instance, the donkey signifies in Greek folk culture mainly stubbornness, poor manners and patience. In the Arabic culture I am familiar with, it suggests a closed mind and, even, idiocy.

ο Έλλην γάιδαρος

Greek saying:
"Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το γάιδαρο" "While they were in debt to us, eventually they confiscated even our donkey"
The saying is used to describe the unfair turn in a negotiation. The people who were righteously expecting some compensation, lose in the end everything, due to an unjustifiable implementation of agreements. I won't mention here how this brilliantly describes the attitudes of politicians in Greece, and I will rather combine it with the recent suppressive violence that fell upon the heads of peaceful demonstrators in Jordan.
The events which led to the attack against the youth movement "24 March" who asked for several reforms and civil rights are more or less known, since it ended up with one dead and dozens of wounded civilians. Moreover it happened in a period that the international and Arabic mass media are hungry for heroic and impressive images of the region. Supposedly a group or, rather, a mass of supporters of the regime attacked the annoying demonstrators and showed them who has gotten the upper hand. Meanwhile, the police interfered making things just more violent.
Many commentators started advertising the idea that the protest movements in the Middle East and Northern Africa are some sort of fashion. And that they spread like the habits in dressing or the pop songs. In reality, if one looks closer, the suggestion does not seem valid, because each movement or collective voice has very different origins, it describes local realities and is confronted with different dynamics of the status quo ante. It is true that the outbreak of a massive protest in one country encourages the active expression in the neighbouring one but the influence is not ideological, it is simply methodological, operational.
Getting back to the Greek saying let me note that the quest for civil rights is a legitimate one and always the administration should feel that it is in debt to the citizens. The concept of the social contract between the civilians and the governors is the only reasonable one for the healthy maintenance or transformation of a living society. And in a way, the administration is always in debt to the civil entity. Many concessions has it demanded, from regulatory decisions, to penalization and taxation. It produces in reality nothing but a framework for the society to produce, create and enrich. Therefore, the citizens have always the right to see their aspirations growing, their daily life details improving, their small or grand debate for practical or intellectual, moral or aesthetic issues supported. They are entitled to demand better education for the younger and second chances for the elder, stronger legal protection, opportunities in professional life and in leisure. They can further their need for representation and participation in the decision-making process especially because all the public buildings, the flags, the donation, the loans, the support programs, the anthems, the military and peace adventures stand and happen in their names. I am confident that the leadership of this beautiful country comprehends that and starts considering this seriously.
So, the people have constantly some revenues to claim back. There shouldn't be anyone who demands their donkey. All in all, the donkey should not be confiscated.

Μεταξύ Ησιόδου και Max Weber

Στις καταστάσεις τραύματος μιλούν συχνά για τις στρατηγικές με τις οποίες επιχειρεί η ταλαιπωρημένη ψυχή να βγάλει άκρη, να φτιάξει με τα ελάχιστα έναν φράχτη πριν πηδήσει στον γκρεμό που βλέπει κιόλας ξεκάθαρα.
Εκεί επεμβαίνει η άρνηση αποδοχής, η γελοιογραφική αποτύπωση, ο εξωραϊσμός, εν γένει ό,τι κάνει το πικρό γλυκό. "Όλα μια ιδέα είναι" λοιπόν;
Παραθέτω δύο αντιδράσεις στα δραματικά νέα περί των ανακατατάξεων που διαφαίνονται στο Ελληνικόν. Γιατί το διακύβευμα δεν είναι μόνον κάποια χρήματα που, καθώς θα μας λείψουν, θα δυσχεράνουν τη ζωή μας βέβαια. Αντίθετα, είναι κι άλλα: κοινωνικά κι εργασιακά δικαιώματα, προϋποθέσεις για ατομικές και πολιτικές ελευθερίες, το δικαίωμα στην ασφάλιση, την υγειονομική περίθαλψη, τη συμμετοχή σε πολιτιστικά αγαθά, τέτοια πράγματα. Περισσότερο απ' όλα ξεβολεύει η συνειδητοποίηση ότι η ζωή που βίωνε το υποκείμενο ως κανονική ήταν μια μασκαράτα, κι ότι μετά το Τριώδιο έρχεται η Σαρακοστή. Δεν έχω ψευδαισθήσεις για τις υποτιθέμενες αρετές της πενίας, για αναδιανομή και δικαιοσύνη. Κανείς δε φαίνεται να πιστεύει ότι υπάρχει κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τους πολιτικούς και τις λίγες χιλιάδες τσόγλανους προστατευόμενους. Εννοώ μια κολυμβήθρα Σιλωάμ για την πολιτεία και το ήθος τέτοιων ανθρώπων. Έτσι κι αλλιώς, φρόντισαν αυτοί και μοναστήρια να ανακαινίσουν ώστε ως ανακαινιστές να βρουν το πορθμείο για τη θεϊκή νήσο των Μακάρων και πισίνες να φτιάξουν προς αναψυχήν και τέρψιν τόσο στο σπίτι στην πόλη όσο και στα εξοχικά.
Σε άρθρο των ΝΕΩΝ αναφερόμενο σε δημοσίευμα του γερμανικού Spiegel, ιδού πώς αντέδρασε ο αναγνώστης με το προσωνύμιο "Αχαιός":

"Ελπίζω να μείνουν για πάντα και να μην φύγουν ποτέ μπάς και γίνουμε ποτέ σύγχρονο κράτος και πάψουμε να είμαστε μπανανία. Οπως όλοι καταλαβαίνετε, μόλις κάνουν ότι φύγει το ΔΝΤ οι απατεώνες και άχρηστοι πολιτικοί που έχουμε στην Ελλάδα θα υποκύψουν στους εργατοπατέρες με αποτέλεσμα πάλι να χρεοκοπήσουμε κυρίως λόγω των Δημοσίων Υπαλλήλων και της ρεμούλας που παίζει στο Δημόσιο., Οπότε, όχι 10 χρόνια επιτήρηση, 100 χρόνια επιτήρηση και να μην φύγει ποτέ το ΔΝΤ απο δώ."

Με λίγα λόγια, "σφάξε με Αγά μ', ν' αγιάσω". Παράξενο, λέω, όμως που προηγούμενες επιτηρήσεις δεν οδήγησαν σε χρηστή διοίκηση, μα σε περισσότερη απατεωνιά με συνεργασία. Είναι αφέλεια συχνή στην κοινή γνώμη η φανταστική υπόθεση ότι κάπου στη Δύση ζει ένα είδος αγνών πουλιών, καπιταλιστών μα προτεσταντών, άτεγκτων μα αγνών που θυσιάζεται για την ιδεώδη λειτουργία του συστήματος. Όπως τους υπαινίσσεται ο Max Weber. Τέτοιο είδος δεν υπήρξε ποτέ. Τα συστήματά τους ήταν αποδοτικά και σώρευσαν πλούτο γιατί ρήμαξαν τις αποικίες, κατέκλεψαν τις ζωές των Ευρωπαίων δύο φορές στον 20 ο αι., πούλησαν οπλισμό και προστασία νταβατζή ήδη από τον 19 ο αι., πλούτισαν με τις πρώτες ύλες άλλων φτωχών χωρών που τις αγόρασαν με όρους διομολογήσεων.
Έπειτα είναι και οι λογοτέχνες, οι δημοσιολόγοι και οι μεταξύ τους επιμειξίες.
Χαριτωμένα κείμενα, νοσταλγικά. Αφορούν την ανάμνηση της παιδικής ηλικίας και τις ενθυμήσεις από κουτσουρεμένες αφηγήσεις των άλλων. Σημειώνει, επί παραδείγματι, ο Γιάννης Ξανθούλης τα παρακάτω:

"Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους ... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας . Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας . Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας ... Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών. Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές. Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια ... ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; Ποιος θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις ... Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τριτοκοσμικούς. Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει ... ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας".

Έκπληκτος διάβαζα το κείμενο αυτό που μου απέστειλε φίλη τις προάλλες. Παίζοντας με τις λέξεις, βάζοντας στο σέικερ ακραίες εικόνες ανάμεικτες, δημιουργεί ο λογοτέχνης ευχάριστο σύννεφο. Αυτή είναι η μερίδα του στο λόγο. Κάτι θυμόμαστε από τα σχολικά αναγνωστικά, κάπως ωραίο ήταν το φαγητό στα οικογενειακά τραπέζια των παιδικών χρόνων, κάπως πιο λιγνοί ήταν οι άνθρωποι κι οι φιγούρες τους γλυκύτερες. Μα από εκεί μέχρι την εξιδανίκευση της φτώχειας ως βασικού φυλετικού χαρακτηριστικού ακμής και προκοπής υπάρχει πολύς δρόμος. Και ανησυχώ μήπως τον διαβούμε όλον, για να θυμηθούμε ότι ούτε τα κλασσικά δημιουργήματα, ούτε τα βυζαντινά ούτε τα νεοκλασσικά ούτε τα μοντέρνα διαμάντια έγιναν χάρη στην πενία.
Και, εν τέλει, σκέφτομαι το ακόλουθο: για να βρεις το χαμένο δήθεν μέτρο των πραγμάτων, προϋπόθεση είναι να έχεις συνειδητοποιήσει πως βρίσκεσαι πια εκτός μέτρου. Αμφιβάλλω αν ο νεοέλληνας συμπολίτης είχε την εντύπωση ότι κινούνταν δυσαρμονικά κι εκτός μέτρου. Τίποτα δεν τον είχε ενημερώσει σχετικά: ούτε η βλακώδης εγχώρια ειδησεογραφία, ούτε η λειψή του μόρφωση, ούτε η δημόσια προστασία από όσα πρόβαλλαν οι διαφημιστές και οι πράκτορες των Τραπεζών που τον μάγευαν τηλεφωνικώς σαν τις κυρίες που λάνσαραν Tupperware στο τέλος της εποχής που νοσταλγεί κατ' εξακολούθηση ο Γ. Ξανθούλης.

Μετωνυμόπολη

Λουλουδάτη Τιμωρία

Παρακολουθώντας με ποιες τεχνικές επιχειρείται να μετατραπεί
η οργή των πολιτών
η πικρία των σκεπτόμενων
η απογοήτευση των εργαζόμενων
η απόγνωση των συνταξιούχων
η ανασφάλεια των γονέων
ο εφιάλτης των αίφνης αφυπνισμένων νέων
η τύψη των εκλογέων το πάλαι και πρόσφατα
σε εθνικό σάλπισμα και παραλήρημα με το φρύδι υψωμένο απέναντι στους "κακούς" και "δύσπιστους" ξένους, ενώ το αντίστοιχο χέρι εκτείνεται ψωμοζητώντας,
νιώθω ότι δεν απομένει και πολύς καιρός για στερεότυπα και λόγο στρογγυλό που ταιριάζει σε αμφιθέατρα νομαρχιών. Πόσο ιδιώνυμο αδίκημα να γίνει πια το γιαούρτωμα;
Ο ξένος Τύπος δημοσίευε αυτόν τον καιρό γελοιογραφίες για το πώς ο πρόεδρος της Ε.Ε. Herman Van Rompuy (εκείνος που χαρακτηρίστηκε από Βρετανό ευρωβουλευτή χαρισματικός όσο κι ένα σφουγγαρόπανο) μπαίνει με φαράσι και σκούπα να συμμαζέψει τα σπασμένα πιάτα μετά το "Ελληνικό Πάρτι". Αφού ο λόγος το έφερε, ποτέ δεν ήμουν μέτοχος σε πάρτι ελληνικό, εκτός κι αν συνέβη ανεπαισθήτως.
Η ευτέλεια των ανθρώπων φαίνεται κυρίως στην ευτέλεια του λόγου. Όχι τόσο του λόγου αυτών που αγορεύουν, γιατί αυτοί κάνουν καλοπληρωμένο επάγγελμα. Φαίνεται κυρίως στην ανοχή εκείνων που ακροώνται. Ο λόγος περί θυσίας κι εθνικής συνευθύνης, τα παίγνια με τον πατριωτισμό, όλα αυτά είναι κατεξοχήν συνηθισμένα. Στην Ελλάδα μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν επί πολύ κι από πολλούς. Ο εθνικός λόγος είναι διαβρωτικός: διαβρέχει πολλά επίπεδα εκφοράς. Αισθηματοποιεί και συσκοτίζει. Κάτω από τη γαλανόλευκη πάλι θα σπρωχτούν όσα δε βολεύουν ενόχους. Κι από το "κρύψε-κρύψε" και "μετονόμασε ό,τι προλαβαίνεις" ξεπέρασε η απωθημένη σκόνη το ύψος του Ολύμπου. Φευ, όχι κι η αξιοπρέπεια και η συνείδηση των υπευθύνων.

Της σημειολογίας η πανήγυρις ήτοι το παναϊρ στο ντουβάρι

Τα όσα μεσολάβησαν δραματικά εδώ και πάνω από δεκαπέντε χρόνια και συρρίκνωσαν την εμπιστοσύνη των πολιτών στο δημόσιο λόγο, διέστρεψαν την εμπιστοσύνη σε ιδέες που δεν έχουν αντίκρισμα σε κάποια μπάνκα, καταδολιεύτηκαν την υπεύθυνη πίστη σε έναν ολόκληρο εαυτό, δεν έχω σκοπό να τα αναφέρω εδώ ούτε λεπτομερειακά ούτε με συνοπτικά περιγράμματα. Όμως, αφού ακόμα διαβάζω τα νέα, δεν μπορώ παρά να θυμώνω με όσα συνεχίζουν στη γραμμή της κενολογίας.
Διάβασα με απορία τη δήλωση του υποψηφίου για την αρχηγία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Δ. Αβραμόπουλου! Ενώ γύρω τους εκφράστηκαν τα εντονότερα συναισθήματα δυσφορίας για τα προηγούμενα πέντε χρόνια από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που έδινε κι έδινε χρόνο, ελπίδες κι εμπιστοσύνη, ενώ το 83% εκπεφρασμένης εκτίμησης στη σύνθεση της νέας κυβέρνησης δείχνει πόση ανάγκη έχει ο πολίτης να δει κάτι να κινείται, εκείνος έμεινε σε μια από τα ίδια. Κι ενώ φάνηκε λάλος ο τέως υπουργός, θυμίζω ότι για πρώτη φορά δε συνεδριάζει η κοινοβουλευτική ομάδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προ της πανηγυρικής έναρξης της βουλευτικής περιόδου. Σύμφωνα με την ειδησεογραφία:

Ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του ο κ. Αβραμόπουλος είπε ότι η ΝΔ χρειάζεται ένα νέο ξεκίνημα. «Το μήνυμα των εκλογών ήταν ηχηρό. Οι πολίτες μας είπαν: 'Aλλάξτε τα όλα'. 'Αλλάξτε και σεις'» είπε.

Ο κ. Αβραμόπουλος έκανε λόγο για μία «νέα, σύγχρονη, κεντροδεξιά παράταξη» και «μία παράταξη αξιών, όχι μία παράταξη μηχανισμών».

Ο ίδιος τόνισε ότι «η πρότασή μου για εκλογή του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας από την κοινωνική μας βάση είναι ο μόνος δρόμος για να αλλάξουμε εποχή. Να εμβαθύνουμε τη δημοκρατία και να δώσουμε φωνή και ρόλο στην κοινωνία των πολιτών, που προσβλέπει σε εμάς. Είναι ο μόνος τρόπος να διασφαλίσουμε την ενότητα και την προοπτική της παράταξής μας».

«Ισχυρότερη νομιμότητα από την επιλογή των πολιτών δεν υπάρχει. Ισχυρότερη αντιπολίτευση, με μία ηγεσία προερχόμενη από τη βάση, δεν υπάρχει. Ισχυρότερη ηγεσία για το αύριο, με όλους τους πολίτες δίπλα της, δεν υπάρχει."

Οι πολίτες λοιπόν είπαν αλλάξτε τα όλα, αλλάξτε και εσείς...

Διαβάζει κανείς το βιογραφικό του ανδρός. Τιμητικά διδακτορικά και καθηγεσίες χάριν των δημοσίων σχέσεων ξένων κρατών. Αποσιωπώνται κατ' ουσίαν τα χρόνια της παρεκκλίνουσας πολιτικής διαδρομής και της συναφούς εκλογικής αποτυχίας (Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών 2001-2002). Απλά αναφέρεται σα να ήταν σωματείο αλληλοβοήθειας. Φυσικά η διπλωματική καριέρα 13 ετών δεν καρποφόρησε σε μεγάλα: δύο προξενικές θέσεις (Λιέγη και Γενεύη) αφού η εξέλιξη εκεί προχωρά με τον υπηρεσιακό τρόπο και δεν επιτρέπει θεαματικά άλματα εκτός από το σάλτο μορτάλε. Σε σχέση με τη Δημαρχία των Αθηνών, νομίζω πως ό,τι θυμάται ο Αθηναίος από εκείνα τα λαμπρά (καθώς ισχυρίζεται ο δικτυακός τόπος) χρόνια είναι τα κάγκελα με τις χρυσοστολισμένες επιστέψεις στους πασσάλους, που στοίχισαν ανθρώπινες ζωές και μετέτρεψαν ατυχήματα σε δυστυχήματα. Ευτυχώς, πλείστα όσα έχουν απομακρυνθεί. Οι αφίσες του υπουργείου τουρισμού ήταν υπερφίαλες κι άρες μάρες κουκουνάρες, ενώ ταυτόχρονα υποβαθμίστηκε το τουριστικό προϊόν. Στο Υπουργείο Υγείας, καταχρεώθηκε το δημόσιο σύστημα υγείας, οι φαρμακευτικές και τα ιδιωτικά θεραπευτήρια θησαύρισαν, τα κρατικά νοσοκομεία ζητούσαν από πολλούς ασθενείς να προμηθεύονται οι ίδιοι τα αναλώσιμα και τέτοια κατορθώματα.

Έτσι φτάνουμε στην εικόνα, που ζητά να πείσει αφού τα έργα δε στέκονται αυτάρκη.

Και να, στον τοίχο θηριώδεις οι πολυκατοικίες της Αθήνας, μια ελληνική σημαία κουρελού να κυματίζει, διακοσμητικά παλαιά βιβλία, από αυτά που έχουν ακριβό δέρμα στη βιβλιοδεσία τους και φελιζόλ ή άδηλο περιεχόμενο εντός τους, εικόνισμα Βρεφοκρατούσας και φυσικά οικογενειακές φωτογραφίες ασφάλειας κι επιτυχίας. Κάπου ο φακός δείχνει σκιά αληθείας στον τοίχο, ένα όρνεο αρπάζει κάτι στο ράμφος του. Ό,τι ακριβώς απαιτείται όταν κάποιος υποστηρίζει ότι κατάλαβε τι σημαίνει "Αλλάξτε τα όλα. Αλλάξτε και εσείς."

Swedish again (with some Norwegian accent)

One recalls clearly how the world got ecstatic watching the presidential campaigns of the candidates in the U.S. The global public opinion invested interest and hope concerning the internal political processes of a foreign state. What could show more precisely the success of the superpower hegemony of the United States? No matter what, in many parts of the world people were looking up at Obama as if he was to be elected for the presidency in their own country. Intellectuals and analysts were trying to decide about the dynamics and potentials of his role, militants were doubting him and his declarations. And, once he was elected, there was a wave of global relief and enthusiasm. Indeed, active, outspoken, personal and direct, he has been entitled to some special attention, even more so if he is to be compared with the failure of the previous president to become anything close to the positive icon of a leader. I see the qualities of an inspired orator in him. He has achieved a high level of inspiring speech, beyond the stereotypical phrases of early 2000s. And I have to say that I agree with major parts of his approach to economy and social policy. In terms of delivered policy though, we still see the situation in Afghanistan, the recent unpleasant developments in Pakistan, the crudity of the Israeli stance in the Middle East peace process- if any-, the open wound of Iraq, the confused steps about the detainees of Guantanamo, etc. One, at this point, whispers the classical demand while evaluating the success of a worthy citizen "Λόγω μεν, έργω δε" (Oration on the one side, practical realizations on the other). And one comprehends that president Obama, who is not newly elected anymore, has quite a way to go.
I was surprised by the decision of the Norwegian Nobel Prize committee to grant its Peace Prize to Pres. Obama. It claimed that he won it due to "his extraordinary efforts to strengthen international diplomacy and cooperation between peoples," citing his fledgling push for nuclear disarmament and his outreach to the Muslim world. It was all about hope and promise. But, let me say, it is like awarding a third year university student with the Nobel for Physics, because he is bright and hardworking and he promises to achieve much and extraordinary at some point.

Νάνι Μερθέντες

Mercedes Sosa- "La Negra" or "The Voice of the Voiceless"- has been an emblematic figure in many aspects.
She had set her firm foundation on the folk musical tradition of her country (Argentina) and became a voice of innovation. She stood by the youth, she supported new artists.
She was politically conscious and a fighter against oppression during the gloomy years of successive dictatorships. She got arrested in 1979 on stage along with people from the audience. Nueva Cancion represented a disturbance: most of genuine art becomes a disturbance.
She died last night in Buenos Aires.
I will miss her face behind her big glasses.
Here is a sample of her collaboration with Maria Farantouri, a lullaby by Manos Hadjidakis and Nikos Gatsos (a translated poem of F.G. Lorca). Her accent is great and the tone is superb.

Πέμψον ημάς εις τους χοίρους, ίνα εις αυτούς εισέλθωμεν (Κατά Μάρκον, 5, 12)

Αγαπημένος Bruegel: Η σκηνή με τα μαργαριτάρια και τους χοίρους βρίκεται κάτω, κεντρικά, στο δεύτερο διάζωμα.

Όταν διάβασα τον κ. Υπουργό Υγείας να διαβεβαιώνει το Μέγα Πανελλήνιο πως "ουδέν κρούσμα" εκδηλώθηκε και να μην ανησυχεί -έτσι κι αλλιώς τα νοσοκομεία είναι λειψά, δε θα ωφελήσουν περισσότερο από το εικονοστάσι...
Όταν διάβασα τον κ. Υπουργό Παιδείας να λέει ότι θα ανοίξει blog για εκπαιδευτικούς και μαθητές να πουν τον πόνο και τις ιδέες τους -έτσι κι αλλιώς έχω ιδίαν πείραν λεπτομερή της αναλγησίας ενός βάρβαρου κράτους απέναντι στους εργαζόμενούς του...
Όταν διάβασα τον κ. Αναπληρωτή Υπουργό Χωροφυλακής να ζητά εκ νέου διάλογο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων και ότι ήρθε επιτέλους η στιγμή να λειτουργήσει το στρατόπεδο συγκέντρωσης των παράνομων μεταναστών (εκείνο του οποίου η λειτουργία απετράπη την τελευταία στιγμή πριν την Ολυμπιάδα του 2004)...
κατάλαβα ότι δεν ταιριάζει άλλη πανδημία ως σκιάχτρο παρά εκείνη της γρίπης των χοίρων. Ευτυχώς, ο λεπταίσθητος πολίτης δε θα στερηθεί τα κοψίδια του, γιατί φαίνεται ότι το χοιρινό κρέας δεν ενοχοποιείται για τη μετάδοση της νόσου. Οι μακάβριοι χοροί έχουν πάντα ενδιαφέρον, στους μεσαίωνες.

Ξεκάνοντας... Undoing...

Πώς γιατρεύεις την εικόνα;
Κόβοντάς την σε μικρά κομμάτια, μέχρι που γίνεται συμφυρμός απροσδιόριστης προέλευσης πίξελ. Όπως διαλύεις την εντύπωση και τη λεκτική της διατύπωση σε πληθώρα από νιφάδες κομφετί "ναι μεν, αλλά...", "ναι μεν, αλλά...", "ναι μεν, αλλά...". Η ζωή βεβαίως ναι, αλλά και οι περιουσίες; Τα ουσιαστικά προβλήματα βεβαίως ναι, αλλά και η κοινωνική ειρήνη κι η ασφάλεια; Η συνοφρυωμένη νεολαία βεβαίως ναι, αλλά κι η διεθνής εικόνα της χώρας μας; Τέτοια.
Πώς γιατρεύεις την εικόνα;
Καλύπτοντάς την με άλλες πιο θωπευτικές στα μάτια.
Παραδείγματος χάριν:

Το βλέπεις στη φωτιά, με τόση απελπισία στο συμβολισμό της. Να καίγεται: ό,τι δεν μπορεί να κρεμάσει ονειροφαντασίες των παιδιών, ό,τι στήνεται ως προοίμιο για ψώνια στην Ερμού, ό,τι προσκαλεί για ποιο ξεφάντωμα, ποιων ημερών...

Μετά εννιά μέρες το βλέπεις τσίλικο πάλι, άκαυστο, θαυματουργό να περιτριγυρίζεται αυτήν τη φορά από γιορτινές φλόγες και πυροτεχνήματα, με την άδεια του νόμου, με το δήμαρχο να πατάει το κουμπί και να λέει πως το θέαμα πρέπει να συνεχιστεί κι ότι, ασφαλώς, θα λειτουργήσει και το χωριό του Άη Βασίλη. Να γιατρέψουμε τις πληγές, λέει. Να γίνουμε όλοι ένα τσιρότο. Είθε...

Κάπου ανάμεσα στα δυο, σε ό,τι έγινε κι σε ό,τι ξέγινε, στέκονται οι ιδεονόμοι. Φαντάζομαι πως κι αυτοί είναι βέβαιοι ότι προσφέρουν έργο κοινωνικό, ότι προστατεύουν αξίες ή Αξίες ή την τιμή τους, να μην τους κακολογήσουν αργότερα πως "το θαύμα της Βηθλεέμ" συντελέστηκε κάπου στα γκραφίτι των Εξαρχείων, αντί της Πλατείας του Συντάγματος, ως ώφειλεν.
Και γι'αυτό αργούσαν τα εργαστήρια να δώσουν το πόρισμα της βαλλιστικής εξέτασης κι ο "Δημόκριτος" να αποφανθεί για τις "επίκτητες ύλες" που βρέθηκαν πάνω στη σφαίρα. Ήλπιζαν να ξαναφτιάξουν τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τσίλικο κι εκείνον, κι ό,τι έγινε να ξεγινόταν. Καμιά φορά όμως με τα συνώνυμα υπάρχουν νοηματικές αναντιστοιχίες ή αναντίστοιχες αποχρώσεις.

Υπέρ του Αδυνάτου

Στα σχολεία της γενιάς μου (εκεί στα τέλη του '70 και στο μεγάλο κόσμων μπλέντερ '80) πολύ πίστευαν στην αρχαιογνωσία. Έτσι, αποστήθισα λόγους ολόκληρους, αλλά κι επεισόδια τραγικού λόγου και παραθέματα από ιστορικούς, τι Θουκυδίδη, τι Ξενοφώντα, τι Αρριανό και τον πιο ταιριαστό στα minima των καιρών Πλούταρχο... Αργότερα είδα με έκπληξη το πρόγραμμα που κλήθηκα να υπηρετήσω ως δάσκαλος της γλώσσας μας, να παραμένει σχεδόν αναλλοίωτο, αλλά οι καιροί να το μεταθέτουν σε σφαίρα καθαρά "φιλολογική", όπως λέμε καγχαστικά για πράγματα που χρησιμοποιούνται ως επίχρυσα ποικίλματα.

Η διαφορά που παρατήρησα ήταν η σχετική προτίμηση προς ρητορικά κείμενα, τα οποία διδάσκονται εκτενέστερα. Ίσως ήταν η εποχή που κάποιοι αρπάχτηκαν, αξιοκρατικά βεβαίως, από την κρικέλα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου κι είπαν να εφαρμόσουν όσα έμαθαν στα βρετανικά κι αμερικανικά πανεπιστήμια, όπου έλαβαν περγαμηνές και τίτλους: αυτό το συνήθειο των "δισσών λόγων" και της ρητορικής απόδειξης το οποίο ανάπτυξαν ως εβδομαδιαίο παίγνιο οι εκεί ομάδες εκκολαπτόμενων λογίων, πολιτευτών και διευθυντικών στελεχών.

Ο Λυσέας σε τρυφερά συναδερφικά χέρια

Προσωπικά, αγαπώ τους δικανικούς, ένεκα που παλεύουν για χειροπιαστά πράγματα, ένα επίδομα, , κάποια κληρονομιά, την καταδίκη, την αθώωση, το φόβο της φυλακής ή της ατιμωρησίας. Εκεί οι αποδείξεις πρέπει να παρατεθούν πειστικές και συγκεκριμένες, οι μάρτυρες να εξεταστούν με έξυπνο τρόπο, τα συμπεράσματα να βαδίζουν λογικά στο Ζάλογγό τους.
Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός της αναθεώρησης στις προτιμήσεις. Ήρθε η μέρα να εγκαινιαστεί ένα υβριδικό είδος, ώστε, σε ώρες που αρμόζει ο Επιτάφιος, να αναγιγνώσκεται στεντορεία τη φωνή κάτι δικανικό, ένα απολογητικό υπόμνημα λόγου χάριν. Όχι Λυσίας, όχι. Αλλά Επαμεινώνδας Κορκονέας (που ακούγεται ωραίο κι ελλαδίτικο) χτενισμένος από κάποιον μετρ στο είδος, κάποιον Κούγια, αυτόν που διακρίνεται στο τρίαθλον (λόγος, συνεντεύξεις πιπεράτες και πήδημα τοίχων και κιγκλιδωμάτων). Ύστερα, μπορούμε να ζητούμε από τους μαθητές να το μετατρέπουν σε αττικό λόγο, το αντίστροφο που λέμε. Ιδού:

Ο Ανδοκούγιας

"...ο θανών και η παρέα του, πριν έρθουν να συμμετάσχουν στο συγκεκριμένο πλήθος το οποίο είχε συγκεντρωθεί και θα επιτίθετο, όπως συνηθίζεται κάθε Σάββατο, στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, είχαν πάει στο κλειστό κολυμβητήριο Χαλανδρίου, στον αγώνα πόλο Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού και είχαν συμμετάσχει στα επεισόδια που σημειώθηκαν, επιφέροντας τον τραυματισμό πολιτών και του προπονητή του Ολυμπιακού, με τη ρήψη αντικειμένων και τη χρήση σιδηρολοστών». ... «Αλλωστε έχω πληροφορηθεί ότι οι νέοι αυτοί, ενώ κατοικούν στο Π.Ψυχικό και είναι γόνοι πλουσίων οικογενειών, συνηθίζουν να συχνάζουν στα Εξάρχεια, τα οποία επιλέγουν ως χώρο διασκέδασης, αλλά και σε διάφορα γήπεδα όπου προκαλούν επεισόδια, μην επιδεικνύοντας την αναμενόμενη συμπεριφορά και προσωπικότητα ενός 15άχρονου εφήβου». ... «Ο θανών είχε αποβληθεί από τη σχολή Μωραΐτη και άλλαζε συχνά σχολεία, γεγονός που αποτυπώνει μια αποκλίνουσα συμπεριφορά». ... «Βλέποντας σε απόσταση 10-15 μέτρων την ομάδα περίπου 30 ατόμων, μην μπορώντας να αναχαιτίσουμε την επιθετική τους πορεία και ευρισκόμενοι σε κατάσταση φόβου για την ίδια μας τη ζωή, κινηθήκαμε να φύγουμε στρέφοντας την πλάτη μας προς το μέρος τους. »Ταυτόχρονα, προκειμένου να διασφαλίσουμε τη διαφυγή μας, όντας ταραγμένος και φοβισμένος, αφού το πλήθος δεν ανέκοψε την πορεία του, παρά τη ρήψη χειροβομβίδας κρότου λάμψης από το συνάδελφό μου, έβγαλα το υπηρεσιακό μου όπλο από τη θήκη και, από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έριξα δύο προειδοποιητικές βολές στον αέρα, μπορεί και τρίτη, που δεν είχα συνειδητοποιήσει, αλλά μου την υπενθύμισε ο συγκατηγορούμενός μου». ... «δεν θα προέβαινα ποτέ σε μια τέτοια ακραία ενέργεια, δηλαδή στη χρήση του όπλου μου εναντίον οποιουδήποτε ανθρώπου, πολύ περισσότερο ενός εφήβου, δεδομένου ότι είμαι και εγώ πατέρας τριών ανήλικών παιδιών». ... «μόνη βεβαία και αδιαμφισβήτητη εκδοχή για το θανάσιμο τραυματισμό του είναι ο εξοστρακισμός μιας εκ των βολίδων που ερίφθησαν προειδοποιητικά στον αέρα, όπως από την αρχή ισχυρίζομαι» και ζητά να αφεθεί ελεύθερος άνευ περιοριστικών όρων και να απαλλαχθεί διά βουλεύματος.

Δε μετάνιωσα ποτέ για τα αρχαία που έμαθα, για τα κείμενα που ρέουν σαν ιώδιο στους ξεροπόταμους του μυαλού μου κάθε λίγο. Η αρχαιογνωσία μου τούτο μόνο το επίτευγμα κατόρθωσε, να γνωρίζω την Ώρα του Επιταφίου, να αναγνωρίζω την Ώρα του Ψεύδεσθαι και να έχω αυτήν τη λεγόμενη ενσυναίσθηση (empathy) για το πρότυπο χρυσό χιλιόγραμμο που φυραίνει στην προθήκη του κοντά στο Παρίσι.

Α! και να μην ξεχάσω, "Καλά Χριστούγεννα"

Αθήνα, Αθήνα... μικρό γαλάζιο κρίνο/ Athens, Athens, Little Blue Lilly.

Η μικρή μας πολιτεία είναι ωραία
έχει τα πάντα,
θα εκραγεί από ευτυχία

έχει δρόμους, ανηφόρες, κατηφόρες,
μαγαζιά όλες τις ώρες ανοιχτά, λεωφορεία,
ρετιρέ ψυχιατρεία,
για όσους δε μπορούν ν' ακούνε
την απέναντι κυρία που ουρλιάζει
που όλο λέει πως η μικρή μας πολιτεία
είναι ωραία και ότι σε λίγο θα εκραγεί από ευτυχία.
Η μικρή μας πολιτεία είναι ωραία έχει τα πάντα
θα εκραγεί από ευτυχία
έχει νόμους, υπονόμους, αστυνόμους,
παρανόμους, ταχυδρόμους,
δε θα τους αφήσουμε ποτέ ξανά στο σπίτι μόνους
όσους δε μπορούν ν' ακούνε
την απέναντι κυρία που ουρλιάζει
που όλο λέει πως η μικρή μας πολιτεία
είναι ωραία κι ότι σε λίγο θα εκραγεί από ευτυχία

Έχει σκύλους, έχει γάτες
συνεπείς επαναστάτες θα μου πούνε
πότε κάνω λάθος, πότε μ' οδηγεί το πάθος
στη διαστροφή, στην καταστροφή
θα 'ρθουν να σε σώσουν την κατάλληλη στιγμή

Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Η μικρή μας πολιτεία, Άλλη μια μέρα

Our small city is pretty
Everything is available
It will explode out of happiness
It has gotten streets, uphill ways and ways downhill

shops are kept open, it has gotten buses, roofs,
mental hospitals for those
who cannot bear the screaming lady
that assures us that our small city is pretty
and will shortly explode out of happiness

November 1985, the assassination of Mikhalis Kaltezas

Our small city is pretty
Everything is available
It will explode out of happiness
It has gotten laws, sewers, policemen, outlaws, mailmen
we won't let them again at home alone those who cannot bear the screaming lady that assures us that our small city is pretty and will shortly explode out of happiness
It has gotten dogs and cats
consistent revolutionaries to tell me
when I am wrong,
when I am led by passion to perversion or destruction and who will come to rescue me on time.

Paulos Paulidis and B-Movies, Our Small City, One Day more

Α! και να μην ξεχάσω, "Καλά Χριστούγεννα"

Applying the socialism of vultures

"Τραπεζική κόλαση από χθες και στην Ευρώπη. Διάφορες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σαν σύγχρονοι... «Ρομπέν των πλουσίων», αρπάζουν από τους κρατικούς προϋπολογισμούς τα ευρώ κατά δεκάδες δισεκατομμύρια και τα δίνουν για να σώσουν... τράπεζες!

.....
Παίρνουν τα χρήματα από τη φορολόγηση των εργαζομένων και τα δίνουν στα παράσιτα, τα οποία όσο κέρδιζαν τσέπωναν τα αμύθητα κέρδη και τώρα που το σύστημα καταρρέει εξαιτίας της απληστίας τους φωνάζουν ότι πρέπει να... κοινωνικοποιηθούν οι ζημιές τους και να τις πληρώσουμε όλοι οι υπόλοιποι!
.....
Αυτό σημαίνει αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου για μια ακόμη φορά σε τεράστια κλίμακα, αφού μιλάμε για συνολικό ποσό που υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Αναδιανομή υπέρ των... πλουσίων!
.....
Ιδεολογικό θράσος των ηγετών της ΕΕ

Βράζουν από αγανάκτηση οι πολίτες, όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά ακόμη και των ΗΠΑ, καθώς βλέπουν τις κυβερνήσεις να σπεύδουν να αρπάζουν ένα τρισεκατομμύριο δολάρια από τα χρήματα των φορολογουμένων, για να τα δώσουν στους «τζογαδόρους» τραπεζίτες. Αυτό φοβίζει τους ηγέτες.

Η Μέρκελ έχει δηλώσει ότι ανησυχεί πως «οι προσπάθειες απαξίωσης του νεοφιλελευθερισμού της ελεύθερης αγοράς ίσως γίνουν όπλο στα χέρια της Αριστεράς». Ο Σαρκοζί χαρακτήρισε «ιστορικό λάθος» οποιαδήποτε «επιστροφή στην κοινοκτημοσύνη του παρελθόντος».

Αντί να προσπαθούν να κατευνάσουν τη δίκαιη οργή των λαών και να δουν πώς θα αποτρέψουν τη συνέχιση τέτοιων φαινομένων, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανησυχούν μήπως κληθούν να καταβάλουν το πολιτικό κόστος της κρίσης, στην οποία οδήγησαν οι επιλογές και η γραμμή των κυβερνήσεων."

To summarize the article of Giorgos Delastik in the Greek newspaper Ethnos (Sept 30th 2008): During the crisis of the international markets and the Stock Exchange market, all governments recall the notion of collective, "social" responsibility in order to contain the phenomenon. Therefore they kiss goodbye to large sums of money gathered by means of taxation . This money (the collective social treasure) logically should finance their social, educational, health care etc. policies. Instead, it is now generously spent to cover the damage done by the excesses of a greedy bank sector. This neo-yuppie glasshouse (the BANKS) tried to maximize the profit and invested in risky markets and products and now it is asked to pay the damage, in the same way that many people destroyed their lives for a delayed mortgage instalment.

I would like here to mention that the golden boys who have been playing for the sake of maximum commissions and moved in the best flats in town, drove the fanciest models of the best automobile brands and wore the finest cashmere money can buy, now demand so that the states (the mechanisms formed, elected, representing and financed directly by the citizens) will take their share in the damage. The governments indeed are eager to do so. They are exactly the same governments , which all the more frequently characterize unanimously as irresponsible and selfish the tiniest claim of any professional sector for a rise or securing pension rights. They build their xenophobic attitudes on hard financial records. They privatize education to make it more "competitive" and "open". They close down institutions such as rehabilitation of drug addicts, because they are "costly". In Italy the scared and depressed employee of the Etruscan History and Art museum told me that they will fire half of the personnel: they are too many and so expensive. I won't mention the equally gray situation I go through hearing the same claims by the ones who have taken an oath to promote education and culture.

But definitely the golden boy should not lose his villa and his children should pursue their education at the most expensive schools, in order to create out of neo-yuppies the neo-aristocrats... I wonder if this lenient stance originates from the fact that many ministerial and parliamentarian daughters are married to such golden tramps, so it is just a natural reaction in the family.

Doubting it...

I read with interest the article of a friend (Dr. Amer Al Sabaileh) under the title:
"Impeachment is precisely the remedy" (published in The Star -15/09/2008)
but I felt that the conclusion goes far beyond impeachment. The underlying thought and the basic bibliographical reference suggest physical punishment. Personally, for the state of things we are in, neither would I choose Machiavelli nor would I imply any therapeutic wonders based on the saudization of the public sphere. Very dubious results the guillotines brought. And the public sentiment in these days of fraud and deception at the stock markets (the local one included) is not/should not be enough of an excuse that permits any populist evocation of steaming and rightfully shed blood...

300 times

Again obvious politics in Hollywood. Two decades ago it was the space-war and the traveling humongous space ships. Ten years ago, disasters and meteorites, natural disasters and human cruelty. Recently, Greek history and mythology (and other sagas): "Troy" made a good start with the Oriental Trojans represented as a civilized, moral and heroic power. It offered bad services to the U.S. justifications of war against oriental tyrannies (Iraq). Then, this error was rectified with "Alexander", where Darius appears as Osama bin Laden. Now the "300", (always they forget the 700 poor Thespians who also volunteered to help Leonidas and die at Thermopylae- even in Greek history books they put them in the shadow zone of secondary figures.)


Reactions:1. http://www.freerepublic.com/focus/f-news/1799652/posts
2. http://www.300spartanwarriors.com/
The pics are from Frank Miller's "300", and in the second one a comparison between the comic drawing and the movie scene.
Not that far from the account of Herodotus who did field work and interviews just 30 years after the events (480 B.C.).
Personally I remember the monument of Thermopylae always on our family trips to Athens. Always my father would stop there and we would play, by the basis of Leonidas statue. Even I remember once I forgot there one of my favorite toys: a small spear man made of led and coloured in red and vivid blue. A miniature of historical instrumentation.