Sunday, February 22, 2009

Όταν χειμών

Μάλλον
η μόνωση απέτυχε
Μάλλον
δεν άρκεσε το άσπρο της ρητίνης
Γιατί, όταν χειμών,
όταν βροχοσταγόνες,
όταν στο παραθύρι γράφει ο αχνός,
μαζεύω στα τάσια της αγάπης
σκόρπια
μες στο θολό νερό
τα βλέμματα,
τα λόγια, όσα είπαμε, όσα γι' αργότερα λιγάκι μεταθέσαμε,
τους ώμους των, καθώς κατέβαιναν τις σκάλες.

4 Comments:

Blogger melen said...

Βασίλη,
είναι υπέροχο..

Θερμούς ασπασμούς από τη βροχερή, παγωμένη νήσο.

2:08 PM  
Blogger Vas said...

καλή μου,
φύτρωσαν κι εκεί οι βράχοι των ανθρώπων ένεκα που θα μυρίσει Πάσχα; Κάτι τέτοιο βλέπω στην εικόνα σου.

5:59 PM  
Anonymous Γιώργος said...

Ως πότε θα μεταθέτουμε;έστω και λιγάκι;για πόσο αργότερα;
Την άνοιξη;Το θέρος;

Το τριήμερο της αποκριάτικης μόνωσης μόλις άρχισε και αναμένω την επερχόμενη σαρακοστή μήπως και εξαγνιστώ!

Έξοχα όσα γράφεις για ακόμη μια φορά!

9:59 PM  
Blogger Vas said...

Ήταν και το βράδυ εκείνο, στο άδειο μαγαζί με τα βελούδα. Όπου είχαμε ξαναπάει κι άλλες φορές, παλιά, αλλιώς.

11:29 PM  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home