Πατριδογνωσία -γ΄"Η Αγνώριστη"

Τικ: η αναζήτηση των ημερομηνιών
Τοκ: η αναζήτηση εισιτηρίου, συχνά με την αγωνία του συναλλάγματος
Τικ: να φτιάχνω συγκεντρωμένος τις αποσκευές, ανάμεσα σε δυο ανάγκες- να φέρω τεκμήρια της αγάπης και να μην εξαντλήσω τη μέση μου
Τοκ: να παίρνω το δρόμο προς το αεροδρόμιο με προσμονή για τις μέρες που έρχονται στην πατρίδα, με στενοχώρια για όσα επ' ολίγον διακόπτονται στη δεύτερη πατρίδα
Τικ: πάνω από την Αστυπάλαια με πορεία προς Βορρά (ο πηγαιμός)
Τοκ: πάνω από την Αμοργό με πορεία προς Νότο (ο γυρισμός)
Έτσι, ανάμεσα στα άλλα ωρολόγια, έχω κι ετούτον τον μετρονόμο μιας ιδιωτικής μουσικής, κάποτε largo, άλλοτε andante moderato. Όμως, ενώ παίζει ο εαυτός το τσέμπαλο του, κι επειδή το μοτίβο έχει κάποιες σταθερές κινήσεις και τόνους, το μάτι αρχίζει να παρατηρεί το δωμάτιο, δε φοβάται μήπως και χάσει τη μελωδία, το αρμονικό και το παράφωνο. Εδώ στο χαλί βρίσκονται ποταμοί και λίμνες και θάλασσες. Στους τοίχους είναι οι οροσειρές, τα λίγα δάση, οι λευκώνες. Και στη θέση των παραθύρων θα ήταν τα πρόσωπα των ανθρώπων, όμως αυτά είναι σφαλιστά ή αποτρόπαια.
Σκηνή στο λεωφορείο που με πήγαινε βιαστικό στο αεροδρόμιο, κι είχα ραντιστεί από μια σιγανή βροχή, κυριακάτικη, πικροστάλαχτη: Από το βάθος έρχεται νευρική μια τριαντάρα- όμορφα χαρακτηριστικά, μαλλιά κάπως μακρυά, ρούχα που παραπέμπουν σε επαγγελματία του αεροδρομίου ή κάτι σχετικό (απ'αυτούς που πωλούν ή μας φρουρούν). Φωνάζει στον οδηγό "Να πάτε πίσω και να τους κάνετε συστάσεις, δεν είναι δυνατόν να τους έχω πει δυο φορές να κλείσουν το παράθυρο και να με αγνοούν ενώ βρίσκομαι στη χώρα μου. Πρέπει να μας σέβονται, πείτε τους αμέσως αλλιώς θα καλέσω την αστυνομία. Δε θέλω να σας δημιουργήσω προβλήματα." Ο διπλανός μου εξηγεί στη γυναίκα του (είναι σαραντάρηδες) ότι πρόκειται μάλλον για τίποτα μετανάστες. Μεγαλόφωνα λέω: "Μα δε θα έλεγε το ίδιο αν ήταν Έλληνες αυτοί που κρατούσαν ανοιχτό το παράθυρο;" Ο κύριος απαντά νευρικά ότι δεν θα μπει σε πολιτική συζήτηση κι ότι έτσι κι αλλιώς παραέγινε η κατάσταση. Φεύγω προς άλλη θέση φωνάζοντας ότι έγιναν όλοι τόσο εύκολα ρατσιστές και την κατάντησαν τη χώρα αγνώριστη. Σύντομα θα χρειάζεται τέστ DNA για να δούμε αν κάποιος έχει το δικαίωμα της αναπνοής ή να ανοίξει το παράθυρο. Με τρόμαξε η σιωπή όλων τριγύρω, σα να μη συνέβαινε τίποτα, να ήταν σε άλλο όχημα ή να έπλεαν βαλσαμωμένοι σε λάδι. Μόνο ένα ηλικιωμένο ζευγάρι με κοίταξε και χαμογέλασε, ενθαρρύνοντας.

Doubting it...

I read with interest the article of a friend (Dr. Amer Al Sabaileh) under the title:
"Impeachment is precisely the remedy" (published in The Star -15/09/2008)
but I felt that the conclusion goes far beyond impeachment. The underlying thought and the basic bibliographical reference suggest physical punishment. Personally, for the state of things we are in, neither would I choose Machiavelli nor would I imply any therapeutic wonders based on the saudization of the public sphere. Very dubious results the guillotines brought. And the public sentiment in these days of fraud and deception at the stock markets (the local one included) is not/should not be enough of an excuse that permits any populist evocation of steaming and rightfully shed blood...

Do you feel a bit down these days?

Do you feel the signs of winter? And do your senses take it the hard way?
For example, you cross the pedestrian bridges above main streets of Amman, and you focus on the recent phenomena of the ugliness of advertisements and of the ugliness of selling out public space. All crossing bridges are rented these days: some people decided probably to make some extra money at/for the municipality and in October the Egyptian workers were putting ad-posts, through and through, covering the informative direction posts. While last month the sign was showing "Jarash" and "Ajloun" and "City Centre", now it promises "Super line Mobile Services (they offer three numbers in your package, to deceive and play better games on others...)", "Investment Potentials" and "Courier Services". Moreover, the posts are fixed in a very cheap and hasty way on the cement of the bridge, promising accidents and misfortunes during the windy days to come. Especially the ones that they decided to add electrical lights, to keep the message eloquent day and night. The bridge that I cross the most, the one of Dostoor, used to be an urban beauty: S-shaped, and painted bright blue and yellow. No, it was not good enough for those who bought their rights in ugliness: First they covered the open spaces though which one could had safe views to Queen Rania Street, up to the university and down to Sport City. Then they added the ad-boards, then THEY PAINTED EVERYTHING BLACK. Are they in their minds in a city that lacks in colour and temperature during the summer day can easily reach 43?
Are you a bit down?
Do not worry.
They found the solution to that: A new device of electromagnetic fields will treat you good... It is specially designed for depression and what is does it is called TMS (Trans-cranial Magnetic Stimulation). Hopefully soon they will replace the magnetic security-check gates with it. The security checks are just a ceremony aiming at smiling to the guard and receiving his smile back. But just think what a boost in profit it would be for people entering the Malls with a nice trans cranial push of happiness. Somebody should suggest this idea to the municipality. They are good in business, I think.