Και σαν σε ρωτούν να κρένεις... (β)

Και, συνεχίζοντας στο ίδιο μονότονο ύφος της χθεσινής ανάρτησης, έγραψα μερικά ακόμα στο δικτυακό τόπο της ηλεκτρονικής διαβούλευσης περί θεμάτων ελληνομάθειας στο εξωτερικό. Υποτίθεται ότι το ερώτημα αφορά τις προϋποθέσεις αξιοκρατίας στην επιλογή προσωπικού. Όμως, προτού ο ένας αρχίσει να λέει το κοντό του κι ο άλλος το μακρύ του, δε θα ήταν περιττό να ξεκινάει η προσπάθεια από την τοποθέτηση ειδικευμένου προσωπικού στην ίδια τη Διεύθυνση Παιδείας Ομογενών (ΔΙ.Π.Ο.Δ.Ε) . Παρακολουθούσα στις κατά καιρούς επαφές μου με το Υπουργείο εσμό υπαλλήλων (αποσπασμένων εκπαιδευτικών) που ούτε ειδικό ενδιαφέρον για το αντικείμενο είχαν ούτε καμιά δεξιότητα χειρισμών. Έγινα μάρτυρας αξιοδάκρυτων σκηνών με εκπαιδευτικούς ταπεινωμένους να σέρνονται έξω από γραφεία ή σε διαδρόμους αφού είχαν κληθεί "δι' υπόθεσίν τους", ήτοι να απολογηθούν τυλιγμένοι σε μια κόλλα χαρτί από κάποιον φωστήρα. Στα ανώτερα κλιμάκια έβλεπα οι υπουργοποιήσεις να φέρνουν αλλαγές ανάλογα με τις φιλίες αλλά όχι κατά την ειδίκευση. Ο τέως υπουργός Τουρισμού έφερνε προσωπικό από το υπουργείο εξωτερικών που με απέχθεια και περιφρόνηση αντιμετώπιζε αυτό το "προσωρινό, ο Θεός να δώσει" στάδιο στην υπηρεσιακή αναρρίχηση. Και άλλος άλλους. Δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται στο παρόν γιατί κανείς δεν κάνει απολύτως καμιά κίνηση επικοινωνίας. Ξέρω μονάχα πως έσπρωξαν την Ειδική Γραμματέα Π.Ο.Δ.Ε σε παραίτηση, γιατί όλοι πιστεύουν ότι πρέπει να έχουν πολιτικάντικο όφελος από τα εθνικιστικά πυροτεχνήματα περί αγάπης της γλώσσας και του πολιτισμού μας. Αν τόσο πια τα αγαπούν, αναρωτιέμαι για ποιον λόγο δε σωπαίνουν για ένα δύο χρόνια μπας και κατακαθίσει ο κονιορτός από τις γλωσσικές αστοχίες και τις βαρβαρικές εκποιήσεις του πολιτισμού. Λοιπόν...

Θέμα: Διαφάνεια και αξιοκρατία στον τρόπο επιλογής του εκπαιδευτικού δυναμικού, επαναπροσδιορισμός του χρόνου παραμονής στις εκπαιδευτικές μονάδες, καθώς και του τρόπου αμοιβής τους.


Απόκριση:

Διαφάνεια κι αξιοκρατία, πράγματι. Αλλά ως προς τι;
Συμμετείχα σε δύο διαδικασίες επιλογής/αξιολόγησης. Την πρώτη φορά για απόσπαση σε γραφεία εκπαίδευσης εξωτερικού, την δεύτερη για την απόσπαση φιλολόγων με αυξημένα προσόντα σε φορείς τριτοβάθμιας εκπαίδευσης εξωτερικού.

-Στην πρώτη διαδικασία εξετάστηκα γραπτά και με επιτυχία στην ξένη γλώσσα. Άραγε όμως, επειδή είδα στο μεταξύ κι άλλους επιτυχόντες, αυτό με έχριζε και κατάλληλο για τη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας; Εκεί βρίσκεται το κλειδί αλλά και η γλάστρα με την άμμο της στρουθοκαμήλου. Ένας άξιος φιλόλογος ή δάσκαλος ή μαθηματικός είναι πολύ πιθανόν να αποδειχτεί λιγότερο άξιος όταν βρεθεί στο περιβάλλον της ξένης γλώσσας και χρειαστεί να χειριστεί και την δική του ως ξένη με μηχανισμούς μετάδοσης πέρα από το αυτονόητο της ελλαδικής εγκύκλιας παιδείας. Τώρα θα μου πείτε υπάρχει και το σεμινάριο προετοιμασίας (τότε ελάμβανε χώρα σε κεντρικό ξενοδοχείο στην οδό Πανεπιστημίου). Κι εγώ εκτιμώ τους αστεϊσμούς αλλά, αν θέλουμε να σκυθρωπάσουμε και να σοβαρευτούμε, προετοιμασία τέτοιου είδους σε πέντε ημέρες δε γίνεται. Διάφοροι γενικολογούσαν ή πωλούσαν τα πονήματά τους.
Θεωρώ ότι η καλή γνώση της ξένης γλώσσας, έστω της αγγλικής σε περιπτώσεις, είναι σημαντικό μαξιλάρι ασφαλείας για τον εκπαιδευτικό ώστε να μην απομονωθεί από την κοινωνία υποδοχής, να μη βρεθεί σιωπηλός σε έναν μικρόκοσμο αδυναμίας, να επικοινωνήσει με τους μαθητές του ή τους γονείς τους, αν αυτό απαιτηθεί, στην ενδιάμεση γλώσσα. Όμως δεν είναι επαρκής συνθήκη. Χρειάστηκε να καταβάλω πολύ κόπο για να μάθω ειδικότερες στρατηγικές διδασκαλίας, να βρω υποδείγματα και υλικό αναφοράς.

-Η δεύτερη εμπειρία ήταν ικανοποιητικότερη. Διεξοδική συνέντευξη στις δύο ξένες γλώσσες που είχα δηλώσει. Συζήτηση με επιτροπή ειδικών αξιολογητών πάνω σε ζητήματα μεθόδου και υλικού. Φάκελος υλικού, δημοσιεύσεων, αποδεικτικών. Σημαντικότερη ακόμα ήταν η συμμετοχή μου δύο φορές στα προγράμματα του Κ.Ε.Γ. για την ανταλλαγή εμπειρίας και τον πειραματισμό με νέο υλικό και τη δημιουργία δικτύου ενημέρωσης, τράπεζας υλικού και συνδέσμων. Νομίζω ότι η τέτοιου είδους ετοιμασία θα μας κάνει επαρκέστερους και θα μας προσανατολίσει προς τα επάλληλα επίπεδα πληροφορίας, εφαρμογής, επικοινωνίας που περιλαμβάνει η δουλειά μας.

Σε σχέση με το χρόνο παραμονής στην αλλοδαπή τίθενται διάφορα διλήμματα. Η μια άποψη μιλά για την ισότητα ευκαιριών. Η άλλη επιθυμεί την αξιοποίηση συσσωρευμένης εμπειρίας. Νομίζω ότι τα δύο μπορούν να συνδυαστούν: εκπαιδευτικοί που εκπλήρωσαν το ρόλο τους με ευσυνειδησία και μεράκι θα έπρεπε να μπορούν να συμμετέχουν εκ νέου στις διαδικασίες επιλογής. Δεν ξέρω αν η εμπειρία που ερανίστηκαν πρέπει να μοριοδοτείται ή όχι (φαντάζομαι ότι πρέπει) όμως σε κάθε περίπτωση πρέπει να τους επιτρέπεται να εμφανιστούν στις διαδικασίες αξιολόγησης. Αλλιώς ας ξεκινάμε πάντα στα τυφλά, ας περιμένουμε καμιά τριετία μέχρι να ωριμάσει ο εκπαιδευτικός στο νέο αυτό πεδίο κλπ. Το «ράβε-ξήλωνε» είναι ίδιον πολιτισμικό, φαίνεται.

Ίδιον πολιτισμικό επίσης, από τον Πτωχοπρόδρομο κιόλας, είναι και η ταλαιπωρία των δασκάλων. Η Πολιτεία μου δίνει ακριβώς το νοίκι σε μέτριο σπίτι χωρίς καμία πολυτέλεια, ένα σάντουιτς κι έναν καφέ ανά ημέρα. Αυτή ακριβώς είναι η αγοραστική αξία του επιμισθίου μου με κάθε ειλικρίνεια κι αιδώ. Το πώς έφτασε η ακριβότερη χώρα της περιοχής της Μέσης Ανατολής να προικίζεται με το χαμηλότερο επιμίσθιο και γιατί αγνοήθηκαν οι απεγνωσμένες εκκλήσεις των εκπαιδευτικών από το 2004 και οι εισηγήσεις τριών πρέσβεων, αυτό είναι έργο της διοίκησης που προσκαλεί στη διαβούλευση να απαντήσει. Αποτέλεσμα όμως των απερισκεψιών της είναι το γεγονός ότι απέμεινε ένας εκπαιδευτικός εδώ κι άλλος ένας που για οικογενειακούς λόγους ζήτησε προσωρινά να παραμείνει χωρίς το επιμίσθιο. Πολύ σύντομα, χάριν οικονομίας, φοβάμαι ότι κι αυτά θα κλείσουν. Και, ειδικοί στους Επιτάφιους, θα μιλάμε για την πάλαι ποτέ ελληνόγλωσση εκπαίδευση.

Και σαν σε ρωτούν, να κρένεις... (α)

Προ ημερών έλαβα ηλεκτρονικό μήνυμα από αυτά που έχουν τα βαρύτιμα τελειώματα στη διεύθυνση (gov. και τα παρόμοια). Τωόντι ήταν από το γραφείο της Αναπληρώτριας Υπουργού Παιδείας η οποία ζητούσε από έναν κατάλογο ούτε μακρύ ούτε μικρό να μετάσχουν στην ανοιχτή διαβούλευση για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό. Με προσφώνηση αντικομφορμιστική, με δύο ορθογραφικές αστοχίες και πλημμελή χρήση του αόριστου άρθρου. Κάτι είναι και τούτο γιατί φέτος μέσα σε καθεστώς προσωρινότητας δεν προηγήθηκε καμιά επικοινωνία μαζί μου, δε ζητήθηκε καν η έκθεση πεπραγμένων της έδρας. Αλλά μήπως αξιοποιήθηκαν εννέα εκθέσεις που έχω αποστείλει; Γράφουμε γράμματα και τα ρίχνουμε στο κενό για να γεμίσει, όπως περίπου έλεγε κι ο Σεφέρης.
Τώρα τι είναι η διαδικασία της ηλεκτρονικής διαβούλευσης; Είναι συχνά ο αστάθμητος μηχανισμός δημιουργίας συναινέσεων κι επιλεκτικής επίκλησης μερών του.
Ιδού όμως που δεν το πήρα εντελώς αψήφιστα το πράγμα. Είπα ας πω όσα σκέφτομαι έστω και στρογγυλεμένα. Μπορεί σε κάποιους κάτι να σημαίνουν.


Μέρος Α'.
Θέμα προς διαβούλευση: Αποτίμηση των σημερινών δομών παροχής ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης σε σχέση με (α) την παιδαγωγική τους καταλληλότητα, (β) την αποτελεσματικότητά τους, (γ) το κόστος και (δ) τις προοπτικές κοινωνικο-οικονομικής ένταξης των νέων γενιών ελληνικής καταγωγής στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.

Απόκριση:

Χαίρομαι που αρκετές από τις εκπεφρασμένες απόψεις θίγουν τολμηρά ορισμένα ζητήματα προβληματικής λειτουργίας και πενιχρών αποτελεσμάτων σε ό,τι αφορά την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό.
Κατ’αρχήν διατηρώ αμφιβολίες, οι οποίες αντί να διαλύονται μάλλον πληθαίνουν, σχετικά με τη σοβαρότητα με την οποία εξετάζονται οι προτάσεις δημιουργίας, διατήρησης ή αναμόρφωσης φορέων ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό.
Για παράδειγμα, πόσο σοβαρά έχουν εξεταστεί προτού εγκριθούν οι περιπτώσεις διασποράς εκπαιδευτικών δυνάμεων σε χωριά, πολίχνες και κωμοπόλεις, σε σχολεία που κάποια στιγμή εκδηλώνουν την πρόθεση να εντάξουν περιθωριακά κι ακατάστατα την ελληνική γλώσσα στο πρόγραμμά τους;
Αρκεί η επιστολή ενός αρχιερατικού επιτρόπου, μιας ένωσης διακρατικής φιλίας, μιας λέσχης κυριών με το διαβιβαστικό έγγραφο κάποιας διπλωματικής υπηρεσίας για να αρχίσει η περιπέτεια του εκπαιδευτικού στην αλλοδαπή; Φτάνει η επίνευση του εκάστοτε Συντονιστή εκπαίδευσης και η λειψή εικόνα που σχηματίζει κατά τις επισκέψεις του σε περιοχές ή χώρες;
Έχει εξασφαλιστεί από τη μεριά της Πολιτείας η ισότιμη θέση του μαθήματος των Ελληνικών στο πρόγραμμα σπουδών του φορέα που ζητά την ενίσχυσή του; Έχουν προβλεφθεί τρόποι ώστε να δοθούν κίνητρα συμμετοχής σε τέτοια μαθήματα; Έχουν βρεθεί σταθερές που θα επιτρέψουν τη διάρκεια και την αποδοτικότητα; (π.χ. οι εκπαιδευτικοί που είναι κατάλληλοι, διαθέσιμοι, ετοιμασμένοι για το ιδιαίτερο έργο της διδασκαλίας στο εξωτερικό;) Ή μήπως όλα αρχίζουν και, συνακόλουθα, τελειώνουν ανάλογα με τις σχέσεις του τάδε διπλωμάτη ή συντονιστή με τον δείνα επίσκοπο ή εκπρόσωπο φιλελληνικής οργάνωσης; Εφόσον μου ζητηθούν παραδείγματα, έχω διαθέσιμα.
Θεωρώ ότι οι συνθήκες εξοικονόμησης και προκρούστειας λογικής (οι οποίες για τους εκπαιδευτικούς που ζουν σε αρκετές χώρες της αλλοδαπής έχουν ξεκινήσει πολύ πριν οι όροι μνημόνιο και Δ.Ν.Τ. γίνουν συρμός και σύνθημα) προτρέπουν σε μια επαναξιολόγηση κι εξορθολογισμό.
Για τα πρακτέα πιστεύω πως:

-Τίποτα ακατοχύρωτο, αναπόδεικτο και μεγαλοϊδεατικό δεν πρέπει να συντηρείται. Σχολεία αμιγή με παιδιά ελάχιστα που αποβλέπουν μόνο στην εισαγωγή στα ΑΕΙ δεν θα έπρεπε να υφίστανται. Συνήθως οι αποσπασμένοι υπάλληλοι στέλνουν τα παιδιά τους αλλού και μόνο κάποιοι εκπαιδευτικοί ίσως, κι αυτοί πιεσμένοι από την οικονομική αδυναμία τους να εγγράψουν τα παιδιά τους σε τοπικά ιδιωτικά, τα καταδέχονται.

-Σε διοικητικό επίπεδο, οφείλει το Υπουργείο να επανεξετάσει το ρόλο των Συντονιστών και, σε περίπτωση που επιθυμεί να τους διατηρήσει, το προφίλ τους (γλωσσομάθεια, ειδίκευση, επικοινωνιακές δεξιότητες, οργανωτικά προσόντα, επαγγελματική συμπεριφορά). Είναι κοινό μυστικό σε μικρό κόσμο ότι οι θέσεις αυτές κατοχυρώνονταν εν πολλοίς ή εν μέρει με κομματικά κριτήρια και με ανάλογο τρόπο επεκτάθηκαν από άποψη πληθυσμού τα οικεία Γραφεία δίχως να εξυπηρετήσουν καλύτερα τις πάγιες ανάγκες. Τι υλικό διαφωτιστικό κι επιμορφωτικό απέστειλαν στους εκπαιδευτικούς; Πόσο συνολική και όμοια ήταν η ενημέρωση για υποτροφίες στις χώρες ευθύνης; κ.τ.ο.

-Η λειτουργία των σχολείων μητρικής γλώσσας πρέπει να στηριχτεί με ειλικρίνεια. Είναι ο φορέας που, εφόσον λειτουργήσει σωστά, θα αναζωογονήσει την επαφή των μαθητών ελληνικής καταγωγής με τη γλώσσα και θα θεμελιώσει την επωφελή κι εμπεριστατωμένη γνώση του πολιτισμού, αρχαίου και σύγχρονου, των Ελλήνων. Αυτό σημαίνει καλά αμειβόμενους, κατάλληλους εκπαιδευτικούς που μπορούν να αφοσιωθούν στη δουλειά τους, σημαίνει λειτουργία βιβλιοθήκης, έγκαιρη αποστολή διδακτικού υλικού, προϋποθέτει καινοτόμες δράσεις στα πολυμέσα και με χρήση του διαδικτύου.

-Αιτήματα φορέων όπως στρατιωτικές ακαδημίες γλωσσομάθειας πρέπει κατά περίπτωση να εξετάζονται και, αν πια αποφασίσει η Ελλάδα ότι επιθυμεί αυτήν την κατεύθυνση, να φροντίσει να τα επανδρώνει έγκαιρα ώστε πλήρως να λειτουργούν. Για παράδειγμα, στην Ιορδανία τα μαθήματα προβλέπεται να εκκινούν τον Αύγουστο. Μετά διαδοχικές αρνήσεις και καθυστερήσεις των ενδιαφερόμενων εκπαιδευτικών, οι θέσεις καλύπτονταν το Νοέμβριο (ώσπου να εκδοθούν και τα σχετικά υπηρεσιακά διαβατήρια)οπότε χάνονταν τα τμήματα μιας ολόκληρης διδακτικής περιόδου. Τα δε μαθήματα της δεύτερης ολοκληρώνονταν στο δεύτερο δεκαήμερο του Μαρτίου… Φέτος, λόγω και του επιμισθίου πενίας, δεν καλύφθηκαν καν.

-Η λειτουργία των τομέων, τμημάτων ή λεκτοράτων Ελληνικής Γλώσσας (αρχαίας, μεσαιωνικής αλλά, κυρίως, Νέας) και Πολιτισμού στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού οφείλει να στηριχθεί αποφασιστικά κι έξυπνα. Αντί προτάσεων περί δημιουργίας δίγλωσσων κολεγίων (σχολείων) ωσάν να γνωρίζουμε πολλές περιπτώσεις στον κόσμο που επιθυμούν στην παρούσα συγκυρία να θέσουν ως δεύτερη γλώσσα τους την ελληνική και να καταλήγουμε στο οξύμωρο της ανάληψης από την Πολιτεία της λειτουργίας ιδιωτικών σχολείων σε ξένες χώρες, καλό θα ήταν να στοχαστούμε πως ήδη είναι κατοχυρωμένη και λειτουργική η παρουσία μας σε φορείς τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Εδώ υφίστανται προτεραιότητες στρατηγικής σημασίας. Είτε πρόκειται για Τμήματα που οδηγούν σε πτυχίο ελληνικής ή για τομείς που προσφέρουν το πρόγραμμα των μαθημάτων τους ως υποχρεωτικό και/ή κατ’επιλογήν υποχρεωτικό είναι σημαντική η δυναμική παρουσία της ελληνομάθειας μέσα στον εκκολαπτόμενο πληθυσμό πτυχιούχων που θα γίνουν οι φορείς της ανάπτυξης και της εξέλιξης στις κοινωνίες των χωρών που την φιλοξενούν. Άραγε επί ματαίω δίδαξα τα ελληνικά και τον πολιτισμό μας σε διαφορετικά επίπεδα σε πάνω από πεντακόσιους φοιτητές κατά τα χρόνια που δραστηριοποιούμαι στο Πανεπιστήμιο της Ιορδανίας; Ήταν μάταιο που με ξόδεμα όλου του ελεύθερου χρόνου μου έφτιαξα και λειτούργησα την Ελληνική Γωνιά στο Πανεπιστήμιο; Περιττό το χαμαλίκι και η ζητιανιά για βιβλία και λευκώματα; Άχρηστες οι προβολές των ντοκιμαντέρ, των ταινιών; Άνευ περιεχομένου οι ομιλίες, τα αναλόγια και οι μεταφράσεις; Διάβημα στο κενό οι αρχαιολογικές περιηγήσεις για τους φοιτητές μου; Άσκοπες οι διαπανεπιστημιακές συνεργασίες που καθιερώσαμε με ανταλλαγές και υποτροφίες (σκέφτομαι τη συνεργασία που καθιερώσαμε με το ελληνικό τμήμα του Lund University/Σουηδία); Σε όλες τις λογικές απαξίωσης φοβάμαι ότι θα απαντήσω με απορημένο το βλέμμα.

Το μήνυμα

"Νενικήκαμεν" ψιθυρίζει ο Φειδιππίδης θνήσκων, έχοντας κομίσει το χαρμόσυνο μήνυμα.

Άραγε είναι οι μεγάλες απογνώσεις τονωτικές για τη γλώσσα; Και, παρόμοια, είναι οι ανέλπιστες στο μέγεθός τους επιτυχίες εξίσου επωφελείς; Φέρνουν τη σιωπή και οι δύο και δεν κάνει κακό να τη δεχόμαστε με την ευγνωμοσύνη που της ταιριάζει.
Οι παραπάνω απορίες είναι σχόλιο στην εντύπωσή μου από τις εθνικές εκλογές. Δεν ήμουν εκτεθειμένος στις τηλεοπτικές παρουσιάσεις, στις μονομαχίες κραυγών, στα εκλογικά περίπτερα, στα συνονθυλεύματα αρμοδίων, ημιαρμοδίων κι ασχέτων κατά τη φαντασμαγορική βραδιά της ανακοίνωσης των εκλογικών αποτελεσμάτων. Όμως με τι χαρά παρατήρησα να λείπει αυτή η μεγάλη κοτσάνα που καθιερώθηκε από τους "καθαρολόγους" (αυτό δα κι αν είναι ανέκδοτο...) της δημοσιογραφίας! Έλειψε η φράση "Λάβαμε το μήνυμα", που επαναλαμβάνεται χωρίς καμιά αξία εδώ και 15 χρόνια. Οι μεν ήταν αυτοκτονικοί, οι δε αμήχανοι μπρος στο πρακτικό επακόλουθο της επιτυχίας τους. Μια σημαντική ευεργεσία στον τόπο θα ήταν η βραχυλογία των καινούριων, αν έχουν τέτοιες ποιότητες.

To 1430...

Έγραφα σε φίλο, συνάδελφο, σήμερα, απαντώντας καθυστερημένα στις ευχές του. Τού'στελνα και τις δικές μου, έτσι καθώς η περισταση το ευνοεί: Σήμερα εισήλθαμε στο 1430 από Εγίρας (με διαδηλώσεις για το μακέλεμα της Γάζας). Σωτήριο θά'ναι κι αυτό, δεν μπορεί. Αφού είναι τόσο μουλιασμένο στο αίμα. Πρωτοχρονιά στον ύστερο μεσαίωνα.
Κάπου να τρίζει άραγε τη γραφίδα του κάποιος Πίκο ντελλά Μιράντολα ο Νέος με λόγια σαν κι ετούτα;
I once read that Abdala the Muslim, when asked what was most worthy of awe and wonder in this theater of the world, answered, "There is nothing to see more wonderful than man!" Hermes Trismegistus concurs with this opinion: "A great miracle, Asclepius, is man!" However, when I began to consider the reasons for these opinions, all these reasons given for the magnificence of human nature failed to convince me: that man is the intermediary between creatures, close to the gods, master of all the lower creatures, with the sharpness of his senses, the acuity of his reason, and the brilliance of his intelligence the interpreter of nature, the nodal point between eternity and time, and, as the Persians say, the intimate bond or marriage song of the world, just a little lower than angels as David tells us. I concede these are magnificent reasons, but they do not seem to go to the heart of the matter, that is, those reasons which truly claim admiration. For, if these are all the reasons we can come up with, why should we not admire angels more than we do ourselves? After thinking a long time, I have figured out why man is the most fortunate of all creatures and as a result worthy of the highest admiration and earning his rank on the chain of being, a rank to be envied not merely by the beasts but by the stars themselves and by the spiritual natures beyond and above this world. This miracle goes past faith and wonder. And why not? It is for this reason that man is rightfully named a magnificent miracle and a wondrous creation." (Λόγος περί της αξιοπρέπειας του Ανθρώπου)
Κάποιος που να θέλει να ξανασκεφτεί, λίγο με τις πηγές, λίγο από μόνος, ένα εγκώμιο για τον άνθρωπο; Με τόσον ενθουσιασμό που να σκιάζει την αφέλεια;

Επερώτηση

Λίγο πριν την αρχή της χρονιάς στα σχολεία, στα φροντιστήρια, στα εκπαιδευτήρια, στα πανεπιστήμια, λίγο πριν το μοίρασμα των βιβλίων ή τη σχεδόν βέβαιη διαπίστωση του αβδηριτισμού ενός φανφαρονικού κράτους που ζει για τις ειδήσεις των οκτώ και τριάντα, το εσπέρας (πώς να τις γεμίσει και πώς να τις αδειάσει),
Λίγο πριν την αρχή και της δικής μου δουλειάς, πάντα λίγο αμήχανα μπροστά στις καινούργιες φυσιογνωμίες της νεότητας,
στέλνω μήνυμα στον κανένα να μου μεταφράσει ως γύμνασμα το παρακάτω:

ΚΑΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ, ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑ: ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ, ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ, ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ, ΠΟΥ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ΓΑΜΟ, ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΚΙ ΑΚΙΝΗΤΟ, ΜΕ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΘΕΝΤΟΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΔΙΑΠΛΑΣΗ ΕΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΜΕ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΙΚΗΣ ΔΟΜΗΣ, ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΙΠΤΑΜΕΝΗΣ ΦΥΓΗΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΣΤΡΑ ...
-Μάνος Χατζιδάκις

Σημειώσεις
1. Στην επερώτηση δε σημειώνεται το ερωτηματικό. Όμως στη βιαστική ομιλία του (Βλ. Κωνσταντίνος Βήτα, Transformations, 2003, 14. Ιντερλούδιο ΙΙ) ένα ερωτηματικό διατρέχει όλες τις λέξεις του και τις κινεί. Ας χωρίσουμε εδώ είδη ερωτήσεων: Ευθείες, Πλάγιες, Μερικής Άγνοιας, Ολικής Άγνοιας, Ρητορικές, Εναγώνιες: που είναι όπως οι ευθείες, στρίβουν όμως, γωνιάζουν, προς-καθ'εαυτόν.
2. ΓΙΑ: εδώ με τη σημασία του "ή", όπως στα δημοτικά τραγούδια.

Έξοχο το εράνισμα/σύνθεση στο www.physiodifis.blogspot.com
Για δείτε...